zobacz artykuł w formie pdf zobacz pdfa zobacz pdfa 

Wzrastająca wrażliwość na sprawy ochrony środowiska doprowadziła do bardziej świadomego obchodzenia się z wodą. Woda zanieczyszczona olejami, tłuszczami i cieczami lekkimi nie może być odprowadzana do kanalizacji publicznej. Ścieki zawierające oleje i tłuszcze łatwo powodują zatkanie przewodów, jeśli tłuszcz utwardzi się przy schłodzeniu. Agresywne opary i kwasy tłuszczowe atakują żeliwne przewody rurowe i bardzo szybko prowadzą do ich uszkodzeń.

Obowiązujące w Polsce przepisy i normy nakładają obowiązek stosowania urządzeń podczyszczających ścieki i precyzują wartości dopuszczalne zanieczyszczeń. Warunki, jakie powinny spełniać ścieki odprowadzane do wód i ziemi reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 lipca 2004 r. (Dz. U. 04.168.1763), a rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 20 lipca 2002 r. (Dz. U. 02.129.1108) określa obowiązki dostawców ścieków przemysłowych oraz warunki wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych.

* Separatory tłuszczu.
Norma PN EN 1825-2 określa, że wszyscy przemysłowi producenci ścieków zawierających tłuszcze muszą zatrzymywać je za pomocą separatorów tłuszczu. Tyczy się to m.in. zakładów gastronomicznych, kuchni zakładów żywienia zbiorowego, masarni, fabryk wyrobów mięsnych i wędliniarskich, zakładów tłoczących oleje, fabryk konserw, ubojni, zakładów przetwórstwa ryb i firm cateringowych. Oddzielanie w separatorze następuje zgodnie z zasadą siły ciężkości. Lżejsze, lipofilowe substancje w wyniku różnic gęstości wznoszą się w obszarze separatora ku górze, osady zbierają się w dolnej części lub w odrębnej komorze poprzedzającej separator, natomiast oczyszczone ścieki zostają odprowadzone dalej.

Producenci mają do zaoferowania różnorodne rozwiązania separatorów tłuszczu. Przykładem mogą być separatory wykonane z polietylenu – materiału szczelnego, lekkiego, o gładkiej powierzchni ścianek, co ułatwia ich oczyszczanie. Norma PN EN 1825-2 podaje, że opróżnianie i mycie separatorów tłuszczu powinno odbywać przynajmniej raz w miesiącu, a najlepiej co dwa tygodnie, zatem inwestor, decydując się na wybrany typ separatora, powinien w znacznym stopniu kierować się nieuciążliwością tych czynności dla otoczenia. Separatory do zabudowy w ziemi są najbardziej popularne ze względu na cenę oraz praktyczność podczas opróżniania. Po otwarciu pokryw urządzenia wóz asenizacyjny odpompowuje zawartość separatora. Urządzenia te posiadają pokrywy żeliwne w klasie obciążenia B12,5 t lub D40 t. Nasady mają płynną regulację wysokości, co ułatwia dopasowanie do poziomu gruntu podczas zabudowy. Jeśli na zewnątrz nie ma miejsca do usytuowania separatora lub byłaby konieczność prowadzenia długiego przewodu doprowadzającego ścieki, gdzie następowałoby ich znaczne ochłodzenie, powodując zarastanie przewodu, należy umiejscowić separator w budynku. Dostępne na rynku różnorodne typoszeregi separatorów wolnostojących mogą sprostać różnym wymaganiom technicznym oraz cenowym. Najprostszy model separatora wolnostojącego to taki, który opróżniany jest poprzez otwierane pokrywy zbiornika. Niestety wiąże się to z rozprzestrzenianiem bardzo nieprzyjemnych zapachów oraz z koniecznością przeprowadzenia węża wozu asenizacyjnego poprzez pomieszczenia budynku, co może być niewskazane ze względów higienicznych, np. w przypadku magazynów produktów spożywczych.

Wersja bogatsza posiada dodatkowy przewód wyprowadzany na ścianę budynku, gdzie bezpośrednio podłącza się wóz asenizacyjny, zatem podczas opróżniania nie ma potrzeby otwierania pokryw separatora. Mycie urządzenia odbywa się ciepłą wodą poprzez otwory rewizyjne. Do wersji bardziej zaawansowanej technologicznie należy separator ze specjalnym systemem. Poza przewodem bezpośredniego opróżniania – jak w rozwiązaniu poprzednim – zastosowany jest tu układ mieszająco-homogenizujący w obiegu wewnętrznym separatora. Pompa zainstalowana w układzie rozdrabnia wszelkie zanieczyszczenia, jak kostki, skórki, części plastikowe, itp. Obiegowy napływ wody przez rotacyjne dysze powoduje dokładne oczyszczenie wewnętrznych ścian zbiornika nawet zimną wodą. Ogromną zaletą systemu jest obsługa separatora przy szczelnie zamkniętych pokrywach – opróżnianie oraz mycie odbywa się bez żadnych obciążeń zapachowych. W przypadku, gdy separator jest tak umiejscowiony, że pompa wozu asenizacyjnego do opróżniania byłaby za słaba, należy zastosować rozwiązanie, gdzie pompa separatora włączona we wspomniany układ mieszający także tłoczy zawartość do wozu asenizacyjnego. Również w tym wypadku opróżnianie i mycie odbywa się w sposób absolutnie szczelny zapachowo. Kolejne kroki cyklu są załączane ręcznie na skrzynce sterowniczej.

Dostępne na rynku wersje mogą być poszerzone o pełną automatykę z programowaniem czasów opróżniania i mycia. Istnieje także możliwość sterowania zdalnego. W sytuacji, gdy dostęp wozu asenizacyjnego do separatora jest trudny lub wręcz niemożliwy (np. wysokie piętro wieżowca, pensjonat górski z trudnym dojazdem), a także w przypadku, gdy inwestor chce ograniczyć koszty za opróżnianie, które zależą od objętości – najlepiej sprawdzi się separator, który posiada odrębne zbiorniki na osady oraz na tłuszcz, dzięki czemu nie trzeba opróżniać całej zawartości urządzenia – usuwa się jedynie zanieczyszczenia zawierające nie więcej niż 10% wody. W momencie zapełnienia pojemników zamienia się je na puste bez potrzeby przerywania pracy separatora.

W kolejnej części omówię separatory substancji ropopochodnych i przydomowe oczyszczalnie ścieków.

Paweł Górny

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij