ABC odprowadzania spalin. Kominy i korozja (2)


Reklama

Wilo pomaganie przez serwisowanie

W niedalekiej przyszłości możliwe będzie stosowanie na kominy innych rodzajów materiałów, niewymienionych w tablicach normy PN-EN 1856-1 i 2, pod warunkiem jednak, że producent wykaże się stosownym badaniem typu. Należy tutaj podkreślić, że badania odporności na korozję są nie tylko dość skomplikowane, ale również długotrwałe.

Wiadomo, że kominy pracują w środowiskach agresywnych i dlatego w normie PN-EN 1856-1 („Kominy. Wymagania dotyczące kominów metalowych. Część 1: Części składowe systemów kominowych.”) znalazły się stosowne zapisy porządkujące zastosowanie różnych gatunków stali jako materiałów na kominy.

Kominy w zależności od odporności na korozję możemy znakować czterema symbolami: V1, V2, V3 w przypadku wykonania stosownych prób odporności na korozję dla danego rodzaju medium lub Vm w przypadku deklaracji producenta stali o stopniu odporności na korozję.

W tablicy 4 ww. normy wymieniono materiały, z których mogą być wykonane wewnętrzne kanały spalinowe i znakowane jako Vm bez konieczności przeprowadzania dodatkowych badań odporności na korozję w ramach badań typu komina.

Dla innych gatunków stali niż te podane w normie należy przeprowadzić badania. Zdarza się, że jednostki certyfikujące zakładowe kontrole produkcji w firmach wytwarzających kominy (daje to podstawę do znakowanie CE) niezgodnie z prawem obejmują certyfikatem inne stale, niepodane w normie, o której mowa. Ten problem dotyczy głównie stali powszechne znanej jako żaroodporna w gatunku 1.4828 i popularnie stosowanej w systemach odprowadzania spalin z kominków opalanych drewnem, gdzie bardziej potrzebna jest wysoka kwasoodporność niż odporność na wysoką temperaturę. Nie bez powodu zatem stal ta nie znalazła się w tablicach normy PN-EN 1856-1 i 2.

* Odporność dla V1

W trakcie badań kominy poddawane są badaniom przebiegającym w 2016 cyklach naprzemiennie występujących po sobie 4 faz:

– traktowanie spalinami o temperaturze 85 lub 120oC (w zależności od tego, czy komin deklarowany jest jako „D” lub „W”),

– ochładzanie,

– zasilanie spalinami o temperaturze znamionowej oraz faza chłodzenia do temperatury poniżej 45oC.

Aby przyspieszyć zjawisko agresywnego działania spalin, powstających w wyniku spalania gazu ziemnego, wprowadza się do nich odpowiednie, podane w normie, stężenia odczynników, takich jak 1,2,3-trójchloropropan i tetrahydrotiofen, gdyż wiadomo, że aniony (najczęściej chlorkowe) wpływają na przyspieszenie procesu niszczenia warstwy pasywnej na metalach.

Wynikiem 2016 cykli jest średnia temperatur występujących w czasie badań (przy założonych wartościach zgodnych z normą PN-EN 1856-1), przeciętna zawartość dwutlenku węgla w spalinach oraz skład kondensatu powstałego w trakcie badań.

W celu ustalenia, czy na powierzchni komina wystąpiły wżery, komin poddaje się dokładnym oględzinom oraz próbie szczelności.

* Odporność dla V2

W trakcie badań dla kominów, które będą oznakowane jako V2, próbki poddaje się 30 cyklom badawczym, przy czym każdy cykl składa się z fazy kondensacji pary wodnej ze spalin oraz fazy osuszania trwającej co najmniej 16 h. Badanie prowadzi się przy zastosowaniu spalin z lekkiego oleju opałowego. Podobnie jak w trakcie próby „V1”, aby przyspieszyć zjawisko agresywnego działania spalin powstających w wyniku spalania gazu ziemnego, wprowadza się do nich odpowiednie, podane w normie, stężenia odczynników takich jak 1,2,3-trójchloropropan i tetrahydrotiofen.

Wynikami badań są: przeciętne temperatury w czasie badań, przeciętna zawartość dwutlenku węgla w spalinach oraz przeciętny skład kondensatu, z którego wylicza się ubytek materiału (korozja równomierna). Jeżeli wystąpiły wżery będące objawem korozji wżerowej, wówczas należy zmierzyć ich głębokość i określić ubytek grubości ścianki. Jako wynik podaje się średnią wartość głębokości 10 miejsc z najwyższą wartością głębokości wżerów. Jeżeli wykryje się miejsce z korozją międzykrystaliczną, to należy zmierzyć maksymalną głębokość korozji jedną z metod zaprezentowanych w omawianej normie.

* Odporność dla V3

Badany komin poddaje się naprzemiennej próbie odporności na działanie spalin powstałych ze spalania antracytu oraz oleju opałowego. Również w tej próbie dodaje się odpowiednią dawkę chlorków (w postaci sody) oraz siarki do antracytu i dwutlenku siarki do oleju. Aby maksymalnie skrócić badanie (przyspieszyć ewentualną korozję), dodaje się również polichlorek winylu.

Po zakończeniu programu badań wzrokowo przeprowadza się sprawdzenie oznak korozji oraz przecieków. Jeżeli wystąpiły osady, to należy poddać je analizie chemicznej. W celu stwierdzenia oznak korozji z badanego komina wycina się 6 odcinków blachy o długości powyżej 50 mm. Próbki poddawane są badaniom metalograficznym.

Warunkami akceptacji są: brak perforacji ścianek komina, równomierny ubytek grubości ścianki nieprzekraczający 5%, ubytek grubości ścianki w poszczególnych miejscach nie większy niż 20% deklarowanej najmniejszej grubości ścianki oraz nie większa niż 20% głębokość penetracji korozji międzykrystalicznej, o ile taki rodzaj korozji miał miejsce.

dr inż. Wioletta Zając-Wstawska

Literatura:

1. PN-EN 1856-1 „Kominy. Wymagania dotyczące kominów metalowych. Część 1: Części składowe systemów kominowych.”

2. Procesy korozyjne, praca zbiorowa pod redakcją prof. dr. hab. inż. Kazimierza Darowickiego, Wydawnictwo Politechniki Gdańskiej z 2008 roku, Katedra Elektrochemii, Korozji i Inżynierii Materiałowej.
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij