W niektórych pomieszczeniach, podczas ich użytkowania, wytwarza się duża ilość pary wodnej i systematycznie lub okresowo ściany, posadzki zraszane względnie zalewane są wodą.

Pomieszczenia takie nazywa się pomieszczeniami mokrymi. W zależności od stopnia możliwego zawilgocenia, pomieszczenia te dzieli się czasem na odpowiednie klasy lub wprowadza się grupy zawilgocenia. Do pomieszczeń o mniejszym narażeniu na zawilgocenie zalicza się przede wszystkim występujące w budownictwie mieszkaniowym: łazienki, natryski, ubikacje i kuchnie.

Posadzki w tych pomieszczeniach są poziome i nie występują odprowadzające wodę wpusty podłogowe. Ewentualnie rozlana woda jest stosunkowo szybko ścierana. Brodziki znajdujące się w kabinach natryskowych podłączone są bezpośrednio do instalacji kanalizacyjnej. W zależności od występującego zawilgocenia powierzchni, w pomieszczeniach tych wyróżnia się dwie strefy: mokrą i wilgotną.

Wilgoć w pomieszczeniu – strefa mokra

Strefa mokra obejmuje miejsca, gdzie może wystąpić rozlewanie wody lub krótkotrwale silne zraszanie powierzchni wodą rozpryskową.
Strefa ta sięga:

  • w przypadku umywalek i wanien kąpielowych bez natrysku na wysokość co najmniej 50 cm powyżej najwyższego punktu czerpalnego (kranu),
  • w przypadku natrysków (także ściennych, np. nad wannami) na wysokość co najmniej 50 cm powyżej wylotu prysznica (także trzymanego nad głową przez osobę stojącą w wannie), natomiast na szerokość – co najmniej 50 cm z każdej strony poza umywalkę, wannę lub brodzik.

Ponadto do strefy mokrej zalicza się całą podłogę i pas o wysokości co najmniej 10 cm na ścianach wokół podłogi.

Wilgoć w pomieszczeniu – strefa wilgotna

Strefa wilgotna obejmuje powierzchnie niezaliczane do strefy mokrej. Do pomieszczeń narażonych na większe oddziaływanie wilgoci zalicza się przede wszystkim natryski z odprowadzeniem wody przez wpusty podłogowe (ze spadkami ukształtowanymi w podłodze), łaźnie, pomieszczenia codziennie intensywnie zmywane wodą oraz kuchnie i pralnie przemysłowe.

W pomieszczeniach tych występuje długotrwale podwyższona wilgotność powietrza i długotrwałe zraszanie wszystkich powierzchni wodą rozpryskową. Nawet ułożenie na ścianach i podłodze w pomieszczeniach mokrych płytek ceramicznych nie zapewnia całkowitej szczelności. Przenikająca woda może powodować zawilgocenie lub zalewać niżej położone pomieszczenia, wywoływać uszkodzenia materiałów budowlanych i prowadzić do zagrzybienia.

Niewłaściwa izolacja – zagrożenia

Podstawowe zagrożenia wynikające z niewłaściwej izolacji:

  • rozwój mikroorganizmów, takich jak glony i grzyby, które powodują niszczenie materiałów budowlanych oraz mają negatywny wpływ na zdrowie człowieka,
  • zniszczenia mrozowe,
  • zniszczenia od krystalizacji soli,
  • zatracenie właściwości termoizolacyjnych,
  • zawilgocone materiały tracą swoje parametry wytrzymałościowe, szczególnie te nieodporne na działanie wody (gips, anhydryt).

Masy te swoją popularność zawdzięczają łatwości użycia, nie trzeba ich specjalnie przygotowywać, gdyż dostarczane są w formie gotowej do użycia. Nie mogą być warstwą wykończeniową, wymagają wykonania najczęściej okładziny ceramicznej. Na zaizolowane podłoża foliami w płynie płytki ceramiczne należy przyklejać tylko zaprawami elastycznymi o wysokiej przyczepności do różnych materiałów.

Uszczelnienie płynną folią

Wykonywanie uszczelnienia podłoży przy użyciu płynnej folii stosuje się przede wszystkim w strefach mokrych pomieszczeń o mniejszym narażeniu na zawilgocenie. W strefach wilgotnych, w zależności od rodzaju podłoża, zastosować można odpowiedni środek gruntujący, poprawiający wodoodporność materiału.

Do materiałów szczególnie narażonych na niszczące działanie wody zalicza się płyty gipsowo-kartonowe, bloczki gipsowe, tynki zawierające gips, jastrychy anhydrytowe, a także elementy z betonu komórkowego. Podłoża przewidziane do nakładania masy uszczelniającej powinny być wysezonowane i zagruntowane. Prace izolacyjne powinny być wykonywane w temperaturze otoczenia nie niższej niż +5oC i nie wyższej niż +25oC.

Prace izolacyjne

Rozpoczyna się je od dodatkowego uszczelnienia połączeń ścian, ścian i podłóg, szczelin dylatacyjnych i przejść rur – przy użyciu taśmy uszczelniającej oraz narożników i kołnierzy uszczelniających. W pobliżu uszczelnianych miejsc nanosi się warstwę płynnej folii, przykłada element uszczelniający, dociska i cienko pokrywa masą. Bezpośrednio po wykonaniu uszczelnień miejsc specjalnych, płynną folię nanosi się na całą izolowaną powierzchnię przy użyciu wałka lub pędzla.

Masę należy nakładać warstwą o jednakowej grubości, nie pozostawiając porów. Nakładając masę ma taśmę uszczelniającą naroże pionowe lub poziome, należy pozostawić na środku wolny pas o szerokości co najmniej 1 cm z każdej strony. Umożliwia to późniejsze swobodne rozciąganie się taśmy przy ruchach podłoża. Po przeschnięciu pierwszej warstwy, nanosi się drugą warstwę powłoki. Aby uzyskać właściwe zaizolowanie podłoża, wymagane jest wykonanie powłoki co najmniej dwuwarstwowej, o łącznej grubości 1-1,5 mm. Po wyschnięciu płynnej folii można przystąpić do układania płytek ceramicznych, stosując elastyczne zaprawy klasy co najmniej C2.

Bartosz Polaczyk

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij