ABC chemii budowlanej. Grunt w łazience

Zobacz artykuł w wersji pdf pdf pdf

Zwykła farba wewnętrzna, gładź, po przetarciu ręką często dobrze trzyma podłoża, niestety wyroby te mają bardzo słabą wytrzymałość, są miękkie, co powoduje, że w kontakcie z klejem odspajają się. Szczególnym przypadkiem są lamperie olejne, jeśli są trwałe dobrze przyczepne, wtedy można wykonać mostek szczepny ze specjalnego gruntu lub cienko przeszpachlować elastycznym klejem do płytek, jeśli jednak nie są stabilne trzeba je usunąć.
Często można się spotkać z przecenieniem wytrzymałości samego podłoża np. tynku czy wylewki cementowej. W tym przypadku należy pamiętać, że grunt nie wzmocni całej masy podłoża, ponieważ nie zdoła go tak głęboko spenetrować, dlatego częstym przypadkiem jest odspojenie się okładziny ceramicznej z klejem i podłożem, co absolutnie nie jest winą kleju. W przypadku gruntowania najczęściej używa się podstawowych preparatów, które dostępne są w bieżącej ofercie, pamiętać jednak należy, że oferta firm to nie tylko takie produkty, ale także specjalistyczne grunty: rozpuszczalnikowe, drobnocząsteczkowe itp. Zasadniczym zadaniem gruntu jest ograniczenie i wyrównania chłonności podłoża. Preparaty takie zwiększają także przyczepność do podłoży i ułatwiają nanoszenie zapraw do klejenia płytek.

Gruntowanie to nie wszystko, w łazienkach, kuchniach, pralniach, podczas użytkowania wytwarza się duża ilość pary wodnej, czasem są one zraszane, a nawet zalewane wodą. Pomieszczenia takie nazywa się pomieszczeniami mokrymi. Strefa mokra w tych pomieszczeniach obejmuje miejsca, gdzie może wystąpić rozlewanie wody lub krótkotrwale silne zraszanie powierzchni wodą rozpryskową. Strefa ta sięga:

* w przypadku umywalek i wanien kąpielowych bez natrysku na wysokość co najmniej 50 cm powyżej kranu)

* w przypadku natrysków (także ściennych, np. nad wannami) na wysokość co najmniej 50 cm powyżej wylotu prysznica (także trzymanego nad głową przez osobę stojącą w wannie)

Jeśli chodzi o szerokość tej strefy, to sięga ona co najmniej 50 cm z każdej strony poza umywalkę, wannę lub brodzik. Ponadto do strefy mokrej zalicza się całą podłogę i pas o wysokości co najmniej 10 cm na ścianach wokół podłogi, dlatego bardzo ważna jest izolacja. Nie zapominajmy, że niektóre materiały podłoża mogą nie być wodoodporne np.: jastrychy anhydrytowe, tynki gipsowe, płyty gipsowo-kartonowe i w kontakcie z woda mogą ulec zniszczeniu. W strefach mokrych pomieszczeń w celu izolacji najczęściej stosuje się płynne folie. Prace izolacyjne przy użyciu takich produktów rozpoczyna się od dodatkowego uszczelnienia połączeń ścian, ścian i podłóg, szczelin dylatacyjnych i przejść rur – przy użyciu taśmy uszczelniającej oraz narożników i kołnierzy uszczelniających. W pobliżu uszczelnianych miejsc nanosi się warstwę płynnej folii, przykłada element uszczelniający, dociska i cienko pokrywa masą. Bezpośrednio po wykonaniu uszczelnień miejsc specjalnych, płynną folię nanosi się na całą izolowaną powierzchnię, przy użyciu wałka lub pędzla. Masę należy nakładać warstwą o jednakowej grubości, nie pozostawiając porów. Nakładając masę ma taśmę uszczelniającą naroże pionowe lub poziome, należy pozostawić na środku wolny pas o szerokości co najmniej 1 cm z każdej strony. Umożliwia to późniejsze swobodne rozciąganie się taśmy przy ruchach podłoża. Po przeschnięciu pierwszej warstwy, nanosi się drugą warstwę powłoki. Aby uzyskać właściwe zaizolowanie podłoża, wymagane jest wykonanie powłoki co najmniej dwuwarstwowej, o łącznej grubości 1-1,5 mm. Po wyschnięciu płynnej folii, można przystąpić do układania płytek ceramicznych, stosując elastyczne zaprawy lub masy klejące, klasy co najmniej C2, czyli o podwyższonych parametrach. Zaprawy takie najczęściej przeznaczone są do przyklejania wszystkich rodzajów płytek ceramicznych oraz kamiennych na wszystkie podłoża mineralne, wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń. Kleje takie, ze względu na dużą elastyczność nadają się także do tarasów i balkonów oraz do stosowania na najtrudniejsze podłoża np.: „płytka na płytkę”. Wskazane jest, aby płytki przyklejone na zaprawie izolacyjnej były w pełni pokryte klejem. Można je uzyskać stosując tzw. metodę kombinowaną („floatting-buttering”) nakładania kleju: przy użyciu prostej krawędzi pacy, zaprawę klejącą nanosi się na każdą płytkę, cienką warstwą pokrywającą wszystkie wyprofilowania.

Dopiero tak „przesmarowaną” klejem płytkę przykłada się do warstwy kleju naniesionego na podłoże i po odpowiednim rozsunięciu na szerokość spoiny silnie dociska. Oprócz „klasycznych” zapraw klejących dostępne są specjalistyczne, upłynnione, które od razu po położeniu płytki i lekkim dociśnięciu pokrywają spodnią część płytek, są bardzo wygodne w stosowaniu szczególnie do wielkoformatowych płytek. Pamiętajmy, że sposób „na placki” jest niedopuszczalny! Nanotechnologia i fugowanie Ostateczny szlif to spoina, nadaje kolor i podkreśla piękno okładziny, warto sięgnąć do najnowszych zdobyczy techniki takich jak wyroby oparte na nanotechnologii. Nanotechnologia to nieograniczone możliwości, krokiem naprzód w tej dziedzinie jest wykorzystanie nanosrebra. Srebro ma właściwości bakteriobójcze, cechę wykorzystywano już dawnych czasach np. egipcjanie wiedzieli, że rany goja się lepiej pod jego wpływem. Picie ze srebrnych pucharów, czy też wrzucanie srebrnej monety do mleka przedłużało świeżość produktu. Od wielu lat srebro dodaje się do odzieży sportowej, co poprawia komfort użytkowania.

W laboratoriach badawczych jednej z firm powstał pomysł, aby wykorzystać właściwości srebra w materiałach budowlanych. Zawarte w takiej fudze nanocząsteczki srebra (są wielkości 3-8 nanometra) mają olbrzymią powierzchnię czynną, a tym samym nieosiągalny do tej pory potencjał odporności na działanie glonów, grzybów pleśniowych i bakterii, dzięki temu wykonana spoina zachowuje czystość przez długi czas eksploatacji. Nie porasta biologicznie. Fuga taka przeznaczona jest do spoinowania ściennych i podłogowych płytek ceramicznych, terakotowych, gresowych, betonowych oraz z nie podatnego na przebarwienia kamienia naturalnego i sztucznego. Jest do stosowania na podłożach zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz budynku. Zaprawę można stosować przy szerokości spoin od 1 do 20 mm. Charakteryzuje się zwiększoną odpornością na ścieranie. Może być stosowana na podłożach z ogrzewaniem podłogowym.

Bartosz Polaczyk

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij