Poczta „Magazynu Instalatora”. Głos branży o nowej ustawie OZE

System wsparcia OZE powinien mieć charakter prorozwojowy, tj. winien promować  

Zobacz artykuł w wersji pdf

nowe technologie, a jednocześnie być efektywnym ekonomicznie, pozwalającym na skorzystanie z efektu skali na rosnącym rynku. Zdaniem Związku Pracodawców Forum Energetyki Odnawialnej (ZP FEO), nie jest to możliwe bez znacznie silniejszej niż do tej pory promocji energetyki rozproszonej, małoskalowej oraz aktywnego włączenia w realizację celów instalatorów i producentów urządzeń oraz odbiorców energii i prosumentów. Dyrektywa i wynikająca z niej dla Polski nowa ustawa to doskonała okazja na rzecz budowy zielonej gospodarki.

System wsparcia powinien być uzależniony od opłacalności ekonomicznej i ryzyka inwestycyjnego różnego dla różnych grup technologii OZE uwzględnionych w Krajowym Planie działań KPD i w polskim „zielonym miksie” energetycznym do 2020 roku. W tym zakresie (zdefiniowana na dzień dzisiejszy, ale niezamknięta w perspektywie 2020 roku, lista technologii) intensywność wsparcia powinna uwzględniać przede wszystkim stan rozwoju technologii, potencjał rozwojowy oraz skalę/wielkość instalacji. Z uwagi na bardzo wysoki stopień centralizacji krajowej energetyki, rosnącą dominację technologii wielkoskalowych i dużych uczestników rynku, narastające problemy infrastrukturalne z przyłączeniami wielkoskalowych instalacji do sieci, a jednocześnie naturalne rozproszenie odnawialnych zasobów energii dotychczasowej oraz niskie koszty zewnętrzne dla małoskalowych instalacji OZE, te ostanie powinny mieć proporcjonalnie wyższą intensywność wsparcia.

Ustawa powinna w sposób kompleksowy regulować system wsparcia na rynku zielonej energii elektrycznej i zielonego ciepła. Punktem odniesienia do wprowadzenia nowych zasad wsparcia, różnym dla technologii o różnych zakresach mocy i dla różnych odbiorców, powinny być łączne przychody ze sprzedaży energii z OZE i praw majątkowych (świadectw pochodzenia – ŚP) uzyskiwanych w ramach obecnych regulacji (dot. dotychczas tylko energii elektrycznej) w 2011 roku. Przychody te można określić jako 470 zł/MWh. Spośród nowych, nieobecnych jeszcze na rynku, ale ujętych w KPD, mających oparcie w proporcjonalnie bardzo dużych odnawialnych zasobach energii i wielce obiecujących wielkoskalowych innowacyjnych technologiach OZE w Polsce, wymienić można morskie farmy wiatrowe (MFW). Tego typu technologie, stosunkowo jeszcze drogie, ale mające w Polsce duży potencjał rynkowy, będą dopiero wchodziły do systemu energetycznego w latach 2015-2020 po tzw. kosztach marginalnych (wyższych od przeciętnych).

Technologia MFW, jako jedna z droższych i obarczona na początku większym od przeciętnego ryzykiem innowacyjności, może posłużyć jako referencyjna dla ustalania systemu wsparcia dla pozostałych technologii wieloskalowych OZE i jako punkt odniesienia także do oceny i określania systemu wsparcia dla technologii małoskalowych. Koszt energii elektrycznej z MFW, razem z minimalną marżą zysku, można oszacować na ok. 520 zł/MWh. Tę cenę można przyjąć jako górną graniczną do określania intensywności systemu wsparcia dla zielonej energii elektrycznej i dla tzw. dużych OZE oraz dalszego związania systemu wsparcia dla technologii „małoskalowych” (preferowanych wskaźnikami wzrostu cen o wartości >1). Do tyczy to też technologii zielonego ciepła wymienionych w KPD. Dodatkowo aktywnie powinny być stosowane instrumenty podatkowe, sprawdzające się najlepiej z uwagi na niskie koszty transakcyjne w przypadku małoskalowych zielonych technologii oraz inne uzupełniające instrumenty związane z zasadami dostępu do sieci, zmniejszeniem barier biurokratycznych oraz promocją przemysłu, innowacji i jakości wyrobów oraz usług.

Trwale niższe koszty Obecne ceny energii dla odbiorców końcowych (średnio 480 zł/MWh, ale przekraczające 550 zł/MWh dla najmniejszych odbiorców, np. na obszarach wiejskich) stanowią przeszkodę zarówno dla konkurencyjnego wzrostu gospodarki, jak i poprawy bytu ludności. Nawet ostrożne najnowsze prognozy (np. prognoza ARE dla Ministerstwa Gospodarki) przewidują, że koszt wytwarzania energii elektrycznej z krajowego „miksu” paliw kopalnych w 2020 roku wyniesie 330-380 zł/MWh. Oznacza to, że cena energii w hurcie wyniesie ok. 450-480 zł/MWh, a cena energii dla odbiorców końcowych 680-750 zł/MWh (w złotówkach z 2011 roku, bez inflacji i oprocentowania). Brak skutecznej i szybko wprowadzonej promocji OZE, a także utrzymanie status quo w energetyce korporacyjnej doprowadzić może do cen niemożliwych do zaakceptowania (przy jednoczesnych okresowych brakach energii na rynku) i do poważnych perturbacji gospodarczych i społecznych. Proponowany przez ZP FEO system wsparcia ma zatem służyć nie tylko formalnemu wdrożeniu wymogów UE, ale i docelowemu oraz trwałemu zmniejszeniu kosztów w całej gospodarce poprzez wprowadzanie na rynek technologii relatywnie (w ramach alternatywnych nowych inwestycji) tańszych i budowę nowego (zielonego) ładu i modelu, który decentralizuje, dywersyfikuje i demonopolizuje rynek energii.

Dodatkowym efektem proponowanych regulacji będzie rozwój niezależnych producentów energii (ang. IPP), prosumentów oraz małych i średnich firm prywatnych jako najważniejszych nośników i kreatorów innowacji, a także twórców miejsc pracy i źródeł aktywności gospodarczej.

ZP FEO nie zaleca głębokiego technologicznego różnicowania systemu wsparcia (poza konkretnymi wyłączeniami), ale za konieczne uznaje zróżnicowanie systemu wsparcia z uwagi na wielkość instalacji i typ inwestorów oraz odbiorców (np. gospodarstwa domowe, rolnicy i małe przedsiębiorstwa, gminy). Instrumenty powinny być zatem dobrane „horyzontalnie” w sensie technologicznym (brak preferencji technologicznych), w zależności od mocy źródła (preferencje dla mniejszych źródeł) i konkretnie zaadresowane podmiotowo, aby wsparcie było efektywne i tworzyło wartość dodaną w całej gospodarce.

Najważniejsze postulaty * wsparcie zielonej energii elektrycznej z OZE świadectwami pochodzenia zróżnicowanymi w zależności od wielkości instalacji z preferencjami dla mniejszych źródeł. Różna opłata zastępcza dla dużych źródeł (> 5 MW) lub różna cena gwarantowana dla mini- (< 250 kW) i mikroźródeł (< 50 kW) wraz z wyeliminowaniem wymogu prowadzenia działalności gospodarczej jako warunku korzystania z systemu wsparcia dla mikroźródeł;

* umożliwienie skorzystania przez właścicieli mikroźródeł z prosumenckiego systemu „net metering – rozliczeń netto” energii zużytej na własne potrzeby i oddanej do sieci;

* ulgi w podatku dochodowym poprzez możliwość odliczenia 30% kosztów inwestycji OZE dla mikroźródeł;

* przyspieszona amortyzacja dla miniźródeł i ulgi w podatku rolnym z tytułu wykorzystania źródeł na cele produkcji rolnej;

* prawny wymóg (Prawo budowlane) wykorzystania w nowych budynkach i budynkach już istniejących (poddawanych generalnemu remontowi) minimalnego poziomu energii z OZE na poziomie 10% do 2016 r. i minimum 20% od 1 stycznia 2017 roku oraz 30% od 1 stycznia 2020 roku;

* zobowiązanie Ministra Gospodarki do stworzenia listy wszystkich zasadniczych urządzeń OZE i Rady Ministrów do wprowadzenia ich do systemu PKD/PKWiU z podziałem na mikroźródła i pozostałe;

* wprowadzenie zerowej stawki podatku VAT na wszystkie mikroźródła, adresowane do odbiorcy indywidualnego;

* stworzenie i utrzymanie oraz aktualizacja systemu informatycznego, w którym gromadzone będą aktualne informacje o energetyce odnawialnej w Polsce.

Aneta Więcka

Przygotowano na podstawie wyników analiz IEO i konsultacji z przedsiębiorcami ZP FEO.

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij