Betonowe i żelbetowe obiekty w kanalizacji i oczyszczalniach ścieków (4). Ścieki maja pH.

Poza tym stan normalizacji w tej dziedzinie jest ciągle niezadowalający. Przepisy normowe różnych krajów są niejednolite oraz ulegają w poszczególnych krajach ciągłym zmianom. Intensywność działania środowiska zmienia się w sposób ciągły w miarę wzrostu stężenia agresywnych czynników. W normalizacji wprowadzono pewne przedziały stężeń, określające stopnie agresywności, np. agresywność „słabą”, „średnią”, „silną”. Niekiedy stosuje się dalsze stopniowanie, niezbędne ze względu na ustalenie właściwej technologii wykonania betonu i jego zabezpieczenia. W Polsce agresywności środowisk poświęcone były kolejne normy i instrukcje, dotyczące najczęściej środowisk wodnych. Niektóre z tych przepisów zawierały jednocześnie zalecenia w zakresie ochrony przed środowiskami agresywnymi. Norma PN-61/B-06253 „Konstrukcje betonowe. Warunki wykonywania i ochrony w środowisku agresywnych wód i gruntów” swym układem nawiązuje częściowo do normy niemieckiej DIN 4030. Agresywność środowisk charakteryzuje się w zależności od stężenia czynników powodujących korozję betonu. Rozróżnia się trzy stopnie agresywności środowisk wodnych i gruntowych. Norma podaje też zalecenia dotyczące sposobu zabezpieczeń konstrukcji w zależności od rodzaju i stopnia agresywności.
Omawia dostępne w kraju materiały oraz sposób wykonywania konstrukcji betonowych. Ustalenia tej normy były przez użytkowników podważane, co doprowadziło do jej unieważnienia. Obecnie obowiązująca norma PN-80/B-01800 „Antykorozyjne zabezpieczenia w budownictwie. Konstrukcje betonowe i żelbetowe. Klasyfikacja i określenie środowisk” nawiązuje do aktualnych norm światowych. Norma dotyczy oceny środowisk gazowych, wodnych i gruntowych w zależności od ich oddziaływania na niezabezpieczone elementy betonowe, żelbetowe i sprężone. Po szeregu określeń wstępnych podana jest ogólna klasyfikacja środowisk. Dokonano podziału na trzy stopnie agresywności: słaby, który dzieli się na dwa podstopnie oraz średni i silny. Określono stan fizyczny i sposób oddziaływania środowiska oraz podano wytyczne w zakresie ochrony betonu. Omówione i przedstawione w artykułach procesy zachodzące w sieciach kanalizacyjnych wynikają z doświadczeń i obserwacji przeprowadzonych przez autorów niniejszego artykułu. Naszym zdaniem podstawową przyczyną powstawania w części nadściekowej warunków sprzyjających powstawaniu korozji siarczanowej, siarkowej i kwaśniej (pH=2) jest utlenianie się siarki zawartej w siarkowodorze. Bakterie redukujące siarkę powstają w warunkach beztlenowych. W związku z powyższym należy mieć na uwadze, że przy obniżeniu (pH=2) rozpoczyna się gwałtowny rozwój bakterii, które utleniają do kwasu siarkowego siarkowodór i powodują agresywną korozją betonu. Nawiązując do treści niniejszego artykułu, należy stwierdzić że:
* istotna jest kwestia obowiązków eksploatatora sieci i obiektów kanalizacyjnych polegająca na niedopuszczeniu do przekroczeń wymogów dla ścieków (np. przemysłowych lub technologicznych) odprowadzanych do kanalizacji miejskiej – sanitarnej lub ogólnospławnej,
* kontrola ścieków przez służby miejscowych zakładów wodociągowo-kanalizacyjnych powinna obejmować: – skład ścieków (stężenia zanieczyszczeń wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej), – właściwości ścieków wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej, – sposób eksploatacji obiektów kanalizacyjnych (np. przepompowni ścieków, osadników, bioreaktorów, itd.), – różnice w parametrach projektowanych i rzeczywistych, – chwilowy i przeprowadzony w niewłaściwym momencie zrzut ścieków z zakładów przemysłowych,
* należy w sposób bardzo ostrożny i krytyczny podchodzić do wyników uzyskanych za pomocą wzorów empirycznych określających ilość zredukowanej siarki, a tym samym służących do wymiarowania urządzeń technicznych i technologicznych.
Należy mieć na uwadze, że przy obecnym stanie wiedzy, nie można poprawnie opisać przebiegu zachodzących zjawisk, a tym samym obliczyć ilość powstającego siarkowodoru. Nie ma opracowanego modelu matematycznego redukcji siarczanów, który dawałby wyniki zbliżone do rzeczywistych. Należy wiedzieć, iż niekiedy warunki zaistniałe w sieciach kanalizacyjnych są bardzo nietypowe i znacząco odbiegają od spotykanych powszechnie w kanalizacji miejskiej. Reasumując, można stwierdzić, że znaczący wpływ na zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń antykorozyjnych ma w tym zakresie doświadczenie projektanta, wykonawcy i eksploatatora. Natomiast lokalne przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, które doskonale znają charakterystykę zlewni oraz skład transportowanych ścieków, nie mogą pominąć tych danych w wydawanych warunkach technicznych, jak również nie mogą pominąć wymogów materiałowych o podwyższonej odporności na korozję.
Roman Ćwiertnia Tomasz Ćwiertnia
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf

 

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij