ABC montażu płyt k-g. Właściwy profil

Zastosowanie okładzin ściennych pozwala na znaczne skrócenie czasu remontu starych budynków, dowolnej aranżacji pomieszczenia przy jednoczesnym dostosowaniu budynków do coraz bardziej rygorystycznych wymogów Prawa budowlanego (podniesienie odporności ogniowej czy komfortu akustycznego). Ściany szybów instalacyjnych przeznaczone są do wykonywania wewnątrz budynków obudów pionów instalacyjnych. Bardzo często od takiej zabudowy wymagana jest odporność ogniowa i izolacyjność akustyczna. Ze względu na specjalistyczne zastosowanie ściany szybów w zależności od ich rodzaju należy wykonywać zgodnie z wytycznymi zawartymi w Aprobatach Technicznych ITB, zapisami dokumentacji technicznej budynku oraz zaleceniami producenta. Okładziny ścienne na konstrukcji nośnej z profili stalowych stosuje się najczęściej przy renowacjach starych budynków. Przeznaczone są do wszystkich rodzajów podłoży. Dzięki zastosowaniu tego typu zabudowy nie jest wymagane wcześniejsze przygotowanie podłoża. Bardzo często stosuje się je jako wyciszenie ścian istniejących. Można zastosować specjalne rozwiązania okładzin z wypełnieniem wełną mineralną. Okładziny wykonuje się, gdy chcemy schować instalację hydrauliczną (rury, stelaże do w.c., umywalek i innych wyrobów sanitarnych) w istniejącej ścianie. Montaż okładziny rozpoczyna się od wyznaczenia płaszczyzny zabudowy. Na podłodze i suficie za pomocą sznura znacznikowego odznacza się linie wyznaczające płaszczyznę pionową. Wzdłuż narysowanych linii za pomocą kołków szybkiego montażu mocuje się specjalne profile. Na ścianie wyznacza się miejsca mocowania uchwytów do mocowania profili słupkowych do ściany, rozstawiając je co 600 mm w poziomie i maksymalnie co 1300 mm w pionie. Profil słupkowy przycina się na długość mniejszą o ok. 10 mm od wysokości pomieszczenia i wkłada się w zamocowane profile i uchwyt.
Za pomocą wkrętów „pchełek” przykręca się profile do uchwytów. Po każdej stronie profilu powinny być po dwa wkręty. Wystające końce uchwytów odgina się pod kątem 90 lub obcina, tak by nie wystawały ponad lico profilu. Przed przystąpieniem do przykręcania płyt należy sprawdzić za pomocą długiej łaty, czy płaszczyzna zabudowy jest równa. W razie konieczności zwiększenia izolacyjności termicznej lub akustycznej, pod profile wkłada się warstwę wełny mineralnej o grubości nie większej niż odległość czoła profilu od ściany. Płyt nie należy stawiać bezpośrednio na podłożu. Trzeba pozostawić szczelinę ok. 10 mm. Płyty przykręca się tylko do profili słupkowych. Nie należy przykręcać płyt do profili poziomych. Po zapłytowaniu można przystąpić do szpachlowania połączeń płyt. Uwaga: W przypadku okładzin z płyt gipsowo-kartonowych, do których będą przyklejane płytki ceramiczne, należy stosować systemy o podwójnym płytowaniu.
Okładziny na klej gipsowy stosuje się, gdy chcemy zrezygnować z „mokrych” robót, tj. wykonywania tynków np. cementowych, cementowo-wapiennych. Zaleca się stosowanie na podłoża stabilne, czyste, niezbyt chłonne, o niewielkich nierównościach (dopuszczalne nierówności podłoża do 2 cm).
Wszelkie instalacje na ścianie należy wykonać przed rozpoczęciem układania płyt. Płyty należy przyciąć na wymiar o 15 mm krótszy niż wysokość pomieszczenia. Rozrobiony klej nanosi się na tylną stronę płyty w plackach o objętości ok. 0,3 l, minimum w trzech rzędach i rozstawach 300-350 mm. Przy nierównej ścianie objętość placków należy odpowiednio zwiększyć. W narożach pomieszczenia, w pobliżu otworów okiennych, umywalek itp. klej nanosi się ciągłym pasem. Pod płytę przed jej ułożeniem podkłada się kawałki płyt, dzięki czemu uzyskuje się szczelinę dolną (ok. 10 mm) i szczelinę górną (ok. 5 mm). Ułatwiają one znacznie wietrzenie i skracają czas schnięcia zaprawy.
Płyty z naniesionym klejem gipsowym przykłada się do ściany, po czym, lekko uderzając przez łatę gumowym młotkiem, wyrównuje się je w kierunku pionowym i poziomym. Po wyschnięciu kleju można przystąpić do szpachlowania połączeń płyt. Należy pamiętać, że okładziny na placki nie poprawia nam izolacyjności akustycznej i nie mogą być stosowane w przypadku wymaganej odporności ogniowej.
Tomasz Jaroszuk
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij