ABC wewnętrznych instalacji wodociągowych. Zdrowa miedź

Są to między innymi: jakość przepływającej wody, prawidłowo wykonany proces lutowania lub zaprasowywania oraz gwarancja jakości samych rur, z których wykonano instalację. Sam proces technologiczny po wstawania rur może spowodować wprowadzenie do metalu różnych zanieczyszczeń oraz wad w strukturze materiału (nierównomierna grubość ścianek, zbyt duża zawartość węgla na powierzchni rury itd.). Obecność węgla na powierzchni rury miedzianej jest czynnikiem aktywnie stymulującym zjawisko korozji wżerowej miedzi. Do niewątpliwych za let miedzi należy:
● wieloletnia trwałość przewodów,
● brak dyfuzji tlenu oraz innych gazów przez ścianki przewodów,
● mniejsze zużycie materiału w stosunku do rur stalowych,
● dość łatwy i prosty montaż przy pomocy palnika lub zaciskarki elektrycznej oraz przy użyciu złączek typu ,,na wcisk”,
● brak pracochłonnych połączeń gwintowanych (gwintowane elementy z brązu służą do wykonywania połączeń między innymi systemami instalacyjnymi lub do połączeń z armaturą),
● znacznie mniejsze grubości ścianek w porównaniu z rurami stalowymi lub z polipropylenu,
● miedź oddziałuje bakteriostatycznie w stosunku do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (w szczególności dotyczy to wewnętrznych instalacji wodociągowych),
● możliwość powtórnego przetworzenia tego materiału (recykling),
● koszt instalacji miedzianej jest porównywalny z kosztami instalacji wykonanej z innych materiałów,
● wysoka sztywność instalacji,
● mniejsze zużycie uchwytów w stosunku do rur z tworzyw sztucznych,
● mniejsza ilość kompensacji,
● kompatybilność i uniwersalność rur i złączek różnych producentów (w danym typoszeregu),
● bardzo małe straty lokalne na złączkach (powierzchnie wewnętrzne złączek licują z wewnętrzną powierzchnią rur),
● wysoka plastyczność materiału (łatwe gięcie przy użyciu giętarki),
● łatwa obróbka mechaniczna rur (wyoblanie, kielichowanie, gradowanie),
● współczynnik rozszerzalności cieplnej miedzi jest wielokrotnie mniejszy niż rur z tworzyw sztucznych,
● bardzo dobre przewodnictwo cieplne i elektryczne,
● dopuszczalne ciśnienie pracy (w szczególności w instalacjach ogrzewczych) jest 2,5-4 razy większe niż dla tworzyw sztucznych,
● podczas pożaru budynku nie wytwarzają się trujące opary i gazy. Rury i złączki miedziane są bardzo odporne na oddziaływanie środowi ska, w którym zostały zainstalowane. Instalacje odporne są m.in. na:
● promieniowanie słoneczne (UV),
● wodę wodociągową,
● wodę ciepłą i gorącą,
● kwasy nie utleniające, m.in. octowy, sol ny. Miedź powoduje prawie całkowite zniknięcie Legionelli i bakterii gram -ujemnych. Podczas gdy uszczelnienia z elastomerów stanowią pożywkę, materiały miedziane działa ją na bakterie zabójczo. Przewody i złączki wykonane z miedzi mogą być stosowane w:
● instalacjach ogrzewczych,
● instalacjach wodociągowych,
● instalacjach ogrzewania podłogowego, ściennego oraz z za stosowaniem kolektorów słonecznych,
● instalacjach tech no lo gicz nych,
● instalacjach przewodzących olej opałowy,
● instalacjach gazu ziemnego,
● instalacjach gazów medycznych i technicznych. Ilość jonów miedzi w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi i do potrzeb gospodarczych jest ściśle określona. Według obowiązujących w Polsce przepisów zawartych w Rozporządzeniu MInstra Zdrowia z dn. 19.11.2002 r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. nr 203, poz. 1718) – wo da do picia z instalacji miedzianej po winna zawierać nie więcej niż 2 mg/l jo nów miedzi. Wy ma ga – nia Dyrektywy Europej skiej nr 98/83/EC z 1988 r., do ty czą cej ja ko ści wody do picia, określa ją dopuszczalną zawartość jo – nów miedzi na 2 mg/l (uznawaną jako średnia dobowa), a zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z 1994 r. określają dopuszczalną ilość jonów miedzi w wodzie pitnej również na 2 mg/l. Zwiększe nie się za wartości jonów miedzi w wodzie następuje w wy ni ku po wstających procesów korozji równomiernej. Może to spowodować pogorszenie własności smakowych, a na wet zdrowotnych. Miedź może wówczas nadawać wodzie cierp ki po smak oraz wpływać na ciemnienie niektórych produktów żywnościowych. W poprawnie wykonanych i eksploatowanych instalacjach z miedzi (zasilanych wodą spełnia ją cą wymagania jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi) jony miedzi występują w wodzie w stężeniach znacznie niższych od dopuszczalnych (średnie dobowe jest mniejsze od 1 mg/l). Znacznym ograniczeniem ilo ści miedzi, prze do stającej się przez wy płu ki – wa nie do przepływającej wody z wewnętrznej powierzchni rur, jest stworzenie warunków sprzyjających wytworzeniu szczelnej warstwy ochronnej za raz po uruchomieniu instalacji. W instalacjach ogrzewczych rury miedziane mogą być stosowane bez ograniczeń ze strony jakości wo dy będącej w układzie, pod warunkiem uzyskania całkowitej szczelności instalacji (stężenie tlenu w wodzie instalacyjnej powinno być poniżej 0,1 mg/l). Należy pamiętać, że jeżeli woda wprowadzona do instalacji wewnętrznej spełnia wymagania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, to nie stwarza ona zagrożenia korozyjnego dla instalacji wykonanej zgodnie z zasadami sztuki instalacyjnej i obowiązujący mi przepisami.
Andrzej Świerszcz
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij