Woda w instalacjach centralnego ogrzewania. Medium uszlachetnione

Bardzo często inwestor, ciesząc się z dobrze wykonanej i prawidłowo  działającej instalacji centralnego ogrzewania, zapomina o rzeczy  niezwykle istotnej, a mianowicie o jakości medium, które będzie  transportować ciepło. Zazwyczaj jest to woda.

Od jakości wody w instalacji c.o. oraz sposobu eksploatacji będzie w głównej mierze zależeć, jak długo w sposób bezawaryjny będzie pracować układ centralnego ogrzewania.

Najczęściej do napełniania instalacji c.o. wykorzystywana jest woda wodociągowa. W zależności od regionu kraju jej jakość jest lepsza lub gorsza. Pod pojęciem jakości kryje się głównie zawartość jonów chlorkowych i siarczanowych, która nie powinna przekraczać 150 mg/l (dla rur miedzianych 50 mg/l), oraz jej twardość ogólna z górną granicą 4,0 mval/l.

Jeżeli spełnia wymagania przewidziane dla instalacji, to późniejsza eksploatacja nie będzie kłopotliwa. W układach z rur stalowych lub/oraz gdy zostaną użyte grzejniki stalowe, po niedługim czasie od napełnienia następuje pasywacja powierzchni. Oznacza to, że warstwa tlenku żelaza, a następnie magnetytu, który wytrąca się na powierzchniach wewnętrznych, stanowi barierę dla rozwoju korozji.

Jeżeli jednak jakość wody wodociągowej, pomimo tego, że spełnia warunki przydatności do celów spożywczych, jest niewłaściwa, to należy ją uzdatnić. Powszechny już dostęp do przenośnych stacji uzdatniania wody czyni tę operację nieskomplikowaną do wykonania.

Warto także dodać do wody (w instalacjach centralnego ogrzewania typu otwartego) inhibitor korozji. Inhibitory to środki chemiczne, które w znaczącym stopniu spowalniają procesy chemiczne, w wyniku których dochodzi do korozji, a z czasem perforacji materiału rur lub emiterów ciepła.

Innym dodatkiem, a raczej mieszaniną, jest wodny roztwór glikolu etylenowego lub propylenowego, który jest bezpieczny dla zdrowia. Użycie tego roztworu jako medium dla instalacji centralnego ogrzewania chroni ją przed zamrożeniem, a co za tym idzie – uszkodzeniem, w sytuacjach awarii lub kiedy nie jest ona eksploatowana przez cały rok.

Mówiąc o jakości wody, nie sposób pominąć obecności w niej tlenu. Ten życiodajny dla człowieka pierwiastek okazuje się jednak zabójczy dla instalacji centralnego ogrzewania. Tlen rozpuszczony w wodzie jest zjawiskiem naturalnym. Prawidłowo odpowietrzana instalacja umożliwia pozbycie się tlenu z obiegu. Zasadniczym niebezpieczeństwem jest wtórne napowietrzenie wody. Dochodzi do niego w zbiornikach wyrównawczych (nielicznie już występujących) instalacji systemu otwartego, a także układach wykonanych z rur z tworzywa sztucznego bez bariery tlenowej. Można tu jeszcze wspomnieć o systemach, gdzie część instalacji po stronie ssącej pompy obiegowej pracuje przy podciśnieniu. Jest to zawsze potencjalne miejsce przedostania się powietrza do układu.

Często popełnianym grzechem jest opróżnianie instalacji po sezonie grzewczym. Jest to działanie szalenie szkodliwe i przyczyniające się do wydatnego skrócenia żywotności układu.

Systemy centralnego ogrzewania powinny być opróżniane wyłącznie w sytuacjach awaryjnych lub dla wykonania planowanych remontów, po czym są bezzwłocznie napełniane. Ponowne napełnianie lub uzupełnianie również należy przeprowadzać przy użyciu wody o właściwej jakości, jednocześnie odnotowując objętość dopuszczonej wody.

Jest to istotne z punktu widzenia prawidłowej eksploatacji. Ubytki przekraczające 5% całkowitej pojemności instalacji systemu zamkniętego oraz 10% dla układów otwartych świadczą o nieszczelności i wymagają podjęcia działań celem ich usunięcia.

Zachowanie podstawowych reżimów w stosunku do parametrów fizykochemicznych wody instalacyjnej zwiększy szanse na długą i bezawaryjną pracę instalacji centralnego ogrzewania. Nakłady na uzdatnienie wody poniesione przy pierwszym napełnieniu układu lub zastosowanie środków uszlachetniających w perspektywie czasu okazują się symboliczne. Dodatkową korzyścią ze stosowania wody o właściwych parametrach jest redukcja  kamienia kotłowego, co przekłada się na utrzymanie prawidłowej wymiany ciepła pomiędzy elementami instalacji. W tym wypadku pompa obiegowa również zachowuje optymalne warunki pracy bez zwiększających się w trakcie eksploatacji oporów hydraulicznych.

Robert Skomorowski

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij