Napowietrzanie podejść kanalizacyjnych w budynkach. Bulgot w przewodach

zobacz artykuł w formie pdf   zobacz pdfa  zobacz pdfa 

Magazyn InstalatoraPodejściami kanalizacyjnymi nazywamy odcinki przewodów kanalizacyjnych, które łączą przybory sanitarne z pionami kanalizacyjnymi w budynku lub z przewodami odpływowymi. Przewody te układane powinny być ze spadkiem od 2 do 5%, idąc w kierunku pionu. Jedno podejście może obsłużyć kilka urządzeń sanitarnych pod warunkiem, iż będą one wyposażone w zamknięcia wodne (tzw. syfony). Wyjątkiem jest tu miska ustępowa, która powinna posiadać oddzielne podejście. Średnice przewodów kanalizacyjnych, z których wykonano podejście, uzależnione są od rodzaju przyboru sanitarnego, do którego są one podłączone. Dymensje przewodów, w zależności od przyborów sanitarnych, są następujące:

* 40 mm dla niewielkich umywalek,
* 50 mm dla standardowych umywalek, zlewozmywaków, brodzików, bidetów, wanien, pisuarów,
* 70 mm dla zespołu umywalek lub brodzików,
* 110 mm dla misek ustępowych.

Podstawowa zasada, którą należy kierować się podczas doboru średnicy przewodów, jest taka, aby średnica podejścia nie była mniejsza od średnicy wylotu z przyboru sanitarnego.

Domowa instalacja kanalizacyjna w większości projektowana jest jako grawitacyjna – ścieki odprowadzane są z niej dzięki spadkom przewodów w kierunku pionów. Do budowy instalacji należy używać złączek i rur jednego producenta systemu. Uzyskujemy wówczas gwarancję na system oraz mamy pewność, że wszystkie złączki i rury są ze sobą kompatybilne (typ uszczelki, grubość ścianek, rodzaj materiału, głębokość kielicha…).

Spadek rur
Poziome odcinki przewodów układa się zawsze ze spadkiem w kierunku przepływu ścieków. Minimalny spadek przewodów to 2-3%, czyli 2-3 cm na każdy metr bieżący przewodu kanalizacyjnego. Nie powinno się układać przewodów ze spadkiem większym niż 15%. Jeśli w podejściach kanalizacyjnych spadki będą zbyt małe lub, co gorsza, nie będzie ich wcale, to ścieki nie będą odpływać grawitacyjnie. Zaczną odkładać się zanieczyszczenia mechaniczne (piasek, włosy, fekalia, tłuszcze, fusy itp.) i w konsekwencji powstaną zatory. Jeśli nie mamy możliwości poprawienia w zainstalowanych przewodach spadków, to niestety pozostaje nam tylko cykliczne udrożnianie przewodów za pomocą spiral mechanicznych. Wszelkiego rodzaju chemiczne preparaty udrażniające przewody kanalizacyjne nie znajdą tu zastosowania.

Wykonanie połączeń
Wykonanie połączeń wymaga szczególnej dokładności, gdyż od tego zależy szczelność całej instalacji kanalizacyjnej. Rury należy przycinać pod kątem prostym do osi przewodu. Średnice do 50 mm można obcinać za pomocą obcinaka krążkowego do rur. Natomiast większej średnicy przewody należy obcinać w tzw. skrzynkach uciosowych (korytkach stolarskich). Cięcie za pomocą tych urządzeń daje gwarancję prostopadłości krawędzi rury do jej osi. Ilość kolanek, łuków oraz trójników powinna być ograniczona do minimum. Należy unikać stosowania do budowy instalacji tzw. rur harmonijkowych (elastycznych). Są one chętnie stosowane przez instalatorów, ponieważ bardzo ułatwiają montaż instalacji, jednak są one doskonałym miejscem do gromadzenia się zanieczyszczeń oraz bardzo zwiększają opory przepływu.
Ponadto przewody elastyczne są narażone na ataki szczurów, które bez żadnych problemów je przegryzają. Najczęściej stosowanym połączeniem rur kanalizacyjnych jest połączenie kielichowe. Aby uzyskać gwarancję szczelności połączenia, należy bosy koniec uciętej rury sfazować za pomocą pilnika oraz zwilżyć go przy pomocy preparatu poślizgowego, ewentualnie płynem do mycia naczyń. Zabronione jest stosowanie do tego celu pokostu, olejów, smarów. Substancje te mogą rozpuścić uszczelki umieszczone w kielichu. Zwilżać należy tylko powierzchnie trące. Nie wolno wyciągać o-ringów lub uszczelek wargowych z kielichów i zwilżać je preparatami poślizgowymi. Może to doprowadzić do wysunięcia się uszczelki z gniazda podczas połączenia. Należy bezwzględnie przestrzegać, aby nie wciskać bosej końcówki maksymalnie do końca głębokości kielicha. Należy pozostawić ok. 5-10 mm luzu w kielichu (wycofując bosy koniec rury z kielicha), aby umożliwić kompensację wydłużeń przewodów na skutek wzrostu temperatury przepływających wewnątrz ścieków. W szczególności dotyczy to przewodów odprowadzających zużytą wodę gorącą ze zlewozmywaków, pralek automatycznych, zmywarek do naczyń itp.

Prowadzenie przewodów
Podczas wykonywania podejść kanalizacyjnych należy brać pod uwagę odległość od pionu kanalizacyjnego. Pojedyncze podejście nie powinno być dłuższe niż 3 m. Jeśli zaistnieje konieczność wydłużenia podejścia, to niezbędne będzie zainstalowanie dodatkowych przewodów wentylacyjnych oraz rewizji, aby nie dochodziło do wyssania wody z syfonu znajdującego się na końcu podejścia. W przypadku niewielkich odstępstw od tej długości prawidłowe napowietrzanie podejścia może być zrealizowane za pomocą syfonów z zaworem napowietrzającym lub samych zaworów napowietrzających usytuowanych na końcu podejścia albo w przypadku braku dostępu do przewodów poziomych, na samym podejściu. Zastosowanie pojedynczego zaworu napowietrzającego do pionów kanalizacyjnych jest pewnym rozwiązaniem, lecz może być mało estetyczne dla użytkownika. Najlepsze jednak, z punktu widzenia estetyki, kosztów montażu i pracochłonności, jest zainstalowanie specjalnego syfonu do przyborów sanitarnych z zaworem napowietrzającym. Syfon ten pobiera powietrze przez mikrozawór napowietrzający umieszczony nad końcówką wylotową z syfonu tylko w czasie opróżniania przyboru sanitarnego z wody. W ten sposób wyrównuje on powstające w przewodzie odpływowym niekorzystne podciśnienie, które może doprowadzić do wyssania wody z syfonu. Użytkownik podczas opróżniania umywalki słyszy wówczas uciążliwe bulgotanie we wnętrzu sanitariatu. Woda płynąca na długim odcinku przewodu całym przekrojem rury (w szczególności na odcinku pionowym) o zbyt małej średnicy, np. 32 mm, spowoduje powstanie zjawiska „lewara hydraulicznego”, którego działanie podobne jest do tłoka w pompce. Syfony napowietrzające skutecznie eliminują to zjawisko. Ich konstrukcje testowane były w ekstremalnych warunkach. Kontrolowana była szczelność zaworu oraz jego niezawodne działanie w setkach tysięcy cykli.

Proszę pamiętać, aby króćce odpływowe urządzeń znajdujących się blisko posadzki były usytuowane jak najbliżej pionu, aby zapewnić im odpowiedni spadek. Miska ustępowa powinna być usytuowana od pionu nie dalej niż 1 metr. W przypadku jeśli podejście jest dłuższe, powinno być ono jeszcze zwentylowane za pomocą zaworu napowietrzającego lub dodatkowego obejścia. Misek ustępowych nie podłącza się do jednego podejścia razem z innymi przyborami. Brodzik nie powinien być usytuowany nie dalej niż 3 m od pionu, a zmian kierunku prowadzenia przewodów nie powinno być więcej niż 3. Wanna nie może być oddalona od pionu dalej niż 2 m. Jeśli odległość jest większa niż 2 m, to podejście powinno być wentylowane lub jego średnice należy zwiększyć do 70 mm. Należy unikać stosowania kolan i trójników o kącie 90°.
Właściwym rozwiązaniem jest zastosowanie dwóch kolan o kącie rozwarcia 45° lub 67° plus 33°. Takie rozwiązanie zmniejsza opory przepływu oraz pozwala na łatwiejszą penetrację spirali hydraulicznej podczas czyszczenia rur. Przewody kanalizacyjne łączące urządzenia sanitarne z pionami powinny być włączane do nich pod kątem większym niż 45°. Podejścia powinny mieć jak najmniej zmian kierunku prowadzenia przewodów. Wpusty odprowadzające wodę z posadzki powinny być podłączone do podejścia o tej samej średnicy co dymensja wpustu. Jest to najczęściej średnica 50, 75 lub 110 mm. Przewody rurowe powinny być mocowane uchwytami do rur tuż pod kielichem w sposób wykluczający powstawanie w rurociągu naprężeń oraz pozwalający na kompensację wydłużeń. Do tego celu najlepiej stosować uchwyty tłumiące hałas (z wkładkami z gumy profilowanej). Do zmiany średnicy przewodów na podejściu należy stosować mimośrodowe złączki redukcyjne. Powinny być one zamontowane tak, aby umożliwić przepływ powietrza w podejściu w kierunku przyboru sanitarnego (kielich o średnicy mniejszej od bosego końca redukcji powinien być zainstalowany u góry). To umożliwi swobodny przepływ powietrza na podejściu kanalizacyjnym w górnej części rury. W przypadku zamontowania redukcji odwrotnie wlot powietrza do podejścia kanalizacyjnego podczas przepływu ścieków będzie zablokowany. Podejście zacznie się „dusić” i nastąpi wysysanie wody z zamknięć wodnych (syfonów).

Bolesław Bąk

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij