Wykop czy przecisk? Porządkowanie kanalizacji w obszarach silnie zurbanizowanych.

Kanalizacja Warszawy jest charakterystycznym przykładem problemów występujących przy przebudowie (modernizacji) istniejących systemów tradycyjnej kanalizacji grawitacyjnej. Po podjęciu decyzji o powstaniu układu dwóch oczyszczalni (OS Południe i OS Czajka) problemem technicznym stało się doprowadzenie ścieków z lewobrzeżnej Warszawy, w tym wykonanie kolektora na prawym (praskim) brzegu Wisły.

Wykonanie tradycyjnego przewodu w wykopie otwartym, w warunkach istniejącej zabudowy na praskim brzegu, okazało się po prostu niemożliwe. Dodatkowym problemem jest ważna arteria komunikacyjna, której wyłączenie z ruchu jest praktycznie niemożliwe. Ostatecznie realizowane zadanie objęło:

* 5714 m kolektora Ø 2800 mm (zewnętrzna średnica rury przeciskowej Ø 3000 mm),

* 57 szybów technologicznych,

* 16 odcinków (najdłuższy 930 m),

* 2 odcinki łukowe: o długości 249,9 m i promieniu łuku 900 m oraz odpowiednio 230,67 i 450 m.

Tradycyjne roboty odkrywkowe stanowią jedynie margines zadania, dotyczą bezpośredniego sąsiedztwa samej oczyszczalni. Na uwagę zasługuje innowacyjność konstrukcji rury przeciskowej o dużej średnicy, opracowanej specjalnie do tego zadania, a także elementów wykonawstwa. Elementem nowym są tu: największa w Polsce średnica rury instalowanej metodą mikrotunelingu (fot. 1), najdłuższy odcinek wykonywany tą metodą, pierwsze odcinki wykonane po łuku. Dla wykonania odpowiednich rur niezbędne było zaprojektowanie i wykonanie odpowiedniej maszyny.

Ostatecznie wielkośrednicowy kolektor został sprawnie zrealizowany i w jakimś stopniu Warszawa stała się poligonem dla realizacji bezwykopowych. Charakterystyczne, iż wcześniej, przez szereg lat, negowano w ogóle celowość i możliwość realizacji takich obiektów w Polsce. Realizacja tego trudnego zadania (głębokość od 8 do 14 m, zwierciadło wody gruntowej ok. 8 m ponad poziomem tunelu, konieczność stosowania specjalnych zabezpieczeń przed podrzutem w okresach przerw) przebiegła bez stwarzania zakłóceń na powierzchni terenu.

Kolejnym zadaniem jest realizacja syfonu (1,4 km tunelu z tubingów o średnicy Ø 4500 mm) pod dnem Wisły, łączącego kanalizację lewobrzeżnej Warszawy z kolektorem tunelowym na prawym brzegu.

prof. dr hab. inż. Ziemowit Suligowski

Fot. 1. Tarcza wykorzystana do budowy kolektora. Od lewej: widok od tyłu, elementy tnące.
Fot. 2. Kolektor w komorze.

Zobacz artykuł w wersji pdf pdf

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij