Techniki uzdatniania wody. Szary recykling

artykuł w wersji pdf pdfpdf

Odzysk i oczyszczenie szarej wody wymagają zainstalowania podwójnego systemu kanalizacji. Szara woda, nawet oczyszczona, nie może na żadnym etapie stykać się z wodą pitną z powodu istniejącego ryzyka skażenia. Ponowne wykorzystanie wody szarej (zgodnie z definicją przyjętą w Australii i USA jest to woda odpływająca z łazienki, z wyłączeniem ścieków z toalety) nadal nie jest powszechne w budownictwie wielorodzinnym. Jako pierwszy spore kwoty w te rozwiązania zainwestował sektor przemysłowy, który zużywa duże ilości wody i w jego interesie leży ograniczenie zarówno poboru wody, jak i ilości wytwarzanych ścieków. To jest właśnie rozwiązanie: recykling wody „używanej”. W przemyśle sprawy mają się na pierwszy rzut oka łatwiej: ponowne wykorzystanie jest identyczne z pierwszym i nie dotyczy szerszego grona odbiorców. W budownictwie jedno- czy wielorodzinnym woda spod prysznica czy z pralki będzie wykorzystana do spłukiwania toalet. Istnieją jednak pewne przeszkody przy planowaniu recyklingu wody.

40% oszczędności Pierwszego rodzaju przeszkoda jest natury psychologicznej: użytkownicy mogą mieć wątpliwości co do ponownego wykorzystania wody z kąpieli. Druga ma naturę ekonomiczną: instalacja jest nadal dość kosztowna, zwłaszcza dlatego, że należy wykonać dwa oddzieln e systemy obiegu wody. Istotnie recykling szarej wody wymaga zainstalowania instalacji sanitarnych z podwójnym odpływem do kanalizacji – jeden, który kieruje wodę do oczyszczania (woda spod pryszniców i umywalek oraz z pralek, ewentualnie również z kuchni i zmywarki), a następnie do spłuczek, drugi, którym woda trafia do kanalizacji. Dlatego dziś te instalacje znajdują zastosowanie głównie w miejscach o dużym zużyciu wody, gdzie możliwy jest realny zwrot inwestycji w ciągu 5-10 lat. Na przykład sektor hotelarski jest bardzo zainteresowany tymi rozwiązaniami i tam oszczędności wody mogą sięgać 40%. Woda spod prysznica może być z powodzeniem ponownie użyta do spłukiwania toalet. W domach prywatnych czy komunalnych wielorodzinnych ilość takiej wody w rodzinie 4-osobowej sięga 30-86 m3 w skali roku, przy rocznym zużyciu 135 m3. W związku z tym pierwszym krokiem przy rozważaniu podobnej instalacji jest oczywiście sprawdzenie wykonalności w danych warunkach, a także kalkulacja kosztów i zysków. Na pewno ograniczymy koszty, jeśli już na etapie projektu będzie przewidziana podwójna instalacja.

Bezpieczeństwo sanitarne Trzecia przeszkoda ma naturę prawną. Obecnie tylko w niektórych krajach europejskich istnieją przepisy, które regulowałyby sposób odzyskiwania szarej wody (w Europie temat ten wpisuje się w program normy unijnej CEN/TC165 o ściekach bytowych). W oczekiwaniu na stworzenie odpowiednich przepisów różne techniki odzyskiwania szarej wody są w fazie eksperymentalnej i wymagają specjalnych zezwoleń uzyskiwanych przed realizacją. Obecnie przepisy sanitarne w zasadzie nie przewidują ponownego użycia wody, stąd specjalny tryb postępowania. Francuski czy niemiecki odpowiednik naszego sanepidu opowiada się za tą koncepcją i aktywnie rekomenduje rozwiązania pozwalające na recykling wody, jeśli nie ma dla nich istotnych przeciwwskazań. Przy wydawaniu decyzji opiera się zarówno na względach sanitarnych, jak i ochronie środowiska.

Jeśli chodzi o realizację, rozwiązania dostępne obecnie na rynku są gotowe do wykorzystania i sprawdzone. Mają budowę modułową, charakteryzują się mocą przerobu od kilkuset do kilku tysięcy litrów wody dziennie. Oczyszczanie wody przy ich użyciu polega na filtrowaniu, odtłuszczaniu (jeśli wchodzi w grę wariant z odzyskiem wody z kuchni i ze zmywarek). Istnieją dwa systemy. Pierwszy to oczyszczanie w trzech fazach: wstępne filtrowanie, napowietrzenie i mieszanie w celu polepszenia warunków do oczyszczania mikrobiologicznego bakteriami oraz dezynfekcja lampami UV w celu wyeliminowania pozostałości bakterii. Drugi system przewiduje dotlenienie w celu pobudzenia rozwoju flory bakteryjnej i filtrowanie przez ultradrobny filtr zatrzymujący wszelkie zanieczyszczenia (pigmenty, wirusy, białka). Oba te systemy wykorzystują energię elektryczną w zależności od ilości oczyszczanej wody i od konserwacji, regularnej wymiany lamp UV w pierwszym systemie, oczyszczania czy wymiany membrany filtrującej co 18/24 miesiące w drugim. Oczyszczona woda musi być wykorzystana w dość krótkim czasie – do 24 godzin po oczyszczeniu, żeby uniknąć rozwoju patogenów – i nie może służyć do podlewania roślin jadalnych.

Niezależna sieć Poza tym, że instalacja do odzysku wody powinna być zgodna z przepisami dotyczącymi wykonywania instalacji kanalizacyjnych i wody deszczowej, musi również respektować zalecenia dotyczące dystrybucji wody niepitnej. We Francji polega to między innymi na pomalowaniu rur na zielono, zainstalowaniu trwałych tablic z opisem „woda niepitna” w miejscach poboru wody, np. przy kranach na zewnątrz budynków przeznaczonych do podlewania roślin. Konieczny jest przelew, instalacja musi zapewniać absolutny rozdział między dwoma systemami dystrybucji. Ważne jest również zapewnienie właściwej wentylacji w miejscach przechowywania wody: brak wentylacji może wzmóc rozwój flory bakteryjnej i przekształcać siarkę zawartą w detergentach (jak szampony) w jony siarki nadające wodzie zapach siarkowodoru – zepsutych jaj.

Spod prysznica na trawnik Basen w gminie Yerres we Francji jest jednym z przykładów wzorcowego wykorzystania szarej wody. W tym projekcie inwestor miał zamiar używać deszczówki do podlewania trawników wokół budynku, ale ponieważ nigdy nie można przewidzieć częstotliwości, z jaką padają deszcze, zdecydował się na recykling wody spod pryszniców. Instalacja jest prosta: woda spod pryszniców jest filtrowana i oczyszczana z nieczystości stałych (włókna tekstylne, włosy). Filtr jest regularnie oczyszczany płukaniem „pod prąd”. Woda wpada następnie do pierwszej komory filtracyjnej i podstawowego oczyszczania, gdzie bakterie rozkładają różnego rodzaju zanieczyszczenia. Ten proces oczyszczania biologicznego wytwarza różnego rodzaju osady stałe, które są regularnie odprowadzane do kanalizacji. Następnie woda przepływa pod lampą UV, która ją dezynfekuje. W ten sposób oczyszczona jest zgodnie z zaleceniem stowarzyszenia niemieckich ekspertów w dziedzinie recyclingu wody, jak i z normą unijną dotyczącą wody w kąpieliskach. Przechowywaną w 12 cylindrach wodę stosuje się do podlewania trawników i mycia podjazdów. Zużycie energii elektrycznej przy tym rozwiązaniu jest ograniczone do średnio 1,2 kWh na metr sześcienny wody. Koszt inwestycji wyniósł 150 000 euro, przy cenie wody bliskiej 4 euro za metr sześcienny: roczne oszczędności w tym przypadku sięgają 36 000 euro, czyli zwrot inwestycji nastąpi w ciągu 4 lat, pomniejszony o koszty energii elektrycznej.

Agnieszka Sarna

Źródło: Stéphane Miget, Le Moniteur.fr. 08/08/2011.

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij