ABC wentylacji. Zdrowe płuca szpitali (1)


Reklama

Wilo pomaganie przez serwisowanie

Wentylacja w szpitalach powiązana jest wieloma zagadnieniami i wymaganiami, które trzeba przeanalizować przed przystąpieniem do realizacji projektu. Na wstępnym etapie projektu należy:
* Wyznaczyć miejsca, gdzie będą zamontowane urządzenia wentylacyjne – maszynownie.
* Usytuować sterownie (w takich wielofunkcyjnych obiektach muszą być wyznaczone miejsca do zamontowania szaf sterowniczych dla poszczególnych układów wentylacyjnych. Kontrola parametrów powietrza wewnętrznego oraz stopnia zanieczyszczenia filtrów powinna odbywać się całą dobę. Odległość do najdalej położonych czujników nie powinna przekraczać 1000 m, jeśli chcemy kierować układem wentylacyjnym z tak oddalonej sterowni).
* Rozmieścić tak pomieszczenia, aby ich grupy znalazły się w tej samej klasie czystości. 4. Zaplanować komunikację tak, aby część aseptyczna nie miała kontaktu z septyczną.
* Ściany i podłogi wykonać z materiałów niepylących, trwałych i odpornych na wodę i środki dezynfekujące. Dotyczy to również wyposażenia pomieszczeń.
* Zaplanować trasy przewodów wentylacyjnych tak, aby był do nich łatwy dostęp w razie dezynfekcji i czyszczenia oraz wymiany filtrów montowanych w kanałach wentylacyjnych.
* Ograniczyć stosowanie dużych central wentylacyjnych na rzecz mniejszych, co ułatwi rozdział powietrza, zmniejszy koszty, pozwoli na szybszą wymianę zużytych elementów (centrale tych samych rozmiarów, takie same części zamienne).
* Ze względu na stawiane ostre wymagania dotyczące niezawodności działania, cichej pracy oraz utrzymania żądanych parametrów powietrza wentylacyjnego stosować urządzenia wentylacyjne i klimatyzacyjne najwyżej jakości.
* Zapewnić energooszczędne rozwiązania architektoniczne, tj. nie dopuszczać do nadmiernie rozbudowanej komunikacji, ograniczyć przeszklenie budynku, budować obiekty szpitalne niskie, aby oszczędzić na zabezpieczeniach pożarowych, windach itd. Szacunkowe jednostkowe obciążenia w szpitalach wynoszą: cieplne ok. 25 W/(m3*h), chłodnicze ok. 30 W/(m3*h).
Wymienione obciążenia powinny skłaniać projektantów do oszczędnego gospodarowania powierzchnią projektowanego szpitala oraz do stosowania odpowiedniej konstrukcji przegród budowlanych. Wydawałoby się, że odeszliśmy od gigantomanii w budownictwie szpitalnym. Nic bardziej błędnego. Nadal buduje się na obrzeżach dużych miast szpitale giganty, które zostały zaprojektowane kilka lub kilkanaście lat wcześniej i dopiero teraz następuje ich realizacja. Są daleko od centrum miasta, dojazdy, ze względu na korki, są utrudnione i mimo że są za miastem, to ich otoczenie pozostawia wiele do życzenia. Dobrym rozwiązaniem jest budowa małych klinik i szpitali prywatnych, które funkcjonują w centrum miast, są wyspecjalizowane i wyposażone w nowoczesne urządzenia do diagnostyki i zabiegów. Zastąpiły one stare szpitale giganty, które, ze względu na wiek, zanieczyszczenia i niefunkcjonalność, muszą być zburzone lub poddane kapitalnemu remontowi polegającemu na: wymianie podłóg, zbiciu tynków, wymianie okien i drzwi, demontażu instalacji wentylacyjnej i wod.-kan. oraz odkażeniu. Z punktu widzenia kosztów jest to działanie nieopłacalne. Kapitalny remont takiego obiektu kosztuje więcej niż budowa nowego. Z powyższego wynika również tendencja do budowy obiektów szpitalnych niskich, najwyżej dwupiętrowych, gdyż w przypadku ich remontu lub wyburzenia nie ponosi się tak olbrzymich kosztów jak przy ww. działaniach w obiektach wielopiętrowych. Wentylacja mechaniczna w szpitalach powinna zapewnić:
* Odpowiednią wymianę powietrza wynikającą z warunków technologicznych lub sanitarno-epidemiologicznych.
* Odpowiednie ruchy i rozdział powietrza (brak przeciągów).
* Czystość powietrza.
* Odpowiednią temperaturę i tam, gdzie jest to wskazane, wilgotność powietrza.

Pod uwagę należy wziąć również następujące przesłanki:
* Wentylacja naturalna przez okna (wietrzenie) nie zawsze jest możliwa ze względu na zanieczyszczenie powietrza, przedostawanie się uciążliwych hałasów oraz możliwość powstawania przeciągów – we współcześnie budowanych szpitalach ten typ wentylacji może być zastosowany tylko w pomieszczeniach pomocniczych, tj. niektóre magazyny, składziki.
* W stojącym powietrzu (bez wentylacji) istnieje możliwość zakażeń w wyniku zwiększonego ruchu chorych, osób odwiedzających i personelu.
* Coraz częściej pomieszczenia robocze (obsługa chorych), sale zabiegowe i operacyjne są sytuowane wewnątrz budynku, gdzie pozbawione są okien, ponieważ łatwiej jest utrzymać żądane parametry powietrza wewnętrznego, gdy nie wpływają na nie czynniki zewnętrzne.
* Duże okna, szczególnie w pokojach, w których leżą chorzy, są przyczyną powstawania dużych wahań temperatury (zyski ciepła od nasłonecznienia). Zaleca się stosowanie zewnętrznych osłon okien. * Producenci nowoczesnych urządzeń stosowanych w szpitalnictwie określają warunki, w jakich mogą pracować te urządzenia. Wentylacja i klimatyzacja w szpitalu, oprócz końcowego bilansu dla całego budynku, powinna być projektowana w odniesieniu do poszczególnych oddziałów (często specjalistycznych), a nawet do poszczególnych pomieszczeń. Mają za zadanie stworzenie odpowiednich parametrów powietrza wewnętrznego dla każdego z tych oddziałów, ponieważ każdemu z nich są stawiane inne wymagania. W obiektach służby zdrowia, a szczególnie w szpitalach, obowiązują bezwzględnie następujące zasady:
* Nie stosuje się recyrkulacji.
* Zabronione jest nawiewanie powietrza zewnętrznego bez odpowiedniego przygotowania (filtrowanie, ogrzanie lub chłodzenie). Stosowane typy systemów wentylacyjnych w szpitalnictwie:
* Wentylacja zwykła Nawiew oczyszczonego i ogrzanego powietrza.
O ile w pomieszczeniu nie wystąpią zyski wilgoci wyraźnie zwiększające zawartość wilgoci, to po krótkim czasie w pomieszczeniu ustali się temperatura powietrza wewnętrznego, natomiast wilgotność względna będzie niska ok. 25% w dłuższych okresach sezonu zimowego. Jeśli w pomieszczeniach przebywają ludzie, to przy zyskach wilgoci w temperaturach od 20 do 25oC, wynoszących od 40 do 80 g/(h * osobę), można uzyskać wilgotność względną ok. 50%, która jest pożądana prawie we wszystkich pomieszczeniach szpitalnych. Stosujemy ją w tych pomieszczeniach, gdzie nie jest wymagana wyższa wilgotność ze względów higienicznych lub technologicznych. * Wentylacja z nawilżaniem Powietrze po oczyszczeniu jest ogrzewane w nagrzewnicy wstępnej, następnie nawilżane (adiabatycznie) w nawilżaczu i następnie ogrzewane we wtórnej nagrzewnicy. Układ wentylacji z nawilżaniem zapewnia w okresie przejściowym i zimowym uzyskanie wilgotności względnej powietrza wewnętrznego na żądanym poziomie oraz utrzymanie temperatury wewnętrznej w dopuszczalnych granicach. W okresie letnim układ ten pracuje na zasadzie wentylacji zwykłej. * Klimatyzacja Układ zapewnia w ciągu całego roku utrzymanie stałych parametrów powietrza wewnętrznego, tzn. żądaną temperaturę i wilgotność względną niezależnie od stanu powietrza zewnętrznego. Stopnie dokładności: t +/-2oC, wilgotność względna +/-10%. W kolejnym odcinku omówione zostaną klasy czystości pomieszczeń w szpitalu oraz czystość powietrza.
Dorota Węgrzyn

Zobacz artykuł w wersji pdf pdfpdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij