ABC kanalizacji. Przyłącze kanalizacji (2)

* Odprowadzenie ścieków do istniejącej sieci kanalizacyjnej

Po wyjściu poza obrys budynku, jeśli warunki techniczne przyłączenia obiektu do kanalizacji przewidują włączenie go do istniejącej sieci kanalizacyjnej, możliwe są następujące warianty:

– włączenie przyłącza do istniejącej studzienki tworzywowej lub betonowej,

– włączenie przyłącza do istniejącego w ulicy kolektora za pomocą trójnika lub odgałęzienia nasadowego.

Każde z tych podłączeń wymaga odmiennego rozwiązania w punkcie włączenia.

Stosowane do wykonania przyłącza przewody rurowe to najczęściej rury kanalizacji zewnętrznej z PVC-U o połączeniach kielichowych z uszczelką. Zwykle rury i kształtki są koloru pomarańczowego. Rury układa się „pod górę”, czyli od odbiornika do najwyższego punktu.

W miejscach załamań wskazane jest stosowanie kolan o różnych kątach załamania lub dla nietypowych kątów kształtek elastycznych, jak np. dwuzłączki elastyczne +/- 5,5º.

* Włączenie do istniejącej studzienki tworzywowej lub betonowej

Włączenie do istniejącej studzienki może być bezproblemowe, jeśli w trakcie wykonania sieci kanalizacyjnej przewidziane zostały króćce do podłączenia rur przyłączy. Wystarczy wówczas odkopać przygotowany punkt oraz zastąpić go korek kanalizacyjny przez bosy koniec rury i kontynuować układanie rur.

Również bardzo proste jest włączenie rur przyłącza do studzienki tworzywowej inspekcyjnej lub włazowej, nawet jeśli punkt włączenia nie został wcześniej przygotowany. Podłączenie wykonuje się za pomocą specjalnych kształtek, tzw. wkładek In situ. Wykonanie otworów w ściance studzienki jest bardzo łatwe i nie wymaga ciężkiego sprzętu. Stosuje się do tego celu piłę wyrzynarkę, tj. prostą nakładkę na wiertarkę, ogólnie dostępną w wielu firmach instalacyjnych. W otrzymanym otworze umieszcza się uszczelkę, a następnie kielich wkładki In situ. W tak przygotowane miejsce włączenia można wsunąć bosy koniec rury, a połączenie jest szczelne. Włączenie do studzienki inspekcyjnej można wykonać praktycznie na dowolnym miejscu na rurze trzonowej, maksymalnie 4 m ponad kinetą.

Trudniejszym przypadkiem jest włączenie rur do trzonów studzienek betonowych, jeśli nie ma się przygotowanych króćców. Włączenie takie wymaga kucia lub cięcia piłami diamentowymi. Do użycia ciężkiego sprzętu konieczne jest zaangażowanie zajmującej się tym firmy specjalistycznej. Do włączenia rury przyłączy do studzienki betonowej potrzebna jest tuleja ochronna, którą należy osadzić w sposób szczelny w wykonanym otworze.

Zgodnie z przepisami dotyczącymi zasad bezpieczeństwa włączenie do studzienki włazowej wyższej od 1 m powinno nastąpić maksymalnie 0,5 m ponad poziomem spocznika studzienki. Podłączenie powyżej tego poziomu zagraża obsłudze zalaniem ściekami podczas czynności eksploatacyjnych.

* Bezpośrednie włączenie przyłącza do kolektora

W miejscu włączenia przyłącza do kolektora może znajdować się przygotowany wcześniej zaślepiony króciec, np. trójnik lub zaślepione odgałęzienie nasadowe. Dostępne na rynku odgałęzienia nasadowe, np. kielichy Wavin, pozwalają również na podłączenie przyłącza do czynnego kolektora bez konieczności zamykania przepływu ścieków w kolektorze głównym. Są alternatywą dla zastosowania trójników, których montaż w trakcie budowy sieci często nie odpowiada przyszłej lokalizacji przyłącza oraz rozwiązaniem optymalizującym zastosowanie studzienek połączeniowych, zwłaszcza przy dużej gęstości podłączeń w sieci.

Korzystanie z odgałęzień nasadowych przewiduje norma PN-EN 13598-1:2005, według której zaleca się, by kąt włączenia dopływu bocznego wynosił 45º – w płaszczyźnie prostopadłej do przekroju kolektora dopływ powinien być usytuowany w górnej połowie w zakresie 0-45º od pionu (w prawo lub w lewo). Takie podłączenie wypada wówczas powyżej zwierciadła przepływających ścieków. Dzięki temu sprzyja prawidłowej hydraulice i łączeniu się strug ścieków. Zapobiega ponadto blokowaniu dopływu przez przepływ w kolektorze oraz piętrzeniu ścieków w dopływie bocznym.

Dodatkową pomocą w radzeniu sobie z utrudnieniami, które mogą pojawić się podczas włączania przykanalika DN 160 mm za pomocą odgałęzienia nasadowego, mogą być elastyczne złączki przegubowe DN 160 mm +/- 15º.

Oczywiście w przypadku kolektorów głównych wykonanych z innych materiałów wykorzystuje się systemowe odgałęzienia nasadowe i kształtki przejściowe na system z PVC-U.

* Studzienki na przyłączach

W miejscach rozgraniczenia zakresu eksploatacji przez zakład wodociągowy zwykle przy granicy działki, w przypadku dłuższych przyłączy oraz w przypadku zmian kierunku na przyłączach, stosuje się studzienki inspekcyjne. Najpopularniejsze są studzienki tworzywowe o średnicach 315, 400 lub 425, które składają się z kinety oraz z trzonowej rury karbowanej. Wysokość studzienki reguluje się przez przycięcie rury karbowanej.

W zależności od miejsca, w którym stosuje się studzienkę, jako jej przykrycie stosować można pokrywy lub włazy różnych klas. Na terenach zielonych, obszarach przydomowych, w miejscach nieobciążonych ruchem zastosowanie znajdują zwieńczenia klasy A15. W miejscach obciążonych ruchem samochodów osobowych stosuje się rozwiązanie klasy B125, a na jezdniach, gdzie jest zwiększony ruch samochodów ciężarowych i dostawczych, stosuje się rozwiązania klasy D400.

Agnieszka Przybył, Kamil Baran                                           Fot. z archiwum Wavin.
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij