Chemia budowlana w łazience. Trwała okładzina

Mając do dyspozycji nowoczesne, wodoszczelne kleje do glazury, przyklejanie płytek w miejscach narażonych na działanie wody, takich jak łazienka, balkon, taras czy chociażby schodkowa obudowa wanny, nie stanowi problemu. W miejscach takich należy użyć zaprawy specjalistycznej, przy której możliwe jest uzyskanie różnorodnych właściwości związanej zaprawy. Na rynku chemii budowlanej istnieje wiele różnorodnych zapraw klejących, zarówno podstawowych, jak i o zwiększonej przyczepności. Obecnie obowiązująca norma PN-EN 12004 w dość dobry i przejrzysty sposób klasyfikuje zaprawy klejące. Dzieli ona przede wszystkim zaprawy na te o podstawowych parametrach przyczepności do podłoża w różnych warunkach (typ 1) i na te o zwiększonej przyczepności (typ 2). Miejsca takie jak łazienka wymagają specjalnej zaprawy, która według tej klasyfikacji oznaczona będzie jako typ 2. Powinna to być zaprawa, która będzie dodatkowo zawierała odpowiednio dobraną ilość środków hydrofobizujących. Pozwoli to zaliczyć ją do zapraw o szczególnie małej nasiąkliwości, a to oznacza, że w określonym czasie wchłonie znikomą ilość wody w porównaniu ze zwykłą zaprawą budowlaną. Zaprawy takie dzięki starannie dobranej recepturze i unikatowym dodatkom modyfikującym charakteryzują się także zwiększoną przyczepnością do podłoża i wydłużonym czasem otwartym.
Użycie do klejenia płytek w łazienkach, szczególnie w okolicach wanien, brodzików, zlewów itp. takiej zaprawy eliminuje ryzyko, że przypadkowo rozlana woda, w razie jakiejkolwiek nieszczelności, w szybkim czasie spenetruje zaprawę klejącą i wpłynie na pogorszenie jej właściwości. Oczywiście, zastosowanie samej zaprawy specjalnej nie jest wystarczające. W łazienkach, a bezwzględnie w ich strefach mokrych (kabiny prysznicowe, podłoga pod wanną czy brodzikiem) należy zawsze wykonać odpowiednią hydroizolację. Jest to niezbędny element, aby zachować wodoszczelność całego układu. Do wykonania używamy szlamów uszczelniających bądź popularnie nazywanych „folii w płynie”. Zwracam jednak uwagę, że szlamy uszczelniające, szczególnie te dwuskładnikowe i bazujące na połączeniu dwóch spoiw – hydraulicznego cementu i płynnej dyspersji, są rozwiązaniem lepszym, bardziej trwałym i elastycznym. Jest to rozwiązanie dużo droższe od popularnych „folii w płynie”, jednak warte uwagi ze względu na swoje parametry użytkowe. Zastosowanie hydroizolacji wymaga następnie użycia odpowiedniej zaprawy klejącej, która uzyska dobrą przyczepność do takiego podłoża, nie może to być zaprawa o podstawowych parametrach. Najlepiej gdy jest to zaprawa wysokoelastyczna. Za pomocą takiej zaprawy można kleić płytki bezpośrednio do wykonanej hydroizolacji.

Przyklejanie płytek Nie bez znaczenia jest także sam sposób klejenia płytek. Przyklejając okładziny ceramiczne w pomieszczeniach kuchennych, łazienkach czy na zewnątrz, pamiętać należy o konieczności klejenia ciągłą warstwą, zapewniając całkowite wypełnienie spodniej strony płytki zaprawą klejącą. Jest to podstawowy i konieczny warunek do zapewnienia szczelności oraz mrozoodporności całego układu (balkony, tarasy). Aby osiągnąć pełne przyleganie płytek do podłoża, najlepiej zastosować dwustronną metodę klejenia, nanosząc klej zarówno na podłoże, jak i cienką warstwą na spodnią stronę płytki. Nie można przecież wykluczyć rozszczelnienia układu, chociażby poprzez spękania zaprawy do spoinowania lub spękania powstałe na skutek naprężeń konstrukcyjnych. Nie mogą zatem pozostawać pod płytką pustki powietrzne, w które zimą – jeśli mowa o balkonach – może wnikać woda i zamarzając, spowodować odpadanie płytek. Wówczas nawet najbardziej elastyczna zaprawa niewiele pomoże. Także przy klejeniu dużych gabarytowo płytek warto trzymać się tej zasady właśnie dla zwiększenia przyczepności, a także, aby osiągnąć pełne przyleganie płytek do podłoża. Taka metoda poprawi przyczepność do podłoża, a także w przypadku przyklejania płytek o dużej nasiąkliwości zmniejszy ich chłonność, co z kolei przełoży się na lepszą przyczepność. Płytki należy dokładnie dociskać do powierzchni kleju i dosunąć do wymaganego położenia. Przy klejeniu większych płytek warto użyć gumowego młotka w celu dobicia płytki. Starajmy się kleić małymi partiami, aby nie przekraczać czasu otwartego danej zaprawy i aby nie występował tzw. efekt „naskórkowania”. Zaprawę starajmy się wymieszać raczej przy minimalnej ilości wody zalecanej przez producenta, to spowoduje, że zaprawa będzie bardziej gęsta, a jednocześnie na tyle plastyczna, aby dało się nią pracować. Bardziej gęsta konsystencja zaprawy sprawi, że duże i ciężkie płytki nie będą się obsuwały.

Gładź w łazience Nie wszyscy jednak decydują się na zastosowanie okładzin ceramicznych w całej łazience, ponadto zostaje sufit, który w większości przypadków należy wykonać na gładko. W pomieszczeniach narażonych na ciągłe działanie wilgoci, takich jak łaźnie, pralnie, pomieszczenia techniczne, łazienki – szczególnie te o małej powierzchni i ze słabą wentylacją, nie wolno używać wyrobów gipsowych. Gips jest spoiwem powietrznym i ma zdolność wiązania tylko na powietrzu, po związaniu nie jest odporny na działanie wody, wilgoci czy mrozu. Dlatego też produktów gipsowych nie należy stosować na zewnątrz budynków i w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności. Pod wpływem wody i wilgoci gips rozmięka i traci swoje parametry użytkowe. Chcąc wykonać gładkie i trwałe powierzchnie, odporne na działanie wilgoci, należy stosować produkty cementowe. Cement posiada naturalną odporność na wodę czy mróz. Do wykonywania powierzchni na gładko w łazienkach polecam białą gładź szpachlową cementowo-polimerową. Można ją stosować przy grubości warstwy do 5 mm. Po użyciu tej gładzi uzyskujemy gładką, białą, łatwą do pomalowania powierzchnię. Jest to produkt na bazie cementu, ale nakłada się podobnie jak gładź gipsową. Po wyschnięciu można dokonać ewentualnej korekty poprzez przeszlifowanie powierzchni. Nadaje się do malowania wszystkimi rodzajami farb.

Przygotowanie podłoża Przed rozpoczęciem jakichkolwiek robót wykończeniowych bardzo ważnym, ale często jeszcze zaniedbywanym, etapem jest odpowiednie przygotowanie podłoża. Przed przystąpieniem do pracy fachowiec w pierwszej kolejności powinien ocenić jakość i stan podłoża, na którym będą prowadzone prace. Podłoże musi być zwarte i nośne. Wszelkiego rodzaju powłoki malarskie oraz inne warstwy, które mogłyby w znaczący sposób wpłynąć na pogorszenie przyczepności, należy usunąć. Podłoże należy odkurzyć i oczyścić z wszelkich luźnych elementów. Powierzchnia powinna być także w miarę równa, aby nie zachodziła potrzeba zbytniego pogrubiania warstwy kleju podczas przyklejania okładzin czy nakładania grubej warstwy gładzi. Dopiero na dokładnie oczyszczonym podłożu można prowadzić dalsze prace. W zależności od tego, gdzie i jakie warstwy będą nakładane na danej powierzchni, wykonujemy odpowiednią hydroizolację – jeśli są to strefy mokre lub stosujemy odpowiednią emulsję gruntującą w miejscach, gdzie nie będziemy potrzebowali izolacji. Do dalszych prac możemy przystąpić po wyschnięciu warstwy hydroizolacji czy emulsji gruntującej.
Kamil Wiśniewski                                                    Fot. z archiwum firmy Cedat Sp. z o.o.
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij