Odpowietrzanie przewodów kanalizacyjnych. Wietrzenie w sieci

zobacz artykuł w formie pdf  zobacz pdfa     

Powietrze w kanalizacji było zawsze problematycznym zagadnieniem. autor
Już od samego początku zdawano sobie sprawę ze znaczenia wietrzenia sieci m.in. w aspekcie usuwania gazów fermentacyjnych, w których znajdują się m.in. metan i siarkowodór.
Początkowo wietrzono kolektory grawitacyjne, stosując na początku odcinka studzienki z włazami ażurowymi. Z reguły do pierwszej studzienki przyłączano po kilka (2-3) wpustów deszczowych (już 150 lat temu dość skutecznie rozwiązywano problemy odorów z sieci, stosując przewietrzniki z wkładkami węglowymi).
Chciano w ten sposób rozwiązać również problem płukania, jednak w praktyce rozwiązanie to nie sprawdziło się na kanalizacji ścieków sanitarnych.
Przy niskiej efektywności płukania prowadziło ono do praktycznego rozszczelnienia systemów rozdzielczych1. Równocześnie jako regułę stosowano projektowanie kanałów o częściowym (ok. 70%) napełnieniu. Obecnie zagadnienie skutecznego wietrzenia staje się szczególnie aktualne w aspekcie ochrony przed odorami, których powstaniu sprzyjają szczególnie niekorzystne warunki hydrauliczne powszechnie występujące w sieciach. Stąd niezbędne jest rozwiązanie nie tylko napowietrzania, ale również odpowietrzania zagrożonych przewodów.
Problem powietrza w sieci odnosi się również do kanałów pracujących w reżimie ciśnieniowym i tradycyjnie ciśnieniowym w aspekcie ochrony warunków hydraulicznych. W klasycznych przewodach ciśnieniowych występuje problem gromadzenia się powietrza w najwyższych punktach, skąd należy je po prostu usuwać (rys. 1). Zagadnienie komplikuje się w przypadku tradycyjnego układu grawitacyjno-ciśnieniowego (rys. 2).

autor

Przemienne cykle (rozruch/zatrzymanie) powodują charakterystyczne zmiany sytuacji w przewodzie. Rozpędzony strumień (rys. 3) ulega po zatrzymaniu przepompowni gwałtownemu wyhamowaniu i zaczyna się cofanie.
Cofający się strumień wywołuje ssanie w przewodzie – tak wytworzone podciśnienie może niekorzystnie oddziaływać na przewód (w szczególnych sytuacjach stwierdzono nawet spłaszczenie rurociągu, nawet o średnicy DN 500 mm), wymaga ono zrównoważenia przez doprowadzenie powietrza.
Odpowietrzanie kanalizacyjnych przewodów ciśnieniowych może być realizowane przy użyciu automatycznych zaworów napowietrzająco-odpowietrzających.

Znajdujące się w strefie przebywania ludzi komory z tymi zaworami powinny być zaopatrzone w filtry przeciwodorowe. Wprawdzie przez wiele lat w Polsce, w wyniku doświadczeń z pierwszego okresu funkcjonowania sieci, ogólnie unikano stosowania zaworów automatycznych, preferując ręczne odpowietrzenia, jednak trudno po upływie ponad 100 lat posługiwać się nadal ówczesnymi kryteriami.

prof. dr hab. inż. Ziemowit Suligowski

1. Jednoznaczne oceny można znaleźć w pracach R. Pechera, Wody przypadkowe w sieci kanalizacyjnej – problem gospodarki wodnej (tłumaczenie artykułu z „Korrespondenz Abwasser” 12/1998). „Gaz Woda i Technika Sanitarna“ 10/1999 i

„Abwasserkanäle – Zeitbomben in Untergrund“, ST Kanalbau Fachbeitrag  1/2004.

autor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij