ABC systemów odprowadzania spalin. Komin pod nadzorem

Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf pdf

Podstawowe wymagania, zdefiniowane w ustawie „Prawo budowlane”, stawiane systemom kominowym, jako grupie wyrobów budowlanych, to: bezpieczeństwo konstrukcji, bezpieczeństwo pożarowe i użytkowania, odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochrona środowiska, ochrona przed hałasem i drganiami, oszczędność energii i odpowiednia izolacyjność cieplna przegród.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami „Prawa budowlanego” i „Ustawy o wyrobach budowlanych” elementy instalacji spalinowej i kominów oraz wkłady kominowe powinny:

* spełniać wymagania normy PN-EN 1443:2003, a ich elementy winny być wytwarzane i wprowadzane do obrotu zgodnie z normami PN-EN 1856-1 i PN-EN 1856-2. Normy te zobowiązują producenta do oznakowania elementów w sposób określony w normie (zawierający między innymi informacje o maksymalnej temperaturze spalin, odporności na pożar sadzy czy odporności na działanie agresywnych czynników spalin);

* być oznaczone znakiem „CE” lub znakiem „B” (do czasu wygaśnięcia obowiązujących dopuszczeń);

* być zaopatrzone w tabliczkę znamionową z podaną nazwą producenta i firmy montującej komin.

Przepisy prawa polskiego, dostosowywane do przepisów unijnych, definiują jednoznacznie, że komin ma być zgodny z wymaganiami stawianymi przez Polskie Normy dotyczące kominów. Kominy nowo wybudowane, czy też po przeróbce (remoncie), powinny zostać poddane odbiorowi, kontroli. Zaś w trakcie eksploatacji z kominów powinny być cyklicznie usuwane zanieczyszczenia.

Obowiązek poddawania kominów kontroli i czyszczeniu został, aktualnie obowiązującymi przepisami, nałożony na właścicieli, użytkowników lub zarządców budynków, dając im prawo wyboru kominiarza, który ten obowiązek zrealizuje. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Ustawy z dnia 24.08.1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. nr 81 z późniejszymi zmianami) oraz Rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów z dnia 11.06.2006 r. (Dz. U. 80/06):

* właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu jest obowiązany zapewnić wykonywanie prac kontrolnych i konserwacyjnych wyłącznie przez osoby do tego upoważnione, posiadające odpowiednie kwalifikacje. Prawo budowlane, art. 62. 1., mówi:

– „Obiekty powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę okresowej kontroli, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych)”.

Czyszczenie przewodów dymowych i spalinowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami (Rozp. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów z dn. 16.06.2003 r.; nowelizacja z dnia 11.06.2006 r. Dz. U 80/06), należy przeprowadzać:

* w paleniskach zakładów zbiorowego żywienia i usług gastronomicznych – co najmniej raz w miesiącu, jeżeli przepisy miejscowe nie stanowią inaczej;

* w paleniskach opalanych paliwem stałym, niewymienionych w pkt. 1,  co najmniej cztery razy w roku;

* w paleniskach opalanych paliwem płynnym i gazowym, niewymienionych w pkt. 1, co najmniej dwa razy w roku.

Okresową kontrolę, sprawdzenie stanu technicznego instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych), zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane art. 62. 1., należy przeprowadzać nie rzadziej niż raz w roku.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami Ustawy z dnia 24.08.1991 o ochronie przeciwpożarowej, (Dz. U. nr 81 z późniejszymi zmianami) oraz Rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów z dn. 16.06.2003, nowelizacja z dnia 11.06.2006 (Dz. U. 80/06):

* właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu jest obowiązany zapewnić wykonywanie prac wyłącznie przez osoby do tego upoważnione, posiadające odpowiednie kwalifikacje. Zgodnie z ust. 6 art. 62 Prawa budowlanego:

* kontrolę stanu technicznego przewodów kominowych powinny przeprowadzać osoby posiadające kwalifikacje mistrza w rzemiośle kominiarskim – w odniesieniu do przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych;

* czyszczenie może przeprowadzać czeladnik, kontrolę – tylko mistrz kominiarski;

* kominiarze wykonujący usługę winni posiadać odpowiednie uprawnienia (zwróć uwagę!).

Spotyka się bardzo często próby dowolnego interpretowania rozporządzeń. Wielu zarządców czy też właścicieli budynków stwierdza: „ja sobie sam czyszczę kominy wtedy, kiedy chcę i nikomu nic do tego”. Niestety, zgodnie z „Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 sierpnia 2003 r. w sprawie wykroczeń, za które funkcjonariusze pożarnictwa pełniący służbę w Państwowej Straży Pożarnej są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego oraz warunków i sposobu wydawania upoważnień” (Dz. U. nr 156, poz. 1529, art. 82. §1.).

Zgodnie z obowiązującymi przepisami Ustawy z dnia 24.08.1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, (Dz. U. nr 81 z późniejszymi zmianami) do obowiązków kominiarza należy:

* dokładne oczyszczenie samego przewodu kominowego,

* dokładne wybranie sadzy z podstawy komina przez drzwiczki rewizyjne,

* kontrola szczelności przewodów kominowych.

Po kontroli mistrz kominiarski powinien sporządzić protokół pokontrolny, a po każdorazowym oczyszczeniu przewodów kominowych wystawić dokument potwierdzający wykonanie tych prac.

Wymiana kotła grzewczego, szczególnie w przypadku zmiany rodzaju paliwa, wiąże się zawsze z koniecznością przeglądu, a często również z modernizacją komina. Do współpracy ze współczesnymi urządzeniami grzewczymi dostosowano obecnie cały szereg rozwiązań instalacji kominowych. Poza tradycyjnymi kominami podciśnieniowymi coraz powszechniej stosowane są nadciśnieniowe systemy spalinowe (SPS) i powietrzno-spalinowe (WSPS) przeznaczone do współpracy z kotłami z zamkniętą komorą spalania czy kondensacyjnymi. Specjalne rozwiązania systemów kominowych projektowane są również dla kotłów spalających ekologiczne paliwa stałe (kwalifikowane paliwa węglowe, biomasa) czy palenisk kominkowych. Do niedawna niemal wyłącznie stosowane były tradycyjne kominy murowane, które dobrze współpracowały z kotłami na węgiel i koks.

Stare nieefektywne urządzenia grzewcze, działając prawie bez przerwy, wytwarzały znaczne ilości spalin o wysokiej temperaturze i w związku z tym mogły stosunkowo szybko ogrzać masywny komin o dużej akumulacyjności cieplnej. W stale ogrzewanym kominie ze spalin nie wykraplała się para wodna. Nowoczesne, wysokosprawne energetycznie kotły na gaz, olej, a nawet retortowe kotły na węgiel, pracując cyklicznie, powodują, że spaliny mają o wiele niższą temperaturę od temperatury spalin ze starych kotłów na paliwa stałe. Z tego powodu ściany tradycyjnego murowanego komina nigdy nie zdążą nagrzać się do temperatury wyższej od temperatury punktu rosy. Oznacza to, że w kominie stale będzie się wykraplała para wodna, która łącząc się ze związkami siarki zawartej w spalinach, będzie tworzyć kwas siarkowy wnikający w mur i powodujący jego niszczenie. Zastosowanie odpowiednio dobranego komina, wkładu stalowego przeciwdziałać będzie występowaniu takich sytuacji.

Oczywiście stal, z której wykonuje się wkłady kominowe, musi posiadać specjalny skład chemiczny, zapewniający odporność na działanie skroplonych produktów spalania (kondensatu), jak i na mogące wystąpić okresowo wysokie temperatury spalin. Zgodnie z „Prawem budowlanym” komin i elementy instalacji spalinowej muszą być wykonane z materiałów niepalnych, zgodnie z normą, odpornych na pożar sadzy. Do wykonania kominów i elementów instalacji spalinowych nie należy stosować materiałów wykonanych np. z tworzyw sztucznych czy aluminium, gdyż materiały te nie spełniają warunków wytrzymałości termicznej w rozumieniu „Prawa budowlanego” i nie są w pełni bezpieczne przy eksploatacji kotłów posiadających zróżnicowane tryby pracy.

Przy instalowaniu nowoczesnych urządzeń grzewczych zaleca się, by w starym, nawet niekoniecznie zniszczonym, ale wymurowanym tradycyjnie z cegieł kominie zamontować specjalny wkład kominowy wykonany z materiałów niepalnych – ze stali kwasoodpornej. Instalacja specjalnego wkładu kominowego (typu SPS lub WSPS) jest bezwzględnie konieczna, gdy montowany jest nowy kocioł z zamkniętą komorą spalania lub kocioł kondensacyjny. Każdy nowy, przebudowywany czy modernizowany komin, wkład kominowy lub instalacja spalinowa powinny być przed użytkowaniem sprawdzone i odebrane przez uprawnionego mistrza kominiarskiego.

dr inż. Krystyna Kubica

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij