Zabezpieczanie przejść instalacyjnych przed ogniem. Rura chroniona.

Problematyka zabezpieczania przejść instalacyjnych jest w Polsce objęta regulacją prawną na poziomie rozporządzenia. W rodzimym systemie prawnym znajduje się bowiem Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690). W dziale VI poświęconym bezpieczeństwu pożarowemu prawodawca definiuje pojęcie strefy pożarowej, wprowadza klasyfikację budynków ze względu na zagrożenie dla znajdujących się wewnątrz ludzi, określa klasy odporności ogniowej elementów stanowiących oddzielenie przeciwpożarowe (wyznaczających strefę pożarową). § 234 omawianego aktu prawnego mówi wprost o meritum niniejszej publikacji. Czytamy w nim, iż: „Przepusty instalacyjne w elementach oddzielenia przeciwpożarowego powinny mieć klasę odporności ogniowej (EI) wymaganą dla tych elementów”. W niniejszym zapisie wyjaśnienia wymaga fakt, iż klasę odporności ogniowej określa się współczynnikami „E” – szczelność ogniowa oraz „I” – izolacyjność ogniowa. Jednostką miary jest minuta, a więc zapis w projekcie budynku o klasie odporności ogniowej EI 120 przegrody oznaczać będzie, że strop czy ściana stanowiąca oddzielenie przeciwpożarowe musi w warunkach pożaru przez co najmniej 120 minut utrzymywać szczelność oraz izolacyjność ogniową. Prawodawca mówi więc wprost, iż przepusty wykonywane w takiej przegrodzie muszą zostać zabezpieczone materiałami o klasie odporności nie niższej, niż klasa odporności ogniowej samej przegrody. Jeśli więc projekt budynku zakłada klasę odporności EI 120 – materiały zabezpieczające przepust instalacyjny muszą posiadać taką samą klasę. Wyróżniamy kilka sposobów zabezpieczania przepustów instalacyjnych. Czynnikiem różnicującym jest tu przede wszystkim rodzaj instalacji, która przechodzić będzie przez przegrodę stanowiącą element oddzielenia przeciwpożarowego. Inaczej należy zabezpieczać przejścia rur palnych, inaczej rur niepalnych, a jeszcze inne metody zastosujemy przy przejściach kablowych.

Zabezpieczenie rur palnych Najpopularniejszym sposobem zabezpieczania rur palnych, a więc rur z tworzywa sztucznego, jest zastosowanie produktu posiadającego wkład pęczniejący. Taki wkład w warunkach pożaru wielokrotnie zwiększa swoją objętość i zabezpiecza przestrzeń powstałą po wypaleniu się rury palnej. Wkłady pęczniejące znajdują swoje zastosowanie również w przypadku rur niepalnych (stalowych, miedzianych) w otulinie z materiału palnego. Wówczas zabezpieczeniu podlega przestrzeń powstała w wyniku wypalenia się otuliny. Dostępne na rynku produkty posiadające wkład pęczniejący to np. kołnierze ogniochronne, w których wkład pęczniejący znajduje się w stalowej obudowie i które to kołnierze należy nałożyć na rurę, a następnie przykręcić do ściany lub stropu. Zabezpieczenie tego typu następuje zawsze dwustronnie w przypadku przejścia przez ścianę oraz zawsze od dołu jednostronnie w przypadku przejścia przez strop. Innym popularnym produktem jest opaska ogniochronna. Nie posiada ona stalowej obudowy, co umożliwia łatwe umieszczenie jej wewnątrz przegrody. Warto bowiem wiedzieć, iż opaskę ogniochronną zakłada się na rurę, a następnie wsuwa wewnątrz przegrody. W zależności od producenta wymagane jest lub nie użycie dodatkowych mas ogniochronnych. Przy kupnie opasek warto również zwrócić uwagę, który z producentów dopuszcza zastosowanie jednej opaski w przejściu, a który dwóch. Zastosowanie jednej opaski w przegrodzie pozwoli na zakup mniejszej ilości materiału, co przełoży się na niższe koszty zakupu.

Zabezpieczenie przejść niepalnych Zabezpieczenie przejść rur niepalnych wykonuje się nieco inaczej. Producenci oferują tutaj rozwiązania oparte na systemie farb i mas ogniochronnych. Zabezpieczenie odbywa się według następującego schematu. Rurę niepalną maluje się farbą ogniochronną z obu stron przegrody na długości wskazanej przez aprobatę techniczną. Aprobata podaje również grubość powłoki koniecznej do uzyskania danej klasy odporności ogniowej. Następnie przestrzeń pomiędzy rurą a przegrodą wypełnia się wełną mineralną o stosownej gęstości. Ostatni etap polega na zastosowaniu masy ogniochronnej o podwyższonej gęstości w celu utworzenia z niej ochronnego kołnierza wokół wejścia rury do przegrody. W warunkach pożaru system absorbuje ogień, wysoką temperaturę oraz trujące gazy, zapewniając integralność przegrody. W podobny sposób wykonuje się zabezpieczenia przejść kablowych. Zmianom podlegają jedynie parametry, takie jak grubość powłoki czy długość, na jakiej należy pomalować instalację. Niektórzy producenci oferują dodatkowo uszczelniające masy na bazie silikonu. Zabezpieczeniu podlegają przejścia pojedynczych kabli, ich wiązek oraz koryt kablowych.

Przejścia kombinowane Coraz częściej spotykaną sytuacją skupiającą w sobie opisane powyżej techniki zabezpieczeń jest wykonywanie zabezpieczenia przejść kombinowanych. Istotą przepustu kombinowanego jest przejście przez przegrodę w jednym miejscu kilku rodzajów instalacji. Przez pozostawiony otwór przepuszcza się obok siebie instalacje rur palnych, niepalnych czy kabli. Wówczas przestrzeń pomiędzy instalacjami a przegrodą wypełnia się płytami z wełny mineralnej o grubości co najmniej 50 mm i gęstości co najmniej 150 kg/m3. Potem wełnę maluje się odpowiednią masą ogniochronną. Następnie przechodzące przez przejście kombinowane instalacje zabezpiecza się analogicznie jak w przypadku przejść pojedynczych.

Wymagania Każde zabezpieczone przejście instalacyjne musi być stosownie oznakowane. Producenci oferują naklejki, bądź tabliczki, na których należy wpisać klasę odporności wykonanego zabezpieczenia, produkt jakiego użyto, datę wykonania zabezpieczenia, nazwę podmiotu wykonującego oraz datę i podpis osoby upoważnionej. Warto wiedzieć, iż w zależności od producenta oznakowanie przejścia można otrzymać za darmo do zakupionego towaru lub trzeba za nie zapłacić jak za osobną pozycję. Firma wykonująca zabezpieczenie przejść instalacyjnych danym produktem musi posiadać odpowiedni certyfikat (licencję wykonawcy) wystawiany przez producenta systemu bądź upoważniony przez niego podmiot. Certyfikat potwierdza uprawnienie wykonawcy do stosowania danego systemu. Licencję uzyskuje się po odbyciu szkolenia.
Kamil Rutkowski                                                                                                           Fot. z archiwum Carboline Polska.
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij