Sieci, przyłącza i instalacje wodociągowe oraz kanalizacyjne. Wyraźna granica

zobacz artykuł w formie pdf   zobacz pdfa  zobacz pdfa 

Zgodnie z definicją art. 2 pkt. 7 ustawy [1] pod pojęciem sieci rozumie się „przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego”.

Rozpatrując poszczególne definicje w zakresie wodociągów i kanalizacji, należy pamiętać, że są one odmienne w zakresie ich lokalizacji w przestrzeni. Nie należy łączyć poszczególnych definicji odnoszących się do wodociągów z definicjami dotyczącymi kanalizacji, ponieważ w przepisach prawnych występują znaczące różnice dla poszczególnych przewodów.

Magazyn Instalatora

Wodociąg
Zgodnie z art. 2 pkt. 6) ustawy [1] przyłącze wodociągowe jest to „odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym”, z kolei według § 3 pkt. 10 rozporządzenia [2] instalacja wodociągowa jest to „układ przewodów wody zimnej w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodu z zaworem odcinającym tę instalację od wodomierza umieszczonego na przyłączu wodociągowym, a zakończenie w punktach czerpalnych wody zimnej”.

W przypadku, gdy zestaw wodomierzowy zamontowany jest w budynku, przyłączem wodociągowym jest odcinek przewodu pomiędzy miejscem włączenia się do sieci a zaworem odcinającym za wodomierzem, który zainstalowany jest w specjalnie przygotowanym pomieszczeniu – rys. 1 i rys. 2.

Magazyn Instalatora

W przytoczonej definicji przyłącza wodociągowego należy zwrócić uwagę na zapis – „wewnętrzna instalacja wodociągowa”. Wnioskować stąd można, że istnieją również zewnętrzne instalacje wodociągowe. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy zestaw wodomierzowy znajduje się poza budynkiem (w studzience wodomierzowej) – rys. 3 i rys. 4. Oczywiście w tym przypadku definicja przyłącza nie zmienia się w zakresie jego początku (miejsce włączenia do sieci) oraz jego końca (zawór za wodomierzem), jednakże instalacja wychodzi na zewnątrz budynku, a więc jest instalacją zewnętrzną, która nie znajduje wykładni w przytoczonej definicji. W tej sytuacji, aby prawidłowo definiować pojęcie instalacji, należy odnieść się do definicji zawartej w rozporządzeniu [2], w którym brak jest podziałów na instalację wewnętrzną i zewnętrzną. Zgodnie z § 3 pkt. 10 rozporządzenia [2] instalacja wodociągowa jest to „układ przewodów wody zimnej w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodu z zaworem odcinającym tę instalację od wodomierza umieszczonego na przyłączu wodociągowym, a zakończenie w punktach czerpalnych wody zimnej”. Powyższa definicja odnosi się do instalacji, bez rozdziału na wewnętrzną i zewnętrzną, dzięki czemu nie powoduje, że występują jakiekolwiek problemy z określeniem jej granic, tak jak ma to miejsce w przypadku definicji zawartej w ustawie [1].

Magazyn Instalatora

Kanalizacja
Zgodnie z art. 2 pkt. 5) ustawy [1] przyłącze kanalizacyjne jest to „odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granic nieruchomości gruntowej”. Zgodnie z § 3 pkt. 11 rozporządzenia [2] instalacja kanalizacyjna jest to „układ przewodów kanalizacyjnych w budynku wraz z armaturą i wyposażeniem, mający początek w miejscu połączenia przewodów z przyborami kanalizacyjnymi w pomieszczeniach, a zakończenie na wlotach poziomych przewodów kanalizacyjnych do pierwszych od strony budynku studzienek umieszczonych na zewnątrz budynku”.

Poddając analizie definicję przyłącza kanalizacyjnego, przyjętą nowelizacją ustawy z 2005 r., zauważyć można dwie odmienne definicje przyłącza kanalizacyjnego, które przewidują poniższe sytuacje:

* gdy w granicach nieruchomości odbiorcy istnieje studzienka kanalizacyjna;
* gdy w granicach nieruchomości nie ma takiej studzienki.

W pierwszym przypadku, przyłączem kanalizacyjnym jest odcinek przewodu, który łączy sieć dostawcy usług z pierwszą studzienką od strony budynku, znajdującą się w granicach nieruchomości – rys. 5, 6 i 7.

W drugim przypadku przyłączem jest odcinek rozpoczynający się od granicy przyłączanej nieruchomości, a kończący się zgodnie z obrysem budynku – według ustawy [1] – rys. 8, 9 lub brak jest przyłącza kanalizacyjnego, zgodnie z rozporządzeniem [2] – rys. 10 i 11 (szczegółowe wyjaśnienia w dalszej części opracowania w odniesieniu do instalacji).

Kwestia granic instalacji w przypadku kanalizacji, gdy na przewodzie podłączającym dany podmiot znajduje się studzienka, podobna jest do granic instalacji wodociągowej. Ponownie w ustawie [1] mamy zapis o wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej, natomiast w rozporządzeniu [2] wyraźny jest zapis, mówiący o tym, że instalacja częściowo przebiega na zewnątrz budynku (do pierwszej studzienki od strony budynku). Ustawa [1] po raz kolejny nie uwzględnia instalacji zewnętrznej, która w tej sytuacji wyraźnie występuje.

Gdzie ta instalacja?
Pytanie brzmi, gdzie znajduje się instalacja w przypadku braku studzienki na przewodzie przyłączającym odbiorcę usług?

Należy rozważyć dwa przypadki w zależności od przywoływanych przepisów prawnych:

* Zgodnie z ustawą [1] przyłączem będzie odcinek rozpoczynający się od granicy przyłączanej nieruchomości, a kończący się na instalacji wewnętrznej – w tym przypadku pomocny jest zapis: „instalacja wewnętrzna”, który wskazuje, że przyłączem jest odcinek łączący sieć z wewnętrzną instalacją kanalizacyjną. Problem pojawia się z określeniem omawianej granicy wewnętrznej instalacji. Jedynym logicznym rozumowaniem jest określenie, że granicą oddzielającą przyłącze od wewnętrznej instalacji jest linia obrysu budynku – rys. 8 i 9.

* Zgodnie z rozporządzeniem [2] instalacja to odcinek łączący miejsce połączenia przewodów z przyborami w pomieszczeniach z pierwszą od strony budynku studzienką. W przypadku braku studzienki na terenie odbiorcy usług pierwszą studzienką jest ta, która znajduje się na sieci w miejscu podłączenia. Wnioskować można, że instalacją wg rozporządzenia jest więc odcinek łączący sieć z miejscem podłączenia przewodów z przyborami – rys. 10. W tej sytuacji brak jest możliwości wskazania istnienia przyłącza. Warto zauważyć, że w przypadku włączenia się do sieci za pomocą trójnika, pierwsza studzienka znajduje się na samej sieci, w pewnej odległości od omawianego miejsca włączenia. W takim przypadku nie można przyjąć, że instalacja to odcinek łączący miejsce podłączenia przewodów z przyborami z pierwszą studzienką od strony budynku, ponieważ pewien odcinek przewodu (znajdujący się najczęściej w pasie drogowym) posiadałby dwie definicje: sieć dla ogółu odbiorców oraz instalacja dla omawianego przyłączanego obiektu. W związku z powyższym należy traktować, że przywołana w rozporządzeniu, pierwsza od strony budynku studzienka jest dla tego konkretnego przypadku tożsama z trójnikiem, za pomocą którego nastąpiło włączenie do sieci głównej – rys. 11.

Mając na uwadze hierarchię przepisów prawnych, należy uznać, że pierwszy przypadek jest prawidłowy, lecz definicje zawarte w rozporządzeniu [2] ułatwiają jednoznaczne ustalenie granicy pomiędzy instalacją a siecią.

Bez wątpliwości pozostaje fakt niedoprecyzowanych definicji przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacyjnego, w których należy zrezygnować z zapisu „wewnętrzna instalacja”, zastępując go zwrotem „wewnętrzna i zewnętrzna instalacja” lub po prostu „instalacja”.

Uchwała a granica
Gwarancja odpłatności umownego przekazywania przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu lub gminie wybudowanych z własnych środków urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, zawarta w art. 31 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie dotyczy przyłączy, ponieważ zgodnie z art. 2 pkt. 14) i 16) nie posiadają statusu urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych.

Do określenia zakresu obowiązków odbiorcy usług w zakresie budowy i utrzymania przyłączy wodociągowych oraz kanalizacyjnych istotna jest uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2007 r. (III CZP 79/07), w której uznano, że odcinek przewodu kanalizacyjnego, który łączy wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z istniejącą siecią kanalizacyjną, stanowi urządzenie kanalizacyjne w części leżącej poza granicą nieruchomości gruntowej. Sąd Najwyższy wyznaczył wyraźną granicę dla przyłączy, wskazując, że jest nią granica nieruchomości gruntowej, poza którą odbiorca usług nie jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia kosztów budowy przewodu, tym samym ten odcinek przewodu nie jest przyłączem w rozumieniu ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie powinno zatem pobierać opłat za wykonanie odcinków przyłącza występujących poza obszarem nieruchomości odbiorcy usług.

Należy zaznaczyć, że w przypadku podłączenia kilku obiektów na danej działce/działkach należących do jednego inwestora przewód podłączeniowy (który w dalszej części może się rozgałęziać) od granicy działki do instalacji należy traktować jako przyłącze, a nie sieć.

Mariusz Jarmulewski

Bibliografia:

[1] Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków.

[2] Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych.

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij