ABC kanalizacji. Pewne przyłącze (1)

Budownictwo mieszkaniowe jest stale dynamicznie rozwijającym się sektorem, a budowa domu wymaga rozsądnego rozwiązania odprowadzenia ścieków. Przyłączenie odbiorcy do sieci kanalizacyjnej odbywa się na podstawie warunków technicznych podłączenia, które wydawane są przez lokalnego eksploatatora sieci kanalizacyjnych. Warunki te wskazują inwestorowi miejsce i rzędną wykonania podłączenia.
Instalacje kanalizacyjne odprowadzające ścieki bytowo-gospodarcze z budynku można podzielić na instalacje kanalizacji wewnętrznej i instalacje kanalizacji zewnętrznej. Układ przewodów, służący do odprowadzania ścieków, które zlokalizowane są wewnątrz budynku (tj. podejścia, piony, przewody odpływowe) nazywamy instalacją kanalizacji wewnętrznej. Wszystkie elementy wychodzące poza obrys budynku należą już do systemu kanalizacji zewnętrznej. W najbliższym otoczeniu budynku, znajduje się instalacja kanalizacji zewnętrznej, a następnie (za studzienką) przykanalik łączący instalację z siecią kanalizacyjną. Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001 r. (tekst jednolity z 2006 r.) definiuje przykanalik jako odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej.
Każda nieruchomość powinna posiadać osobne podłączenie do sieci kanalizacyjnej, chyba że istnieją uzasadnione względy techniczne lub ekonomiczne, na podstawie których zostanie dopuszczone wspólne podłączenie kilku nieruchomości. Należy pamiętać, że podłączenie do sieci kanalizacyjnej, kanalizowanie piwnic i innych pomieszczeń położonych poniżej maksymalnego poziomu ścieków w sieci wymaga uzgodnień i powinno odpowiadać warunkom ustalonym z przedsiębiorstwem eksploatującym sieć kanalizacyjną.
* Przewód odpływowy
Elementem wspólnym dla instalacji kanalizacji wewnętrznej i zewnętrznej jest najczęściej przewód odpływowy – jest to poziomy przewód w obrębie budynku, a także w gruncie poza obrysem budynku, ułożony z odpowiednim spadkiem, odbierający ścieki z pionów kanalizacyjnych i urządzeń położonych na najniższej kondygnacji. Podłączenie przewodu odpływowego z pionem kanalizacji wewnętrznej powinno odbywać się za pomocą dwóch kolanek 45°, zamiast jednego kolana 90°. W przypadku kanalizacji niskoszumowej zalecane jest również zastosowanie tzw. odcinka stabilizującego, składającego się z wcześniej wspomnianych dwóch kolan 45°, które łączy krótki (25 cm) rurowy odcinek stabilizujący. Zabieg ten ma na celu łagodne wyhamowanie ścieków przed przejściem pionu w przewód odpływowy.
Średnicę przewodu odpływowego dobiera się na podstawie nomogramów uwzględniających wypełnienie kanału ściekami. W zależności od średnicy przewody należy układać z odpowiednim spadkiem, uzyskując tym samym wymaganą prędkość samooczyszczania. Odcinki proste przewodów odpływowych należy układać prostopadle lub równolegle do fundamentów. W przypadku równoległego prowadzenia, należy je odsunąć w sposób zabezpieczający przed naruszeniem stateczności fundamentu – im głębiej, tym ta odległość powinna być większa. W przypadku konieczności prowadzenia przewodu w rurze osłonowej umieszczonej w fundamencie konieczna jest akceptacja konstruktora. Minimalne zagłębienie wierzchniej części przewodu odpływowego wynosi 30 cm, licząc od wierzchu podłogi w piwnicy, natomiast w gruncie wysokość ta zależy od strefy przemarzania gruntu.
Przewody odpływowe mogą być prowadzone:
– pod posadzką w gruncie (i/lub częściowo w przestrzeni płyty konstrukcyjnej w obetonowaniu),
– jako przewody podwieszone np. w budynkach podpiwniczonych.
Obecnie przewody odpływowe wykonuje się najczęściej z rur i kształtek z tworzyw sztucznych następujących typów:
– rury kanalizacji wewnętrznej grawitacyjnej z PVC lub PP w kolorze popielatym, zgodne odpowiednio z PN-EN 1329-1:2001 i PN-EN 1451-1:2001 lub krajowymi aprobatami technicznymi,
– rury kanalizacji wewnętrznej grawitacyjnej z PE-HD w kolorze czarnym produkowane zgodnie z PN-EN 1519-1:2002, w obszarze zastosowania BD, co oznacza możliwość zastosowania w kanalizacji podposadzkowej,
– rury kanalizacji wewnętrznej niskoszumowej zgodne z krajowymi aprobatami technicznymi, które na podstawie zapisów w aprobacie (np. system Wavin AS)  przeznaczone są do instalacji kanalizacji bezciśnieniowej zarówno wewnątrz budowli, jak i zakopanej pod konstrukcją budowli lub zabetonowanej,
– rury kanalizacji zewnętrznej z PVC-U o ściankach litych jednorodnych (zgodne z PN-EN 1401-1:2009) lub rur gładkościennych z PVC-U o ściankach strukturalnych (np. z rdzeniem spienionym, zgodne z PN-EN 13476-2), które można stosować w kanalizacji podposadzkowej, jednak warunkiem jest ich cechowanie obszarem zastosowania UD.
Bardzo ważne jest więc sprawdzenie obszaru zastosowań i czy rury mają odpowiednie cechowanie, chociażby ze względu na to, że nie wszystkie typy rur stosowane do wykonania przewodów odpływowych mogą zostać zabudowane w kanalizacji podposadzkowej.
Agnieszka Przybył
Kamil Baran
Fot. z archiwum Wavin.
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij