ABC luksusowych instalacji. Rurki z wysokiej półki

Zobacz artykuł w wersji pdf   pdfpdf pdf              

W latach ubiegłych większość instalacji montowanych w budynkach ma instalacje sanitarne i grzewcze wykonane ze stali. Zła jakość wody oraz wysoka temperatura w punkcie poboru (55°-60°) powodują szybką korozję rur stalowych ocynkowanych oraz zarastanie kamieniem. Coraz mniejsze jest zainteresowanie, aby wymianę tych przewodów dokonywać na takie same wykonane ze stali. Dokonując wyboru materiału do budowy instalacji w nowo wznoszonych budynkach, należy brać pod uwagę fakt, że o bezawaryjnej i prawidłowej eksploatacji instalacji wodociągowej i ogrzewczej stanowi jej szczelność (tym szczelność na dyfuzję tlenu w instalacjach ogrzewczych) oraz utrzymanie odpowiedniej jakości wody. Problemy te zwiększają się wraz z upływem czasu eksploatowanej instalacji i są wynikiem bardzo wielu różnorakich uwarunkowań, z których najważniejszym jest wybór nowoczesnego materiału o wysokiej jakości, odpowiedniego do parametrów i rodzaju przepływającego medium, którym najczęściej jest woda przeznaczona do spożycia przez ludzi. Wybierając materiał do budowy instalacji, trzeba kierować się nie tylko względami ekonomicznymi. Wskazanie tańszego materiału nie musi być korzystne z punktu widzenia ekonomicznego, gdyż może on charakteryzować się znacznie krótszym czasem bezawaryjnej pracy od stosowanych w ostatnim czasie coraz powszechniej materiałów z tworzyw sztucznych i kompozytów. Przed jego wyborem należy przeprowadzić analizę warunków technicznych, w jakich będzie on eksploatowany oraz jego zachowanie się w stosunku do jakości wody w danym miejscu, w którym zostanie on zainstalowany. Uwaga: skład fizyko-chemiczny wody wodociągowej ulega zmianie, w szczególności w zakresie odczynu pH. Należy pamiętać, że przed przystąpieniem do wykonania projektu instalacji i jej budowy należy zawsze uzyskać aktualną analizę wody i jeśli zaistnieje konieczność – zmienić kryteria przydatności poszczególnych materiałów w oparciu o przedstawione w opracowaniu COBRTI Instal „Zalecenia dla projektantów instalacji zimnej i ciepłej wody wodociągowej oraz wodnych instalacji ogrzewczych w zakresie wyboru i łączenia materiałów, uwzględniające agresywność korozyjną wód wodociągowych w 52 miastach w Polsce”.

Ostatnio coraz częściej czynnik ceny jest bardzo istotny dla architektów i projektantów, gdyż inwestor zawsze wywiera na nich presję oszczędności. Szczególną uwagę na cenę produktów końcowych zwracają inwestorzy indywidualni i to oni najczęściej podejmują decyzje dotyczące wyboru konkretnego producenta oraz rodzaju zastosowanego materiału. Nie bez znaczenia są także uciążliwości związane z wymianą instalacji w budynkach budowanych w latach 1950-2000 w ciągu najbliższych lat. Do renowacji instalacji w budynkach wielokondygnacyjnych doskonałym materiałem są nowoczesne tworzywa sztuczne, stal nierdzewna oraz miedź. Ich jakość gwarantuje niezawodną i długoletnią eksploatację, a tempo prac podczas budowy nowej sieci wydatnie przyczyni się do skrócenia uciążliwości z tym związanych. Większość instalacji wykonywanych z nowoczesnych tworzyw sztucznych, takich jak PE-X, PE-RT, PP, i ich konfiguracji z innymi materiałami oraz z wkładką wykonaną z aluminium lub włókna szklanego gwarantuje ich bezawaryjną pracę przez wiele dziesiątków lat. Najczęściej jest to okres ok. 50 lat. W Unii Europejskiej warunki pozwalające zapewnić trwałość i niezawodność instalacji są rygorystycznie przestrzegane przez stosowanie odpowiednich materiałów do ich budowy, które faktycznie mają ograniczyć do minimum oddziaływanie korozyjne wody wodociągowej na przewody rurowe, złączki oraz armaturę wodociągową. Jest to obwarowane odpowiednimi normami i przepisami państwowymi, jak również opracowanymi przez producentów wyrobów instalacyjnych. Wszyscy projektanci i wykonawcy są zobowiązani do przestrzegania powyższych norm i zaleceń. Przez wiele lat sprawy związane z korozją instalacji były zaniedbywane. Przez to bardzo często dochodziło do korozji przewodów i uszkodzeń zainstalowanej armatury wodociągowej. Zjawisku temu towarzyszyło zawsze pogorszenie się jakości wody dostarczanej do użytkownika w wyniku jej wtórnego zanieczyszczenia produktami korozji materiałów, z których wykonano instalację. Koszty związane z wymianą instalacji oraz szkody spowodowane ich awarią w budynkach bardzo często przekraczały wielokrotnie wartość samej instalacji.

Rodzaj instalacji w budynkach ma istotne znaczenie w przypadku obiektów o specjalnym przeznaczeniu, takich jak studia radiowe i telewizyjne, sale koncertowe i konferencyjne, teatry, audytoria, sale wykładowe na uczelniach, czytelnie, sanatoria, pomieszczenia w szpitalach. Projektanci coraz częściej kładą nacisk na ograniczenie hałasu w instalacji kanalizacyjnej. Zbyt duży hałas generowany przez instalacje, w tym również kanalizacyjne, może być wysoki i przeszkadzać w codziennym życiu, pracy i odpoczynku mieszkańców budynku. Zagadnienia z obszaru akustyki wnętrz należy uwzględniać na etapie projektowania konkretnego pomieszczenia. Wykonując projekt instalacji kanalizacyjnej dla wyżej wymienionych pomieszczeń, konieczne jest indywidualne podejście do danego obiektu z uwzględnieniem jego przeznaczenia i istniejących wytycznych w tym zakresie. Hałas to niepożądane przez człowieka dźwięki o zróżnicowanej częstotliwości. Człowiek odbiera dźwięki rozprzestrzeniające się w powietrzu, wodzie i ciałach stałych o częstotliwości od 16 do 22000 Hz i natężeniu od 0 do 120 dB. Podniesienie natężenia o 10 dB powoduje dwukrotne zwiększenie się dźwięku – poziom hałasu w przedziale 20-60 dB wzrasta ośmiokrotnie. Zbyt wysoki poziom hałasu może być przyczyną m.in.: bólu głowy, braku komfortu psychicznego i fizjologicznego, nerwicy oraz ciągłego rozdrażnienia. Hałas w instalacjach rozprzestrzenia się w pomieszczeniach za pośrednictwem rur instalacyjnych usytuowanych we wspólnym szachcie lub przenoszony jest poprzez sztywne (bez gumowych wkładek tłumiących) zamocowania lub podparcia elementów instalacji na konstrukcję budynku. Szachty instalacyjne bardzo często osłonięte są lekkimi osłonami o znikomej izolacji akustycznej. Są one bardzo często dodatkowym miejscem przesyłu dźwięku pomiędzy sąsiadującymi mieszkaniami usytuowanymi w jednym pionie. Bardzo często w budynku dochodzi również do zjawiska rezonansu elementów budowlanych. Dlatego projektując budynek, a w nim instalacje wewnętrzne, bezwzględnie pamiętać trzeba, że jest on przedmiotem ochrony akustycznej. Dyrektywa unijna UE nr 89/106/EEC i dokument interpretacyjny do tej dyrektywy, jak również rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wprowadzają obowiązek ochrony akustycznej budynku. Należy zapewnić odpowiednie warunki akustyczne w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a także zapewnić ochronę terenu zewnętrznego budynku, tak aby urządzenia w nim instalowane nie stanowiły źródła zagrożenia akustycznego dla otoczenia.

Wiele lat temu instalacje kanalizacyjne wykonywane były przede wszystkim z rur żeliwnych. Ich niewątpliwą zaletą było tłumienie dźwięków przepływającej wody generowanych podczas przepływu. Wadą natomiast był ich ciężar i bardzo kłopotliwy montaż.

Producenci kompletnych systemów kanalizacji niskoszumowej oferują w swoich zestawach pełny zakres rur oraz kształtek, system zamocowań przewodów, maty oraz taśmy tłumiące. Średnice przewodów kanalizacyjnych i sposoby ich połączeń są zbliżone lub identyczne z innymi produkowanymi systemami kanalizacji tradycyjnej. Często w skład takiego systemu wchodzą złączki przejściowe, które pozwalają na połączenie dwóch różnych typów systemów kanalizacyjnych (w tym również z kanalizacją wykonaną z żeliwa).

Rury oraz złączki kanalizacji niskoszumowej wykonuje się najczęściej z tworzyw sztucznych. Podstawowym materiałem są: polietylen, polipropylen oraz rzadziej polichlorek winylu. Spośród wymienionych tworzyw polipropylen jest materiałem, który najlepiej tłumi dźwięki powstające w przewodach kanalizacyjnych. Rury oraz kształtki przeznaczone do budowy kanalizacji niskoszumowej posiadają większą masę oraz znacznie grubszą ściankę. Natomiast powierzchnia zewnętrzna złączek bardzo często wykonana jest ze specjalnym ożebrowaniem tłumiącym hałas. Przewody rurowe oraz złączki najczęściej posiadają budowę trójwarstwową (PP/PP-MD/PP). Warstwa tłumiąca dźwięki składa się zwykle z polipropylenu wraz z modyfikatorami mineralnymi. Dźwięki pochodzące z kanalizacji muszą pokonać barierę składającą się z trzech warstw ścianki przewodu. Dodatkowym miejscem, w którym zachodzi tłumienie hałasu, są specjalne obejmy do rur wyposażone we wkładki tłumiące dźwięki.

Andrzej Świerszcz

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij