ABC wentylacji. Prawidłowy nawiew

Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf     

Prędkość końcowa vs [m/s] w strefie przebywania ludzi może mieć wartość od 0,25 do 0,5 m/s w zależności od rodzaju zajęcia, jakie wykonują ludzie w strefie pracy. W wypływających z otworu strumieniach powietrza rozróżniamy strefy: początkową, przejściową i końcową. Z punktu widzenia techniki wentylacyjnej najważniejsza jest strefa końcowa i dla tej strefy prowadzi się obliczenia stosowane w praktyce.
Dla tej strefy obliczamy:
a) zasięg strumienia nawiewanego,
b) odległość wystąpienia największego rozszerzenia strumienia,
c) szerokość strumienia,
d) ugięcie strumienia przy różnicy temperatur Dt.
Na ogół posiłkujemy się wartościami a i b. Wartości c i d są do bardziej szczegółowych obliczeń. W praktyce możemy posłużyć się następującymi zależnościami:

  • zasięg strumienia nawiewanego Ls = 0,75 x L [m], gdzie L – odległość od czoła nawiewnika do przeciwległej przegrody [ściana, podłoga, itp.],
  • odległość między nawiewnikami powinna mieć wartość A > = 0,15 Ls [m].

Wracamy do a i b.
Zasięg strumienia nawiewanego oblicza się ze wzoru:
Ls = C/3600 * Vo/[vs * (F * a * e)1/2],
C – stała zależna od burzliwości strumienia w otworze wylotowym (tabela 1),
Vo – wydatek otworu wylotowego [m3/h],
vs – prędkość osiowa w odległości Ls [m/s],
F – powierzchnia otworu wylotowego brutto [m2],
a – współczynnik kontrakcji: dla otworów o ostrych krawędziach – 0,61, dla otworów o zaokrąglonych krawędziach – 0,95,
e – stosunek wolnej powierzchni dla przepływu powietrza do otworu wylotowego brutto.
W przypadku gdy znamy zasięg strumienia nawiewanego, ilość powietrza nawiewanego z podziałem na nawiewniki, ich konstrukcję, prędkość końcową strumienia, to dobór wymiarów nawiewników przeprowadzamy w następujący sposób:
– obliczamy wskaźnik A1:
A1 = vs * Ls2 * 3600/vo,
vo – prędkość w otworze [m/s],
vo = vs * A1/C2,
Przy a i b:
Vbrutto = a * b * vo [m/s],
Fbrutto = Vo/vbrutto [m2], co jest wymiarem nawiewnika.
Oprócz powyższych zależności przy doborze i usytuowaniu nawiewników należy wziąć pod uwagę:

  • – miarę przemieszania się powietrza nawiewanego z powietrzem pomieszczenia, czyli indukcję,
  • – kąty rozwarcia strumienia nawiewanego przez uzbrojone łopatkami kierującymi wyloty powietrzne. I tak przy:

a) prostych – kąt rozwarcia wynosi od 14 do 24o,
b) zbieżnych – powodują początkowe zwężenie strumienia, zmniejszają efekt indukcji, zwiększają jego zasięg,
c) rozbieżnych (kąt rozwarcia do 60o) – wzmacniają efekt indukcji, skracają jego zasięg.
Z powyższych rozważań wynika, iż zastosowanie różnego uzbrojenia otworu nawiewnego daje w każdym przypadku inny efekt.
Trudnym zagadnieniem jest nawiewanie powietrza pionowo w dół, od stropu do posadzki, ponieważ do dyspozycji mamy tylko odległość od stropu do strefy pracy (2 m od posadzki), co skutkuje tym, że przy tej samej ilości nawiewanego powietrza musimy zamontować większą ilość nawiewników. Pokażę to, przyjmując do obliczeń takie same wartości.
Założenia:
– strefa przebywania ludzi: 2,0 m,
– prędkość w strefie przebywania ludzi: 0,3 m/s,
– wysokość pomieszczenia: 3,0 m,
– długość pomieszczenia: L = 3,0 m,
– nawiewnik o kącie rozwarcia 60oC – 2,0,
– Vo = 200 m3/h,
– a = 0,8,
– e = 0,8.
Jak przedstawiono w tabeli 2, nawiew pionowy wymaga pięciokrotnie większej powierzchni nawiewników. Warto więc przeliczyć, zastanowić się przed podjęciem ostatecznej decyzji, jaki sposób nawiewania powietrza wybrać.
Dorota Węgrzyn

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij