zobacz artykuł w formie pdf zobacz pdfa zobacz pdfa zobacz pdfa

Przy średniej częstotliwości dźwięku f = 512 Hz czas pogłosu może przyjąć wartości pokazane w tabeli 1.

Głównym źródłem hałasu w instalacjach wentylacyjnych są wentylatory. Poziom mocy a

kustycznej hałasu powstający przy optymalnych punktach pracy i przy niezakłóconych dopływach i odpływach powietrza wynosi dla wentylatorów:

* promieniowych (do wyboru jeden z poniższych):

Lwp = 25 (+/- 4) + 10 * log V + 20 * log dPc [dB],

Lwp = 77 + 10 * log N + 10 * log dPc [dB],

Lwp = 80 + 10 log * dPc [dB],

* osiowych:

Lwo = 25 (+/- 4) + 10 * log V + 22,5 * log dPc [dB].

Często, nawet mając do dyspozycji charakterystyki i parametry pracy wentylatorów opracowane przez producentów, musimy zmienić te parametry przez regulację obrotów lub średnicy wirnika i wówczas poziom mocy akustycznej wyniesie:

* przy zmianie obrotów z n1 na n2:

Lw2 = Lw1 + 50 * log (n2/n1) [dB],

* przy zmianie średnicy wirnika:

Lw2 = Lw1 + 70 * log (D2/D1) [dB].

Obliczony powstający hałas podczas pracy wentylatorów musimy zmniejszyć do normatywnych wartości. Jego części pozbywamy się przy przepływie powietrza przez elementy instalacji wentylacyjnej w zakresach najczęściej występujących częstotliwości dźwięku wynoszącej ok. 125 do 500 Hz:

* przez nagrzewnice i chłodnice ~3 do 7 dB,

* przez filtry ~3 do 5 dB,

* przez czerpnie ~3 dB.

Tłumienie naturalne występuje w każdym elemencie instalacji wentylacyjnej. Również w otworach nawiewnych występuje bardzo znaczne tłumienie dźwięku. Efekt tłumienia tłumaczy się tym, że otwory nawiewne mają zazwyczaj małe wymiary w stosunku do długości fal dźwiękowych i w wyniku tego część fali dźwiękowej odbijana jest od wylotu do wnętrza przewodu.

Spadek poziomu mocy akustycznej nawiewnika zależy od iloczynu częstotliwości i pierwiastka kwadratowego z pola powierzchni otworu wylotowego oraz od lokalizacji nawiewnika w pomieszczeniu, np. przy nawiewie powietrza w górnej części pomieszczenia, przy częstotliwości f = 500 Hz możemy spodziewać się obniżenia poziomu mocy akustycznej dla nawiewników o średnicach:

* 200, 300, 400 mm i wyższych ~1 dB,

* 100 mm ~4 dB.

Dźwięk wypływający z nawiewnika dopływa do ściany i zostaje:

* emitowany do otoczenia na skutek zjawiska odbicia lub drgań powierzchniowych,

* częściowo pochłonięty w ścianie,

* częściowo rozproszony w ścianie,

* jest przepuszczany lub wypromieniowany przez drgania powierzchniowe. Chłonność akustyczna pomieszczenia, odległość nawiewnika od odbiornika [ucho] oraz położenie odbiornika w stosunku do płaszczyzny nawiewnika wpływa na poziom ciśnienia akustycznego, na które jest wrażliwe ucho ludzkie. Ciśnienie akustyczne w dowolnym punkcie pomieszczenia można wyliczyć z równania;

Lp = Ln – 10 * [Q/(3,14 * 4 * a2) + 4/A] [dB].

Lp – poziom ciśnienia akustycznego w określonym punkcie pomieszczenia [dB],

Ln – poziom mocy akustycznej przy wylocie z nawiewnika [dB],

Q – współczynnik kierunkowy promieniowania dźwięku,

a – odległość punktu od nawiewnika [m],

A – chłonność akustyczna pomieszczenia [m2],

A = 0,161 * V/t [m2],

gdzie V – objętość pomieszczenia w [m3],

t – czas pogłosu [s].

Jeśli po jednej stronie przegrody występuje pole o poziomie ciśnienia L1, a po drugiej L2, to różnica ciśnienia akustycznego wynosi: L1 – L2 [dB]. Nie unikniemy, obliczając mogący wystąpić hałas w badanym pomieszczeniu, pojęcia akustycznej izolacyjności przegród budowlanych (ściany, posadzki, stropy, itp.), którą obliczymy ze wzoru:

R = L1 – l2 + 10 * log (F/A) [dB],

gdzie: F – pole powierzchni przegrody [m2].

Jeśli naturalne tłumienie dźwięków oraz akustyczna izolacyjność pomieszczenia okażą się niewystarczające, to należy zastosować urządzenia do ich sztucznego tłumienia, czyli tłumiki hałasu. Są to części kanału wentylacyjnego o różnej konstrukcji wewnętrznej, które są wyłożone materiałem dźwiękochłonnym o długości nieprzekraczającej 1800 mm.

Materiał dźwiękochłonny powinien być sztywny, porowaty, odporny na uszkodzenia mechaniczne, może być perforowany, nieabsorbujący wilgoci. Grubość materiału dźwiękochłonnego powinna wynosić:

* 25 do 30 mm dla tłumienia dźwięków o średniej częstotliwości,

* 80 do 150 mm dla tłumienia dźwięków o niskiej częstotliwości.

Wielkość jednostkowego tłumienia dźwięków w tłumikach wynosi:

* w kanałowych:

Tk = (1,1 * a * U)/F [dB/m], gdzie: a – współczynnik pochłaniania dźwięku dla materiału dźwiękochłonnego przy danej częstotliwości dźwięku,

U – obwód wewnętrzny przewodu [m],

F – przekrój poprzeczny przewodu [m2],

* w płytowych:

Tp = To * (1 + Zh * S)/(1 + S) lub Tp = To * (1 + Zb * S)/(1 + S) [dB/m]

* w klatkowych:

Tkl = To * (Zb + Zh * S)/(1 + S) [dB/m],

gdzie:

To – jednostkowa zdolność tłumienia rozszerzonego przewodu wyłożonego materiałem dźwiękochłonnym, bez przegród:

To = 1,1 * a * U/F [dB/m],

Zh – liczba przedziałów na wysokości h (wysokość otworu tłumika),

Zb – liczba przedziałów na szerokości b (szerokość tłumika).

Dorota Węgrzyn

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij