ABC kominów. Wymagania dla czopucha

Przy czym należy zwrócić uwagę, że zapis w punkcie dotyczącym zakresu stosowania wyraźnie wyklucza stosowanie rur elastycznych na podłączenia: „Giętkie łączniki i giętkie rozciągane wyroby, których długość może być skracana lub rozciągana, nie wchodzą w zakres niniejszego dokumentu”.

W zakres tej normy wchodzą natomiast (w odniesieniu do podłączeń) sztywne łączniki i kształtki oraz łączniki emaliowane. W tabeli ZA1a wyżej wspomnianej normy, w sposób bardzo jasny i dokładny, podano między innymi wymagania dla sztywnych łączników mających zastosowanie jako podłączenia urządzeń z kominem. Sztywne łączniki powinny zatem spełniać wymagania odnośnie wytrzymałości na ściskanie, odporności ogniowej, odporności na pożar sadzy, wytrzymałości na zginanie oraz wymagania odnośnie szczelności. Zapisy zawarte w normie nakładają na producenta obowiązek określenia średniej szorstkości dla elementów prostych, a dla kształtek wartości współczynnika oporu przepływu.

Znaczna część wymagań dla podłączeń jest podobna jak dla wkładów kominowych i kominów dwuściennych (normy PN-EN 1856-1, PN-EN 1856-2). Przy czym należy pamiętać, że warunki pracy podłączenia i samego komina są bardzo różne, zwłaszcza ze względu na mogącą wystąpić w warunkach eksploatacji dużą różnicę temperatury spalin w czopuchu i samym kominie. Bardzo ważne jest zatem, w przypadku podłączeń, prawidłowe oznaczenie odległości podłączenia od materiałów palnych, gdyż zarówno komin, jak i czopuch muszą spełniać te same wymagania temperaturowe w deklarowanej przez producenta odległości od materiałów palnych – czyli temperatura otaczających komin i podłączenie części palnych nie może przekroczyć 85ºC w przypadku próby w warunkach eksploatacji i 100ºC w przypadku pożaru sadzy.

Jeżeli chodzi o wymagania odnośnie zastosowanego materiału, z którego mogą być wykonane elementy podłączeniowe, a także sposób ich oznakowania zależnie od rodzaju materiału, to szczegółowe informacje podano w tabeli 2 zharmonizowanej normy PN-EN 1856-2. I tak wśród gatunków stali, które można zastosować do produkcji podłączeń i znakować te elementy znakiem CE (pod warunkiem przeprowadzenia badań typu), znalazły się:

* żeliwo (00),

* stal konstrukcyjna EN 10025 (01),

* stal z powłoką aluminiową (05),

* EN AW-4047A (10),

* EN AW-1200 (11),

* EN AW-6060 (13),

* 1.4301 (20),

* 1.4307 (30),

* 1.4401 (40),

* 1.4404=1.4571 (50),

* 1.4432 (60),

* 1.4539 (70),

* stal dwustronnie emaliowana (80).

Wszystkie podłączenia wykonane z materiału innego niż wyżej wymienione nie mogą być znakowane znakiem CE. Alternatywą dla wyrobów wykonanych z materiału niewymienionego w tabeli normy PN-EN 1856-2 wciąż pozostaje procedura dopuszczeniowa na drodze postępowania aprobacyjnego.

Wprawdzie w nowym projekcie normy uwzględnia się oznakowanie kodem 99 materiału stosowanego do budowy komina, pod warunkiem jednak wykonania, w ramach badania, typu próby odporności na korozję. W zależności od deklaracji producenta komin poddaje się odpowiednim próbom odporności na korozję – V1, V2, V3 – odporność na gaz, olej opałowy oraz paliwa stałe. W załączniku A normy PN-EN 1856-1 bardzo szczegółowo opisano procedurę badań odporności na korozję. Jako wynik badania podaje się między innymi fakt wystąpienie perforacji, głębokość wżerów oraz ubytek grubości ścianki. Przyjmuje się również, że V1

W niedalekiej przyszłości możliwe będzie stosowanie na podłączenia innych rodzajów materiałów, niewymienionych w tablicy 2 normy PN-EN 1856-2, pod warunkiem jednak, że producent wykaże się stosowanym badaniem typu oferowanego podłączenia. Należy tutaj podkreślić, że badania odporności na korozję są nie tylko dość skomplikowane, ale również długotrwałe.

W tej publikacji na komentarz zasługuje fakt powszechnego stosowania giętkich przewodów jako podłączeń urządzeń grzewczych z kominem. Jak wiadomo, stosowanie elastycznych przewodów odprowadzających spaliny z urządzenia do komina jest dość popularne, a to dlatego, że montaż tego typu podłączenia jest dużo prostszy i nie wymaga szeregu „kombinacji”, jak mogłoby się to zdarzyć w przypadku zastosowania łączników sztywnych. Niemniej jednak zastosowaniu takich podłączeń przeczy nie tylko zakres stosowania giętkich przewodów opisany w normie PN-EN 1856-2, ale i sama logika. I tak, na przykład, do niedawna prowadzono „kampanię” na rzecz stosowania do odprowadzania spalin z urządzeń opalanych paliwami stałymi (najcięższe warunki pracy komina) blachy w gatunku 1.4828, popularnie zwanej żaroodporną, której jednak nie klasyfikuje się w grupie stali odpornych na korozję z uwagi na zawartość węgla powyżej 0,3%. Przy czym zakładano, że minimalna grubość blachy takiego komina musi wynosić 0,8 mm, przy równoczesnym zastosowaniu elastycznego podłączenia z blachy teoretycznie „nieżaroodpornej” gatunku 1.4301 lub 1.4404 o maksymalnej grubości 0,25 mm, bez deklaracji odnośnie wymaganej odległości komina od materiałów palnych. Gdzie zatem sens takiego rozwiązania?

dr Wioletta Zając-Wstawska
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij