ABC ochrony p.poż. Okładzina bez ognia

Podstawową cechą mającą wpływ na bezpieczeństwo pożarowe budynku jest odporność ogniowa jego elementów. Odporność ogniowa jest to zdolność elementu budynku do spełnienia określonych wymagań w znormalizowanych warunkach fizycznych, odwzorowujących porównawczy przebieg pożaru. Miarą odporności ogniowej jest wyrażony w minutach czas od początku pożaru do chwili osiągnięcia przez element jednego z trzech stanów granicznych, tj.:

* R (nośności ogniowej [min]) – stanu, w którym element budynku w warunkach pożaru przestaje spełniać swoją funkcję nośną,

* I (izolacyjności ogniowej [min]) – stanu, w którym element przestaje spełniać funkcje oddzielające na skutek przekroczenia granicznej wartości temperatury powierzchni nienagrzewanej,

* E (szczelności ogniowej [min]) – stanu, w którym element przestaje spełniać funkcje oddzielające na skutek pojawienia się na powierzchni nienagrzewanej płomieni lub wystąpienia w elemencie szczelin o rozwartości i długości przekraczającej wielkości graniczne.

Odporność ogniowa w stosunku do elementów budynku wyrażona jest kombinacją symboli: R, E, I – wyrażoną w minutach (patrz tabela).

Ściany z okładzinami z płyt gipsowo-kartonowych mogą pełnić funkcję ścian działowych wewnątrz budynku w klasie odporności w kombinacji od EI30 do EI120 oraz ścian oddzielenia przeciwpożarowego dzielących budynek na oddzielne strefy pożarowe w klasie REI60 i REI120. Ściany działowe o deklarowanej odporności ogniowej mogą być wznoszone do maksymalnej wysokości 10 m.

Celem zapobieżenia rozprzestrzeniania się dymu i ognia z kondygnacji objętej pożarem na inne poziomy budynku poprzez szyby windowe lub instalacyjne, biegnące zwykle przez wszystkie kondygnacje obiektu, stosuje się systemy obudów wykorzystujących płyty gipsowe i gipsowo-kartonowe. Obudowy z zastosowaniem płyt gipsowych i gipsowo-kartonowych dają możliwość uzyskania, w zależności od systemu, klasy odporności ogniowej EI30 do EI120. Zabezpieczenie może dotyczyć działania ognia od strony pomieszczenia lub/i od strony szybu.

Okładziny ścienne z płyt gipsowo-kartonowych stosuje się do zabezpieczenia ogniochronnego ścian jako:

* zabezpieczenie całej powierzchni ściany przy działaniu ognia od strony pomieszczenia,

* pas zamocowany do ściany i rozpięty pomiędzy ścianą oddzielenia przeciwpożarowego a elementem konstrukcji budynku, którego nośność ogniowa R jest w tej samej klasie odporności ogniowej co ściana zabezpieczona okładziną ścienną,

* pas wykonany jako samonośny (niezwiązany z konstrukcją ściany podlegającej zabezpieczeniu).

Sufity podwieszone z płyt gipsowych i gipsowo-kartonowych zamontowane pod stropem mogą pełnić kilka funkcji przeciwogniowych. W przypadku rozprzestrzeniania się ognia od dołu wyróżnia się przypadki:

* sufit podwieszony stanowi osłonę przeciwogniową stropu, podwyższając odporność ogniową całego układu (strop + sufit) do klasy REI30-REI90,

* samodzielny sufit podwieszany może podnosić odporność ogniową stropów do klasy REI30-REI60,

* w przypadku działania ognia w przestrzeni pomiędzy sufitem a stropem sufit podwieszony stanowi przegrodę ogniochronną dla pomieszczenia znajdującego się pod sufitem.

Płyty gipsowo-kartonowe są doskonałym materiałem do zabudowy poddaszy. Obudowy wykonane z płyt gipsowo-kartonowych typu DF(GKF) lub DFH2(GKFI), mocowanych do konstrukcji metalowej, stanowią zabezpieczenie ogniochronne przekrycia dachu oraz konstrukcji dachu przy działaniu ognia od dołu. W zależności od sposobu zabudowy, rodzaju zastosowanych płyt i grubości opłytowania uzyskuje się klasę odporności ogniowej poddaszy EI30 do EI60 oraz R30 dla konstrukcji dachu.

Do wykonywania podkładów podłogowych, nazywanych suchymi jastrychami, stosuje się specjalne płyty gipsowo-włóknowe. Kilka warstw takich płyt ułożonych mijankowo jedna na drugiej i połączonych ze sobą klejem i wkrętami lub zszywkami tworzy sztywny i wytrzymały podkład pod różnego rodzaju materiały wykończeniowe podłogi. Suchy jastrych może stanowić ochronę przeciwogniową stropu, na którym leży, przy działaniu ognia od strony podłogi. W zależności od rodzaju suchego jastrychu i typu stropu można uzyskać klasę odporności ogniowej REI30 lub REI60.

Zastosowanie niepalnych materiałów do wytworzenia systemów oddymiania i wentylacji ogranicza ryzyko rozprzestrzeniania się pożaru na inne kondygnacje budynku, strefy pożarowe i drogi ewakuacyjne. Jednym z takich rozwiązań są systemy wentylacji przeciwpożarowej, w których mają zastosowanie przewody oddymiające i wentylacyjne z płyt gipsowych. Przewody wentylacji pożarowej z płyt gipsowych mogą pełnić funkcję przewodów oddymiających (wyciągowych), które zapewniają odprowadzenie spalin i gazów z pomieszczeń ogarniętych pożarem, nie pozwalając na rozprzestrzenienie się ognia i dymu na pomieszczenia sąsiednie, oraz przewodów wentylacyjnych (nawiewnych), zapewniających w przypadku pożaru stały dopływ powietrza z zewnątrz i uzupełniających braki tego powietrza w wyniku jego wypływu wraz z dymem. Przewody mogą być wykonane w postaci prostokątnych prostek i kształtek (kolana, dyfuzory, konfuzory, odsadzki itp.). Przewody wentylacyjne i oddymiające z płyt gipsowych są stosowane, w zależności od grubości ścianki przewodu w klasach odporności ogniowej od EIS30 do EIS120, jako samodzielne przewody wentylacji przeciwpożarowej.

Właściwości płyt gipsowych i gipsowo-kartonowych wykorzystano do wykonywania ogniochronnych obudów nośnych konstrukcji budynku. Do zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji stalowych stosuje się zazwyczaj specjalne płyty gipsowe, które można montować bez stosowania dodatkowej konstrukcji nośnej, uzyskując klasę odporności ogniowej R30 do R180.

Płyty gipsowo-kartonowe DF(GKF) lub DFH2(GKFI), stosowane do obudów ogniochronnych konstrukcji drewnianych, mocowane są przy pomocy konstrukcji nośnej z kształtowników z blachy ocynkowanej, cienkościennej lub bezpośrednio na drewno za pomocą wkrętów. Możliwe jest uzyskanie odporności ogniowej R30 do R120. Grubość okładziny z płyt gipsowych i gipsowo-kartonowych oblicza się na etapie projektowania. Dla zabezpieczenia ogniochronnego konstrukcji stalowej dobiera się grubość na podstawie wielkości obliczonego wskaźnika masywności przekroju U/A [m-1]. Przy dobieraniu grubości okładziny dla zabezpieczenia ogniochronnego konstrukcji drewnianych kierujemy się wymaganą odpornością ogniową i sprawdzamy dopuszczalne wymiary przekroju.

Tomasz Jaroszuk
Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij