Zgodnie z wymaganiami normy dla kominów PN-EN 1856-1 materiały, które nie znalazły się w tabeli zamieszczonej w tym artykule, powinny zostać zbadane pod kątem ich odporności na korozję. Stąd też kominy emaliowane, o których będzie mowa, zostały poddane nie tylko standardowym badaniom odporności na korozję przy użyciu oleju opałowego, gazu oraz antracytu, ale też dodatkowo wykonano badanie odporności kominów emaliowanych na działanie spalin z ekogroszku. Próbę prowadzono według harmonogramu opisanego w normie, przy czym zamiast antracytu użyto do badań ekogroszku. Do badań dostarczono komin wykonany ze stali gatunku DC01 (czarna, dwumilimetrowa dwustronnie emaliowana). Producent wykorzystał znane już od wieków właściwości emalii, spośród których, w przypadku destrukcyjnego działania spalin, najważniejsza jest wysoka odporność chemiczna. Powłoka z emalii jest odporna na działanie wszystkich organicznych i nieorganicznych kwasów i ich soli, z wyjątkiem kwasu fluorowodorowego we wszystkich koncentracjach i kwasu ortofosforowego o koncentracji ponad 85%. Dodatkowym atutem emalii jest fakt, że dla produktów, które są poddane emaliowaniu, jest ona obojętna. Emalia zachowuje odporność przy działaniu silnie utleniającym oraz redukującym oraz nie ulega korozji pod działaniem produktów spalania z paliw stałych.
Przyspieszanie korozji
Aby przyśpieszyć proces korozji, do badań ponadstandardowych zastosowano odczynniki chemiczne z zawartością chloru i siarki. Po badaniach przeprowadzono oględziny komina. Dokładne oględziny wzrokowe przeciętych wzdłużnie elementów ujawniły sześć potencjalnych miejsc z oznakami wystąpienia korozji (małe wżery). Wycięte próbki z potencjalnymi miejscami wystąpienia korozji poddano badaniom mikroskopowym. Nie zaobserwowano wystąpienia perforacji ścianek. Po badaniach nie zanotowano korozji emalii, natomiast w miejscach, gdzie mechanicznie spowodowano pęknięcia, powodując nieciągłości w warstwie emalii, zaobserwowano korozję stali.
Badania metalograficzne
Z dostarczonego kawałka komina wycięto próbki do badań metalograficznych Jedne pochodziły z obszaru zgrzeiny blachy, drugie z innego obszaru zawierającego na powierzchni zagłębienia. Na zgładach poprzecznych obserwowano brzegi blachy z nałożoną warstwą emalii. Korozja wżerowa zachodzi najczęściej na powierzchni metali będących w stanie pasywnym, w obecności jonów zdolnych do lokalnego niszczenia (halogenkowych: fluor, chlor, brom) oraz utleniacza (najczęściej jest nim tlen), w środowiskach o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Korozję przyspiesza obecność takich utleniaczy jak np. jony Fe3+, Cu2+. Najczęściej spotykamy się ze zjawiskiem korozji wżerowej w przypadku stali stopowych odpornych na korozję umieszczonych w wodnych roztworach zawierających chlorki. Zapoczątkowanie wżeru może nastąpić: w miejscach uskoków dyslokacyjnych; w miejscach o innym niż przeciętny składzie chemicznym, spowodowanym segregacją na granicach ziaren, wtrąceniami niemetalicznymi. Zastosowanie emalii jako warstwy zabezpieczającej przed korozją powoduje, że stal, która w warunkach pracy w agresywnym środowisku spalin uległaby dość szybko korozji, zwiększa swoją trwałość, znacznie wydłużając czas użytkowania takiego komina. Pod warunkiem jednak, że z kominami będziemy postępować tak, jak zaleca producent. Zresztą to zastrzeżenie dotyczy wszystkich produktów, z którymi mamy do czynienia na co dzień.
Wioletta Zając-Wstawska Fot. Spiroflex.

Zobacz artykuł w wersji pdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij