Elastyczne przyłącza do gazu

Metalowe elastyczne przyłącza do gazu znalazły zastosowanie w Europie Zachodniej w latach 70. XX wieku. W Polsce znajdują one ostatnio coraz szersze zastosowanie, co wynika głównie z powodu nowych rozwiązań zabudowy mebli kuchennych i łazienkowych, a także możliwości znacznego uproszczenia podłączenia urządzeń gazowych.

Zapewnienie szczelności instalacji gazowych to jedno z najważniejszych zagadnień bezpieczeństwa przy ich eksploatacji. W historii krajowego gazownictwa znane są przypadki, gdy brak szczelności instalacji lub sieci gazowej doprowadził do wielu nieszczęśliwych wypadków. Warto tu przypomnieć wybuch gazu w warszawskiej Rotundzie 15 lutego 1979 roku, w którym zginęło 49 osób czy też wybuch gazu w bloku wielokondygnacyjnym w Gdańsku 17 kwietnia 1995 roku, w którym zginęły 22 osoby, a także ostatni tragiczny wybuch gazu w katowickiej kamienicy w roku 2014, w którym zginęła rodzina znanych dziennikarzy.

Było to powodem, że do Prawa Budowlanego w art. 62 ust. 1 pkt 1 wprowadzono przepis dotyczący obowiązkowego corocznego przeglądu szczelności instalacji gazowej w budynkach mieszkalnych. Dzięki temu w ostatnich latach liczba nieszczęśliwych wypadków spowodowanych nieszczelnościami gazu zmalała w sposób znaczący.


Prenumerata Magazynu Instalatora

Wiadomo również, że przyłączone na sztywno odbiorniki gazu wszelkiego typu, a przede wszystkim kuchnie gazowe, nie mogą być przestawiane ani też przesunięte. Jest to bardzo istotne, gdyż każda próba przemieszczenia urządzenia gazowego może doprowadzić do rozszczelnienia instalacji, co w konsekwencji może prowadzić do niekontrolowanego wypływu gazu z instalacji. W niektórych przypadkach na skutek występowania zjawiska dylatacji cieplnej instalacji gazowych może dochodzić do rozszczelnienia złączy gazowych, szczególnie w miejscach przyłączenia instalacji do odbiorników gazu.

Dobrym rozwiązaniem tych problemów jest zastosowanie elastycznych metalowych przyłączy gazowych. Przyłącza tego typu znalazły zastosowanie w Europie Zachodniej w latach 70. ubiegłego wieku. Natomiast w Polsce w ostatnim okresie znajdują one coraz szersze zastosowanie, co wynika głównie z powodu nowych rozwiązań zabudowy mebli kuchennych i łazienkowych, a także możliwości znacznego uproszczenia podłączenia urządzeń gazowych dzięki zastosowaniu elastycznych metalowych przyłączy.

Elastyczne przyłącza do gazu – wybrane rozwiązania konstrukcyjne

Z początkiem lat 90. dopuszczono do sprzedaży w Polsce systemy połączeń instalacji z urządzeniami gazowymi w formie metalowych elastycznych przyłączy gazowych w celu poprawy bezpieczeństwa eksploatacji instalacji gazowych i wyeliminowania ewentualnego występowania powstających nieszczelności.

Ze względu na swą konstrukcję metalowe elastyczne przyłącza gazowe można podzielić na konstrukcje:

  • szybkozłączy gazowych wyposażonych w zawór zamykający,
  • elastycznych przewodów metalowych z końcówkami przyłączeniowymi,
  • elastycznych rozciągliwych przewodów gazowych z końcówkami przyłączeniowymi.

Szybkozłącza z zaworem zamykającym

Kompletne szybkozłącze gazowe składa się z przyłącza instalacyjnego (głowicy), w którego konstrukcję wbudowany jest najczęściej kurek kulowy kątowy, oraz metalowego przewodu elastycznego w oplocie i zabezpieczonego osłoną higieniczną z PVC. Szybkozłącze gazowe musi spełniać wymagania zawarte w zharmonizowanej normie przedmiotowej PN-EN 14800:2010 „Bezpieczne elastyczne metalowe przewody z rur falistych do przyłączania domowych urządzeń zasilanych paliwami gazowymi”.

Ze względu na wysokie wymagania bezpieczeństwa stawiane elementom instalacji gazowych określonych w normie PN-EN 14800:2010, która jest normą zharmonizowaną z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady Europy nr 305/2011, podlegają one ocenie zgodności w systemie 1 oraz muszą być oznakowane znakiem CE.

Do szybkozłączy gazowych produkowane są specjalne przewody elastyczne zakończone z jednej strony końcówką przeznaczoną do łączenia z głowicą szybkozłącza (rys. 1a). Druga końcówka zakończona gwintem rurowym Rp 1/2 przeznaczona jest do połączenia z instalacją gazową (rys. 1b). Na rynku krajowym dostępne długości elastycznych węży do szybkozłączy gazowych wynoszą L 0,5 m, 0,75 m, 1,0 m, 1,25 m, 1,5 m i 2,0 m.

końcówka przeznaczona do łączenia z głowicą szybkozłącza i instalacją gazową

Rys. 1 a. Typowa głowica szybkozłącza gazowego wykonana zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 14800; rys. 1b. Wymiary gwintów przyłącza z szybkozłącza gazowego zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 14800 oraz normy PN-EN 10226-1.

 

W tabeli 1 podano możliwość zastosowania szybkozłączy gazowych do zasilania różnego typu urządzeń gazowych.

Zastosowanie szybkozłączy gazowych do zasilania różnego typu urządzeń gazowych

Tabela 1. Przykłady zastosowania szybkozłączy gazowych do zasilania różnego typu urządzeń gazowych (opracowanie autorskie).

 

Oznaczenia paliw gazowych zastosowanych w tabeli 1:

  • gaz ziemny wysokomentanowy E,
  • gaz ziemny zaazotowany Ls (dawniej GZ:35),
  • gaz ziemny zaazotowany Lw (dawniej GZ:41.5).

oraz w instalacjach skroplonego gazu węglowodorowego rodziny 3:

  • propan (C3), oznaczenie techniczne C – oznaczenie P,
  • propan butan (C4/C3), oznaczenie techniczne B – oznaczenie B/P.

Szybkozłącza gazowe znajdują szerokie zastosowanie w nowoczesnych kuchniach, w zwartej zabudowie oraz do podłączenia urządzeń grzewczych małej mocy nieprzekraczającej 15 kW. Szczególne zastosowanie szybkozłączy można wykorzystywać w przypadku zabezpieczenia urządzeń gazowych przed niezamierzonym otwarciem przez dzieci i osoby starsze. Również zaletą szybkozłączy jest zapewnienie łatwego dostępu do urządzeń gazowych w celu utrzymania właściwych warunków sanitarno-higienicznych. W tym przypadku urządzenie można bezpiecznie odłączyć od instalacji bez konieczności udziału uprawnionego instalatora.

Elastyczne przyłącza do gazu – z końcówkami przyłączeniowymi

W miarę postępu techniki wprowadzono do instalacji gazowych elastyczne przewody metalowe z końcówkami przyłączeniowymi zgodnie z normą PN-EN 14800. Tego rodzaju elastyczne przewody spełniają podobną rolę jak szybkozłącza gazowe, mają jednak pewne ograniczenie techniczne, gdyż dodatkowo do instalacji gazowej należy zamontować oddzielny zawór zamykający.

Elastyczne przewody metalowe z końcówkami przyłączeniowymi produkowane są w dwóch wielkościach średnic nominalnych DN 8 oraz DN 12.

W tabeli 2 podano minimalny strumień przepływu powietrza dla gazów innych niż gazy palne grupy E.

minimalny strumień przepływu powietrza dla gazów innych niż gazy palne grupy E

Tabela 2. Minimalne wartości strumienia przepływu powietrza dla gazów innych niż gazy palne grupy E (wg normy PN-EN 14800).

 

Na rys. 2 przedstawiono typową konstrukcję elastycznego węża przyłączeniowego spełniającego wymagania normy PN-EN 14800.

Typowa konstrukcja elastycznego węża przyłączeniowego spełniającego wymagania normy PN-EN 14800

Rys. 2. Konstrukcja elastycznych przyłączy gazowych (Katalog firmy AYVAZ): 1-część wewnętrzna, 2-osłona, 3-wąż elastyczny przewodu, 4-oplot pierścieniowy, 5-opaska zaciskowa, 6-nakrętka przyłącza, 7-nypel.

 

W tabeli 3 przedstawiono charakterystykę techniczną elastycznych przewodów gazowych.

Charakterystyka techniczna elastycznych przewodów gazowych

Tabela 3. Charakterystyka techniczna elastycznych przewodów gazowych (wg normy PN-EN 14800).

 

Elastyczne przyłącza do gazu – przewody rozciągliwe

Elastyczne i rozciągliwe węże gazowe wykonane są w formie konstrukcji z rur falistych ze stali stopowej austenitycznej gatunku 1.4404 o oznaczeniu według PN-EN 10088:2007 0H17N12M3. Elastyczny wąż gazowy składa się z elastycznego przewodu metalowego, końcówek do połączeń wraz z podkładką uszczelniającą oraz dodatkowej osłony zabezpieczającej koloru żółtego.

Konstrukcja węża zaliczona jest do konstrukcji rozciągliwych w granicach od 75% do 100%, co ma znaczenie w praktycznym zastosowaniu w instalacjach gazowych. Każdy wąż zakończony jest specjalnymi złączami gwintowymi, z jednej strony gwintem wewnętrznym, z drugiej zaś strony gwintem zewnętrznym o wymiarach zależnych od średnicy węża: 1/2″ x 1/2″; 1/2″ x 3/4″; 3/4″ x 3/4″; 1″ x 1″.

Konstrukcję przyłączy elastycznych rozciągliwych węży gazowych przedstawiono na rys. 3, a wymiary dla poszczególnych średnic przedstawiono w tabeli 4.

Konstrukcja przyłączy elastycznych rozciągliwych węży gazowych

Rys. 3. Konstrukcja przyłączy elastycznych rozciągliwych węży gazowych (wg normy UNI 11353).

 

wymiary dla poszczególnych średnic

Tabela 4. Wymiary elastycznych rozciągliwych przewodów gazowych (wg normy UNI 11353).

 

Końcówki węża są spawane lub lutowane lutem twardym do falistego węża dla zapewnienia szczelności połączeń i bezpieczeństwa montażu. Producenci oferują węże o długości L od 90 mm do 420 mm.

Węże elastyczne przeznaczone są do elastycznego podłączania instalacji gazowych wszelkiego typu urządzeń gazowych (kotły centralnego ogrzewania, grzejniki wody przepływowej, kuchnie i kuchenki gazowe oraz gazowo-elektryczne, ogrzewacze pomieszczeń itp.). Oferowane elastyczne węże gazowe przeznaczone są do instalacji gazu ziemnego wysokometanowego, gazu płynnego propanu-butanu oraz gazu miejskiego.

Każdy wąż opakowany jest w zabezpieczające opakowanie jednostkowe zabezpieczające przed uszkodzeniem i posiada etykietę informacyjną zawierającą następujące dane:

  • nazwa produktu: elastyczny i rozciągliwy wąż gazowy 15-220/420-UNI 11353,
  • nazwa producenta: XXXX,
  • numer normy: UNI 11353:2010,
  • numer Deklaracji Zgodności,
  • wymiary węża wraz z przyłączami.

Dodatkowo na złączkach w widocznym miejscu w sposób trwały naniesiony jest znak fabryczny producenta, średnica DN produktu oraz rok i miesiąc produkcji.

W tabeli 5 podano możliwość zastosowania elastycznych węży gazowych do zasilania różnego typu urządzeń gazowych.

Zastosowanie elastycznych węży gazowych do zasilania różnego typu urządzeń gazowych

Tabela 5. Przykłady zastosowania elastycznych węży gazowych do zasilania różnego typu urządzeń gazowych (opracowanie autorskie).

Elastyczne przyłącza do gazu – podsumowanie

Zastosowanie w instalacjach gazowych elastycznych bezpiecznych, stalowych przewodów przyłączeniowych daje gwarancję zapewnienia szczelności i eliminuje ryzyko niekontrolowanego wypływu gazu, który mógłby stanowić poważne zagrożenie w budownictwie mieszkaniowym.

Konstrukcje bezpiecznych elastycznych przewodów gazowych umożliwiają łatwy montaż urządzeń gazowych: kotłów centralnego ogrzewania, grzejników wody przepływowej, kuchni i kuchenek gazowych, szczególnie w nowoczesnej zabudowie mebli kuchennych. Zastosowanie metalowych elastycznych przewodów przyłączeniowych do instalacji gazowych znacznie skraca i ułatwia prace instalacyjno-montażowe urządzeń, powoduje zmniejszenie kosztów wykonania instalacji gazowych, poprawiając jednocześnie bezpieczeństwo ich użytkowania.

Elastyczne metalowe przewody gazowe mają harmonijkową budowę, przez to likwidują zarówno kompensację drgań pochodzącą od pracy urządzeń grzewczych, jak naprężenia liniowe powstające w trakcie normalnej eksploatacji instalacji gazowych, a także eliminują zjawisko dylatacji pionów i przyłączy gazowych.

Elastyczne metalowe przyłącza powinny również znaleźć szerokie zastosowanie w instalacjach zimnej i ciepłej wody w budownictwie komunalnym, zastępując powszechnie stosowane do dzisiaj przyłącza gumowe w oplocie aluminiowym. Warto podkreślić, że w czasie normalnej eksploatacji następuje naturalne starzenie gumy i może dochodzić do niekontrolowanego wypływu wody, co zdarza się bardzo często pod nieobecność mieszkańców.

Zjawisko niekontrolowanego wypływu wody nie stwarza co prawda bezpośredniego zagrożenia dla życia, ale może powodować wielkie straty materialne, szczególnie w obecnym okresie stosowania nowoczesnych materiałów wykończeniowych w budownictwie mieszkaniowym.

Zbigniew A. Tałach

rzeczoznawca-weryfikator, SNT IiTPNiG

Literatura:

1. Zbigniew A. Tałach, „Nowe technologie w instalacjach gazowych. Elastyczne, bezpieczne, stalowe przewody przyłączeniowe”, „Gaz, Woda i Technika Sanitarna”, sierpień 2013 r. – artykuł recenzowany.

2. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG.

3. PN-EN 14800:2010 „Bezpieczne metalowe przewody przyłączeniowe faliście giętkie do przyłączania urządzeń domowych zasilanych paliwami gazowymi”.

4. UNI 11353:2010 „Przewody giętkie ze stali nierdzewnej o ścianie ciągłej do podłączania urządzeń gazowych użytku domowego i podobnych. Zasady bezpieczeństwa”.


Polemika do artykułu…

Artykuł powyższy opisuje dość dowolnie metalowe elastyczne przewody do gazu. Używam tutaj sformułowania „dość dowolnie”, ponieważ autor artykułu miesza tutaj normy, nazwy i opisy.

Ponieważ może się zdarzyć, że artykuł pt. „Pewne podłączenie” będzie czytany jeszcze przez inne osoby albo – broń Boże – będzie stanowił dla kogoś podstawę wiedzy, muszę zgłosić kilka spostrzeżeń co do jego treści.

O czym mówimy?

Przywołana przez autora norma PN-EN 14800:2010 ma naprawdę tytuł „Bezpieczne metalowe przewody przyłączeniowe faliście giętkie do przyłączania urządzeń domowych zasilanych paliwami gazowymi”, czyli trochę inaczej, niż zaprezentowano to w artykule. Norma ta opisuje w załączniku A wymagania konstrukcyjne dla przewodów przyłączeniowych łączonych z rurami instalacji gazowej. W tym to załączniku na rysunku A.4 znajdujemy zakończenie bagnetowe przewodu gazowego nazwane tutaj „Wtyk” jako tłumaczenie angielskiego słowa „Plug”.

Takie wykonanie pozwala na podłączenie przewodu do szybkozłącza gazowego. Nie jest prawdą, że szybkozłącze gazowe musi spełniać wymagania zawarte w normie PN-EN 14800, jak twierdzi autor. Norma ta dotyczy jedynie przewodów gazowych. Wszelkie badania i certyfikacja wyrobu zgodnego z omawianą normą dotyczą jedynie przewodu gazowego.

Kurek szybkozłącza gazowego

Kurek szybkozłącza gazowego (potocznie – szybkozłącze gazowe) jest dokładnie opisany w normie PN-EN 15069 „Zabezpieczające zawory przyłączeniowe do giętkich przewodów metalowych stosowane do przyłączania domowych urządzeń zasilanych paliwem gazowym”. To w tej normie mamy dokładnie określone wymogi, budowę, sposób badań itp. Jest to samodzielny wyrób, który musi podlegać badaniom i certyfikacji podobnie jak przewód gazowy zgodny z normą PN-EN 14800.

Dwa wyroby i dwa znaki CE czy też Aprobata Techniczna (obecnie Ocena Techniczna)

Widzimy, że mamy tu do czynienia z dwoma oddzielnie certyfikowanymi wyrobami i nigdy nie można mówić, że norma PN-EN 14800 dotyczy kompletnego szybkozłącza gazowego. To, co jest tutaj rażącym błędem autora artykułu, jest od wielu lat wykorzystywane przez wielu polskich importerów przewodów gazowych, które są rozprowadzane w kraju pod numerem certyfikacji uzyskanym dla przewodu gazowego.

Słabość naszego nadzoru nad rynkiem zezwala na takie praktyki. Instytut Nafty i Gazu w Krakowie stoi na stanowisku, że takie szybkozłącze gazowe składające się z przewodu i kurka szybkozłącza gazowego dostarczane razem w stanie połączonym jest nowym wyrobem i winno przejść procedurę oceny technicznej (dawnej aprobaty technicznej). Nowy wyrób pod nazwą „Szybkozłącze gazowe z metalowym przewodem elastycznym” otrzymywał dawniej Aprobatę Techniczną (obecnie Krajową Ocenę Techniczną), co stanowi warunek dla oznaczenia produktu znakiem budowlanym B.

  • Na rysunku numer 1 przedstawiono końcówkę bagnetową „Wtyk” – zgodną PN-EN 14800, ale nie głowicę szybkozłącza gazowego. Taka głowica wygląda na przykład tak jak na prezentowanej fotografii (to jest produkt włoskiej firmy OMB Saleri).

Głowica szybkozłącza gazowego

Opis dotyczący rys. 1 a jest błędny.

  • Co to jest norma zharmonizowana? Tu jest już ciekawie. Normalnie to wiemy, jak przebiega harmonizacja norm europejskich i jaką rolę ma tutaj Polski Komitet Normalizacyjny. W artykule możemy znaleźć stwierdzenie: „Ze względu na wysokie wymagania bezpieczeństwa stawiane elementom instalacji gazowych określonych w normie PN-EN 14800:2010, która jest normą zharmonizowaną z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady Europy nr 305/2011…” Drodzy Czytelnicy, nie wierzcie, proszę, że normy europejskie harmonizuje się z Rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego. To jest niezwykle nowatorskie podejście, ale nieprawdziwe.
  • Tabela nr 2 z gazem L czy gazem E? Na stronie 67 u dołu zamieszczono tabelę 2 „Minimalne wartości strumienia przepływu powietrza dla gazów innych niż gazy palne grupy E (wg normy PN-EN 14800)”. Tak, rzeczywiście w normie znajdujemy taką tabelę jako Tabelę 2 – Wymagania dotyczące natężenia przepływu. Problem w tym, że w normie PN-EN określono wszelkie wartości dla gazów typu L, zaś w artykule te same wartości dotyczą gazów typu E. Sprawdziłem również w angielskojęzycznym wydaniu normy EN 14800 – dane są odnoszone do gazów typu L. A to robi różnicę! Jest tu pomylony gaz wysokometanowy z niskometanowym.
  • Tabela 3. Charakterystyka techniczna przewodów gazowych – czyjej produkcji? W artykule napisano: „W tabeli 3 przedstawiono charakterystykę techniczną elastycznych przewodów gazowych”. Takie sformułowanie może być przyjęte jako podanie wartości granicznych dla wszystkich przewodów wykonywanych zgodnie z normą PN-EN 14800. Widać tu jednak, że autor poszedł mocno „na skróty” i przedstawił wyniki jakiegoś producenta, nie informując czytelników, że tabelka ta odnosi się jedynie do produktu firmy XX. Widać to po pozycji „Standardowy strumień przepływu gazu dla długości 1 m – 1,9 m3/h”, która jest różna dla różnych producentów, jak i w pozycji „Przewodnictwo elektryczne 0,177 Ohm/m”.

W przypadku strumienia przepływu gazu mamy w normie podane wielkości graniczne, podobnie jak w przewodnictwie elektrycznym, gdzie opór elektryczny zamontowanego przewodu przyłączeniowego nie powinien przekraczać 1 Ohm/m.

Przewody rozciągliwe, czyli pomylenie z poplątaniem

Autor, jak wynika z tej części artykułu, oparł się – i to bardzo selektywnie – na włoskiej normie UNI 11353:2010. Następnie uogólnił to na wszystkie elastyczne i rozciągliwe przewody do gazu, co jest wprowadzaniem czytelników w ogromny błąd. Całkowicie pominięto fakt, że istnieje również norma niemiecka dotycząca tych produktów, jak również dawne Zalecenia Aprobacyjne opracowane przez Instytut Nafty i Gazu w Krakowie.

W artykule czytamy, że elastyczne i rozciągliwe „węże” gazowe wykonywane są ze stali stopowej austenitycznej gatunku 1.4404. No tak, ale nie tylko… Mogą być również wykonywane ze stali 1.4401 oraz 1.4429. Tak mówi przywołana norma włoska. Następny kwiatek: „Konstrukcja węża zaliczana jest do konstrukcji rozciągliwych w granicach od 75% do 100%…”. Nieprawda, przewody mogą się rozciągać do swojej dwukrotnej długości pierwotnej, co z pewnością daje więcej niż 25%.

A teraz o podłączeniach: „Każdy wąż zakończony jest specjalnymi złączami gwintowanymi, z jednej strony z gwintem wewnętrznym, z drugiej zaś strony gwintem zewnętrznym o wymiarach zależnych od średnicy węża: ½” x ½”, ½” x 3/4″, ¾” x ¾”, 1″ x 1″. Znów pomyłka – przewody mogą mieć również dwie nakrętki, wiele redukcji oraz następujące średnice nominalne (wg normy) DN 10, 15, 20, 25, 32, 40 i 50 (patrz norma UNI 11353, strona 7).

Następna pułapka dla czytającego: „Producenci oferują węże o długości L od 90 mm do 420 mm”. Nie wiem, którzy to producenci, bo ci, których ja znam, oferują przewody o maksymalnej długości 1000 mm (rozciągające się do 2000 mm). Jest to zgodne z normą UNI 11353. Naprawdę ciekawe tematy dotyczące badań rozciągliwych przewodów do gazu zostały tu całkowicie pominięte, a są to: próba starzenia na ciepło, próba odporności na zimno, próba odporności na ozon, próba wytrzymałości na korozję w roztworze kwasu solnego itp.

Pozdrawiam czytelników i szanowną redakcję.

Kazimierz Charzewski


Odpowiedź na polemikę…

Jako autor wspomnianego artykułu bardzo się cieszę, że tekst wzbudził duże zainteresowanie wśród czytelników. Świadczy to o tym, że zagadnienia bezpieczeństwa komunalnych instalacji gazowych są przedmiotem szerokiego zainteresowania w naszym kraju. Jest to zrozumiałe, gdyż często w mediach pojawiają się informacje o tragicznych wypadkach spowodowanych wybuchami gazu, które między innymi mogą być wynikiem nieszczelności instalacji gazowych.

Dodatkowym argumentem zainteresowania tą tematyką jest list jednego z czytelników, w którym poruszył On wiele ciekawych zagadnień dotyczących metalowych elastycznych przyłączy gazowych z obszarów norm przedmiotowych, zagadnień certyfikacji czy też oceny zgodności na terenie Polski i Unii Europejskiej. Tutaj jako autor artykułu chciałbym jednak zaznaczyć, że przedmiotem publikacji było zaprezentowanie bezpiecznych metalowych elastycznych przewodów przyłączeniowych przeznaczonych do instalacji gazowych, które moim zdaniem powinny mieć dużo szersze praktyczne zastosowanie.

Chciałbym zaznaczyć, w oparciu o Prawo autorskie (Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. tekst jednolity z 2016 r.) oraz wynikający z definicji Rozdziału 1 – art. 1.1 tej ustawy, gdzie „przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze”, że moim zamierzeniem było najlepsze zaprezentowanie bezpiecznych rozwiązań stosowanych w instalacjach gazowych.

Równocześnie chciałbym podkreślić, że nie uchylam się od odpowiedzi na list czytelnika Waszego czasopisma.

W liście czytelnik opisuje szczegółowo sposób oceny zgodności metalowych elastycznych przewodów objętych normami PN-EN 14800:2010 „Bezpieczne metalowe przewody przyłączeniowe faliście giętkie do przyłączania urządzeń domowych zasilanych paliwami gazowymi” oraz normy PN-EN 15069:2010 „Zabezpieczające zawory przyłączeniowe do giętkich przewodów metalowych stosowane do przyłączenia domowych urządzeń zasilanych paliwami gazowymi” czy też Krajowej Oceny Technicznej prowadzonej przez uprawnione jednostki, które to zagadnienia nie były objęte w tematyce artykułu i nie było to zamiarem autora.

Ocena zgodności wyrobów budowlanych według Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG oraz według Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2014 poz. 883. Brzmienie od 28 września 2016), a także Ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. 2016 poz. 542) jest to bardzo szerokie zagadnienie, które odnosi się głównie do producentów, importerów lub firm wprowadzających takie wyroby na rynek.

W związku z tym, iż „Magazyn Instalatora” jest skierowany przede wszystkim do firm instalacyjnych i wykonawców różnego typu instalacji, stąd – zgodnie z ustaleniami z redakcją – zasady postępowania przy ocenie zgodności wyrobów prowadzonych na rynek krajowy i rynek krajów Unii Europejskiej zostały w artykule pominięte ze względu na bardzo szeroki zakres i wysoce wyspecjalizowany poziom znajomości tej tematyki.

Jednak w tym miejscu nie można zgodzić się z tezą postawioną przez czytelnika, że norma PN-EN 14800 nie jest normą zharmonizowaną z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającym zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych. Na dowód chciałbym przytoczyć Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej nr C 226/49 z dnia 10.07.2015 r., w którym zamieszczono Komunikat Komisji w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG, w którym norma ta została przywołana jako norma zharmonizowana do Rozporządzenia nr 305/2011. Fakt ten łatwo sprawdzić w internecie na stronie Komisji Europejskiej (http://ec.europa.eu/growth/) lub też na stronie Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego (http://www.gunb.gov.pl/akty/obowiaz/pliki/CPR_305_2011.pdf) „To nie jest nowatorskie podejście autora – ale prawdziwe”.

Autor artykułu, by nie być posądzonym o kryptoreklamy, nie zamieszcza w tekście nazwy konkretnych producentów metalowych elastycznych przewodów gazowych, stąd w tabelach i rysunkach konsekwentnie trzyma się tej zasady. Wiadomo, że przewody te nie są wykonywane tylko ze stali austenitycznej gat. 1.4404, ale jest to stal, w opinii autora, o najlepszych parametrach technicznych. Dlatego też, ze względu na objętość artykułu, nie podano innych rodzajów stali, a także innych szczegółów rozwiązań technicznych przyłączy gazowych stosowanych przez wielu producentów i importerów. Te dane każdy czytelnik „Magazynu Instalatora” może pozyskać, przeglądając oferty handlowe tych wyrobów w internecie lub w katalogach firm.

Należy jednak podziękować autorowi listu za wnikliwą analizę artykułu oraz podanie wielu szczegółów, które mogłyby zainteresować czytelników czasopisma, a także za wykrycie faktu, że w tabeli nr 2 zamieszczonej na s. 67 pomyłkowo przy przepisywaniu tabeli z normy zamiast gazów typu L podano gaz typu E, co jest pewnym niedopatrzeniem autora i wymaga sprostowania.

W związku z tym, że zagadnienia poruszane w artykule mają duży wpływ na bezpieczeństwo użytkowania instalacji gazowych, a wnikliwość i znajomość tematyki przez autora listu może być bardzo interesująca dla czytelników „Magazynu Instalatora”, zachęcam autora listu do podzielenia się z czytelnikami swoją wiedzą w formie specjalistycznego artykułu na temat rozwiązań konstrukcyjnych metalowych elastycznych przewodów przyłączeniowych.

Z poważaniem

Zbigniew A. Tałach

Rzeczoznawca-Weryfikator Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij