Chemia budowlana na basenie. Zaprawa przed kąpielą

Tak jak w innych specyficznych zastosowaniach, tak i w przypadku płytek ceramicznych,  

Zobacz artykuł w wersji pdf

stosowanych w basenach, najczęściej wykorzystuje się specjalne linie produktowe, dedykowane temu zastosowaniu. Nie wszystkie firmy mogą poszczycić się takimi produktami. Jeśli mówimy o montażu płytek ceramicznych, od razu mamy na myśli klej.

Jaki klej? Oczywiście musi być mrozo- i wodoodporny, ale także wysoce elastyczny, aby mógł odkształcać pod wpływem naprężeń od rozszerzalności termicznej materiałów. Obecnie kleje odkształcalne są klasyfikowane symbolem S1 (odkształcalne – ugięcie na próbce od 2,5 do 5 mm) oraz S2 (wysoce odkształcalne – ugięcie > 5 mm). Nie wszyscy producenci klasyfikują tak kleje, ponieważ jest to parametr dodatkowy wg EN 12004. Elastyczność kleju jest bardzo ważna – dzięki niej istnieje możliwość jego odkształcania się i przenoszenie naprężeń podłoża i okładziny. Wpływa to mocno na trwałość zastosowanego rozwiązania. Istotna jest też przyczepność w każdych warunkach użytkowania, a będzie on pracować w warunkach stałego zawilgocenia, może też być (przy basenach zewnętrznych) narażony na działanie mrozu oraz wysokich temperatur. Dlatego do basenów poleca się zwykle kleje klasy C2 (przyczepność > 1,0 MPa w każdych warunkach). Zaprawy takie charakteryzują się dużą uniwersalnością, przeznaczone są zwykle do przyklejania wszystkich rodzajów płytek ceramicznych ściennych i podłogowych (glazury, terakoty, klinkieru, gresu, także wielkoformatowych) zarówno do podłoży sztywnych, jak i podatnych lub odkształcalnych. Bardzo ważna jest odporność na wysoką temperaturę. Basen może być napełniony ze źródeł geotermalnych dość ciepłą wodą (stałe oddziaływanie takiej temperatury może powodować utratę przyczepności kleju). Przy montażu wykładzin podłogowych, szczególnie wielkoformatowych, przydatne mogą być kleje upłynnione, które ułatwiają prowadzenie prac i gwarantują pełne pokrycie spodniej strony płytki (płytka musi być pokryta klejem w 100%). Dlatego też, nie da się ukryć, preferowane oznaczenie kleju to C2 S1 lub S2, czyli klej o podwyższonych parametrach odkształcalny lub wysoce odkształcalny. Inny przypadek to miejsca, gdzie może być kontakt z agresywnymi chemikaliami – tutaj zastosowanie mają tylko kleje chemoodporne. Nie będzie to już klej cementowy, a na bazie żywic reaktywnych, czyli najczęściej epoksydowy. Wyroby te oznakowane są wg obowiązującej normy symbolem R. Producenci takich wyrobów wykonują badania ich odporności na najbardziej popularne czynniki agresywne, np.: kwas solny, azotowy, siarkowy oraz zasady itp., a w karcie technicznej takiego wyrobu zawsze dokładnie opisane jest, na jakie czynniki i o jakim stężeniu wyrób jest odporny. Kleje takie twardnieją pod wpływem reakcji chemicznej, mają najwyższe przyczepności i wytrzymałości, jednakże ze względu na pewne rygory technologiczne posługiwać się nimi mogą tylko profesjonaliści (klej twardnieje chemicznie – nieodwracalnie, dlatego należy ściśle przestrzegać instrukcji producenta i od razu usuwać zanieczyszczenia). Jeżeli zabrudzenia nie są duże, to istnieje możliwość ich usunięcia. Producenci wyrobów epoksydowych mają w ofercie także specjalistyczne preparaty do ich usuwania. Zmiękczają one epoksyd, który da się łatwiej wyczyścić z zabrudzonej powierzchni, na takiej samej zasadzie działają preparaty do usuwania silikonów. Należy jednak pamiętać, że nie usuniemy zabrudzeń na dużych powierzchniach. Do przyklejania płytek w basenach możemy także wykorzystać wyroby dyspersyjne. Z nimi należy postępować ściśle wg zaleceń producenta, nie wszystkie w pierwotnej postaci nadają się do pracy w warunkach stałego zawilgocenia, np. zdarzają się wyroby, do których trzeba dodać określoną porcję cementu, aby klej był mrozo- lub wodoodporny. Należy zwrócić także uwagę na to, że kleje takie twardnieją poprzez odparowanie wody, a więc czas schnięcia, wiązania uzależniony jest od chłonności podłoża, płytek oraz wilgotności i temperatury powietrza. W żadnym wypadku nie należy przekraczać zalecanej grubości warstwy, co może się objawić niewiązaniem kleju (ze względu na większą jego masę i trudności z odparowaniem wody). Kleje te, wg EN 12004, oznakowane są symbolem D mogą mieć podstawowe parametry (symbol 1) oraz podwyższone (symbol 2).

Fuga ważna rzecz Klej to oczywiście nie cała chemia budowlana, gdyż wykończeniem płytek jest fuga. Tak jak w przypadku kleju stosuje się tu zarówno wyroby cementowe, jak i epoksydowe. Uzależnione jest to od miejsca wbudowania, ale także od zasobności portfela inwestora. W samym basenie można wykorzystać zarówno jeden, jak i drugi typ fugi. W miejscu falowania wody, w przypadku użycia fugi cementowej, należy liczyć się z tym, że z czasem spoina ulegnie wymyciu, wizualnie będzie wklęśnięta. W związku z tym zjawiskiem należy się spodziewać, że z czasem spoiny będą musiały być naprawione. Ratunkiem mogą być wymienione wcześniej zaprawy epoksydowe. Epoksydy są zdecydowanie bardziej odporne na ścieranie niż fugi cementowe, warto je też stosować w miejscach, gdzie będzie przewidziane czyszczenie mechaniczne wraz z agresywnymi detergentami (spoina cementowa z czasem może ulec wytarciu, przebarwieniu). Należy zauważyć, że w grupie fug cementowych można znaleźć innowacyjne produkty ze specjalnymi dodatkami zapobiegającymi pleśnieniu. Wykorzystuje się tu między innymi nanotechnologię i nanosrebro. Srebro ma właściwości bakteriobójcze. Cechę wykorzystywano już dawnych czasach, np. Egipcjanie wiedzieli, że rany goją się lepiej pod jego wpływem. Zawarte w fudze nanocząsteczki srebra (wielkości 3-8 nanometra) mają olbrzymią powierzchnię czynną, a tym samym wysoką odporność na działanie glonów, grzybów pleśniowych i bakterii, dzięki temu wykonana spoina zachowuje czystość przez długi czas eksploatacji.

Izolacja to podstawa Izolacja jest szczególnym wyzwaniem. Przede wszystkim są one wysoce obciążone, między innymi oddziałuje ciśnienie hydrostatyczne, a także ciśnienie związane z pracą niektórych urządzeń relaksu, np.: sztuczne prądy wodne, wodotryski, bicze wodne itp. Izolacja jest także obciążona chemiczne: środki do czyszczenia basenów, rodzaj występującej wody, np. solanki. Zasadnicza konstrukcja basenu wykonana jest z betonu wodoszczelnego, co nie oznacza, że nie jest wymagane dodatkowe uszczelnienie. Całą nieckę basenową należy dodatkowo zaizolować specjalnymi szlamami uszczelniającymi. Uszczelnienie chroni przed przenikaniem wody do betonu konstrukcyjnego. Na powierzchniach basenów wykorzystywane są szlamy uszczelniające, czyli izolacyjne masy cementowo-polimerowe.

Masy cementowo-polimerowe są paroprzepuszczalne, a więc bez problemu można je stosować na podłoża o pewnym stopniu zawilgocenia. Oczywiście niedopuszczalne jest stosowanie ich na mokre podłoże, co spowoduje ich odspojenie. Są one bardzo wygodne w stosowaniu, ponieważ z reguły nie jest wymagane gruntowanie. Stwarzają także lepszą przyczepność dla innych materiałów mineralnych niż zaprawy bitumiczne (np. przyklejanie okładzin ceramicznych). Wykonana powłoka wnika we wszelkie nierówności, dzięki czemu materiały te nadają się do nanoszenia na materiały chropowate, o nieregularnych kształtach. Masy mineralne są odporne na promieniowanie UV.

Wyróżniamy mineralne jednoskładnikowe zaprawy uszczelniające. Są to wyroby na bazie szarego cementu portlandzkiego, specjalnie dobranych kruszyw mineralnych, a przede wszystkim specjalnych polimerów. Głównie wykorzystuje się je do wykonywania izolacji pod okładziny ceramiczne na tarasach i balkonach oraz w pomieszczeniach narażonych na stałe zalewanie wodą, np.: łaźnie, brodziki z wpustem podłogowym itp. Można je także stosować do wykonania izolacji pionowych na cokole budynku – zapobiegnie to wówczas ewentualnemu przedostawaniu się wilgoci z muru do ścian domu. Masy te można wykorzystać również do wykonania warstwy izolacyjnej w podłogach i posadzkach narażonych na zawilgocenie. Uszczelnić można nimi oczka wodne oraz w pewnych warunkach baseny (zależy to od zaleceń producenta). Zaprawy takie mają dużą odporność na uszkodzenia mechaniczne. Często mogą wchodzić w bezpośredni kontakt z gruntem bez obawy o ewentualną korozję.

Zaprawy uszczelniające Mineralne dwuskładnikowe zaprawy uszczelniające produkowane są na bazie cementu oraz specjalnie dobranych kruszyw (składnik suchy) oraz emulsji polimerowej (składnik płynny). Postać gotowa do użycia powstaje poprzez wymieszanie obu komponentów. Są to produkty wyjątkowo odporne na duże różnice temperatury. Zachowują elastyczność nawet podczas dużych mrozów, czego miarą może być parametr mostkowania rys w podłożu, który podają producenci. Wodoodporność mas dwuskładnikowych jest zdecydowanie wyższa od zapraw jednoskładnikowych. Zaprawę tę wykorzystuje się przede wszystkim do izolowania fundamentów, piwnic oraz jako materiał uszczelniający pod okładziny ceramiczne, klinkierowe, kamienne, zwłaszcza na tarasach, balkonach i basenach. Duża elastyczność, wodoodporność nie wykluczają także stosowania jej w takich miejscach jak zaprawy jednoskładnikowe, a więc we wnętrzach budynku, w pomieszczeniach wilgotnych oraz w miejscach okresowo zalewanych wodą.

Płynne folie izolacyjne Masy te swoją popularność zawdzięczają łatwości użycia, nie trzeba ich specjalnie przygotowywać, gdyż dostarczane są w formie gotowej do użycia. Nie mogą być warstwą wykończeniową, wymagają wykonania najczęściej okładziny ceramicznej. Na zaizolowane podłoża foliami w płynie płytki ceramiczne należy przyklejać tylko zaprawami elastycznymi o wysokiej przyczepności do różnych materiałów. Na basenach można je jednak stosować w ograniczonym zakresie, nie wszystkie się do tego po prostu nadają.

Materiały uzupełniające Do tych materiałów należą kołnierze, mankiety i narożniki uszczelniające oraz taśmy i sznury dylatacyjne. Zabezpieczają one wszelkie miejsca szczególne, takie jak wpusty podłogowe, przejścia rurowe, połączenia powierzchni pionowych i poziomych (ściana-podłoga). Stosowanie ich jest konieczne, ponieważ wykonanie zabezpieczenia tego typu miejsc zaprawami uszczelniającymi może okazać się niedokładne, co spowoduje przesączanie się wody i ewentualne zawilgocenie.

Przed przyklejeniem płytek, wykonaniem izolacji czy fugi zawsze należy się zapoznać z kartami technicznymi stosowanych wyrobów, w których dokładnie opisane są zalecenia wykonawcze oraz pewne niuanse techniczne mające wpływ na trwałość wykonanej okładziny.

Bartosz Polaczyk

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij