Projekt ustawy o OZE – bliżej realizacji. Instalator do przeszkolenia

zobacz artykuł w formie pdf zobacz pdfa zobacz pdfa

Odnawialne Źródła Energii – OZE, jak sama nazwa wskazuje, są grupą różnych składowych sektora energii samoodtwarzalnej. W grupie tej coraz częściej dominują kolektory słoneczne i ogniwa fotowoltaiczne. Jednakże od czasu sporządzenia pierwszego projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii, jaki mogłem napisać, wskazywałem na konieczność rozdzielenia sektora przemysłowego od sektora rzemieślniczo-gospodarczego.

Z jednej strony trzeba się cieszyć, że kolejne pieniądze pojawiają się na wykorzystanie energii słonecznej, gdzie 100 mln zł NFOŚiGW przeznaczył na energetykę prosumencką. Tak wyszukana nazwa wymaga wyjaśnienia. Oferowane środki są skierowane głównie do osób prawnych, takich jak: wspólnoty mieszkaniowe – WM, spółdzielnie mieszkaniowe – SM, czy też organy samorządowe, które chcą na swoich nieruchomościach solarów lub wiatraków.

Najważniejszy jest jednak trend wsparcia rzeczywistego, który trwa nieprzerwanie od 1995 r., kiedy właśnie NFOŚiGW w Warszawie zorganizował na I Międzynarodowych Targach w Pałacu Kultury i Nauki spotkanie, gdzie zainicjowano temat „kredytu na kolektory słoneczne”. Nieżyjący już J. Pusiak – dyrektor I Oddziału BOŚ na ul. Wilanowskiej, późniejszy prezes NFOŚiGW, był prekursorem tego pomysłu, który nota bene zrodził się w 4-osobowej grupie na ul. Bartyckiej w EKOPANie. Pomysł już wówczas okazał się hitem na miarę czasu, ale obecne wsparcie wydaje się mu dorównywać. Pamiętajmy jednakże, że dużo zależy od nas samych, a także o właściwym opracowaniu projektowym i założeniu realizacyjnym. Warto bazować na układach biwalentnych, wykorzystujących kilka rodzajów źródeł energii.

Nowością jest wspieranie działań na poziomie 100% środków kwalifikowanych, odnoszących się do:

* kolektorów słonecznych płaskich i tubowych,
* ogniw PV,
* małych siłowni wiatrowych,
* pomp ciepła,
* małych biogazowi,
* układów mikrogeneracyjnych.

Inwestycje dotyczą jednakże domów jednorodzinnych i wielorodzinnych. Od 26 maja br. rusza nabór dla zainteresowanych jednostek – „Prosument”. Budżet docelowy opiewa na kwotę 600 mln zł. Czas realizacji programu obejmuje lata 2014-2010, ale wykonanie zadania będzie przysługiwało jednostkom, które do 2018 r. będą miały zawartą umowę kredytową.
Przyjmuje się ambitne założenia zwiększenia wykorzystania w skali roku do blisko 360 MW, co powinno dać wymierny efekt ekologiczny na poziomie zmniejszenia emisji CO2 o 165 tys. ton/rok. Powyższe informacje przekazała PAP.

Według oceny Opimal Energy, co trzeci Polak nie wie, jakie są rodzaje odnawialnych źródeł energii. Nie potrafi podać nawet jednego przykładu wykorzystania OZE w naszym kraju. Większość ankietowanych – ok. 56% wskazuje, że energia odnawialna pochodzi głownie z siłowni wiatrowych, zaś 53% wskazuje na kolektory słoneczne i ogniwa PV. Grupa 36% badanych wskazuje zaś na energetykę wodną.

Są też przykłady pozytywne. Wskazując w 1998 r. (działania w ramach programu Eureka) możliwości funkcjonowania ponad ustalonymi ramami projektu na Klaster Innowacyjny, nie myślałem, że uda się wcielić go w życie. A jednak taka inicjatywa dochodzi do skutku. Na terenie okolic Przemyśla tworzy się podwaliny „polskiej doliny krzemowej” (na przykładzie USA). Zielona Dolina Przemyśla ma swoich udziałowców w postaci 25 firm. Przy projekcie swoje zainteresowanie wykazuje Polsko-Ukraińska Izba Gospodarcza (dane od Prezydenta Przemyśla Roberta Chomego).

Rola instalatora
Jak to wygląda z pozycji instalatora? Prawdę powiedziawszy, jestem pełen wątpliwości, a wręcz przerażenia, że od 1.01.2015 r. zacznie się rewolucja w świecie wykonawców OZE. Wówczas mają zacząć funkcjonować systemy kwalifikacji zawodowych, które opierać się będą o specjalny system ewidencji scentralizowanych danych w Urzędzie Dozoru Technicznego. Dla lepszego zobrazowania sytuacji zachęcam do zapoznania się z opisem podanym w projekcie ustawy.
W szczególności chodzi o jej rozdział 7 „Warunki i tryb wydawania certyfikatów instalatorom mikroinstalacji i małych instalacji oraz akredytowania organizatorów szkoleń” i artykuły od 131 do 153.

Z uwagi na ogromną objętość treść tych artykułów została przedstawiona w internetowym wydaniu „Magazynu Instalatora” na www.instalator.pl. Zachęcam do zapoznania się z tymi dokumentami. Są naprawdę istotne!

W zakresie tych przepisów można podać szereg wątpliwości z retorycznym pytaniem: o co tak naprawdę chodzi? W rozmowach w Ministerstwie Gospodarki zapewniano mnie, że jest to działanie mające na celu zwiększenie jakości wykonywanych usług oraz forma pomocy dla wykonawców instalacji.
Szczerze powiem, że żadna z tych argumentacji nie była dla mnie trafna, kiedy dokonujemy konfrontacji wiedzy instalatora z 20-letnim doświadczeniem i młodego człowieka rozpoczynającego działalność zawodową po szkoleniu.

Cieszyć się czy martwić?
Czy można zatem cieszyć się z wprowadzanych zmian, czy raczej martwić? Mówiąc obrazowo, jak zwykle mamy przykład „kija” i „marchewki”. Z jednej strony mamy pewnego rodzaju wsparcie, ale z drugiej strony, niestety, musimy liczyć się z obostrzeniami na rynku instalacyjnym. W moim odczuciu większość instalatorów zachowa zdrowy rozsądek i nadal będzie wykonywać instalacje zgodnie ze sztuką budowlaną, na bazie dotychczasowych doświadczeń. Z tego tytułu nie może być karana, zaś przepisy nie działają wstecz, a to spowoduje, że może właśnie społeczeństwo zacznie bardziej znacząco doceniać instalatorów bardziej wiekowych.

Oczywiście inaczej będzie wyglądała budowa instalacji średnich i dużych z dotacjami unijnymi. Tutaj na pewno nastąpią największe zmiany. Niemniej jednak okaże się, podobnie jak to było z wprowadzaniem termomodernizacji, że więcej zamieszania będzie wokół spraw ogólnych niż przy analizie samych obiektów wraz ich rozliczeniem.

Uważam, że opierając się na doświadczeniach USA i Niemiec, ten trend rozdzielania kontroli na poszczególne sektory, wraz z dozorem tych sektorów nad prawidłowym wykonywaniem zadań, jest bardziej skuteczny i uczciwy. Każdemu bowiem instalatorowi zależy na dobrym przygotowaniu zawodowym, a nie tylko na zdobyciu samego świadectwa, które nie osłoni od kłopotów w przypadku wadliwego wykonania instalacji. Decyduje zatem doświadczenie, wiedza techniczna oraz umiejętności instalatorsko-budowlane.

Podsumowanie
Podsumowując, można zdecydowanie być optymistą, ale też należy wykazywać stanowczy sprzeciw dla przepisów, które już na starcie obnażają nieprawidłowości dyskwalifikujące zawodowców, i to z wieloletnim doświadczeniem. Jestem przekonany, że ustawa musi zawierać miejsce na wyrugowanie tej luki prawnej, bowiem w przeciwnym wypadku będziemy instalować kolektory słoneczne na takiej samej zasadzie, na jakiej funkcjonują korporacje taksówkowe – licencjonowane i wolne od ograniczeń. Rynek zaś sam będzie najlepszym barometrem właściwych proporcji popytu i podaży oraz obsługi instalacyjnej certyfikowanej oraz ogólnej. Jestem zwolennikiem szkoleń i podnoszenia kwalifikacji, ale też jestem obrońcą tych, którzy latami zdobywali swoją wiedzę i na chwilę obecną nie muszą już udowadniać społeczeństwu, że potrafią prawidłowo montować instalacje słoneczne. Pamiętajmy, że Internet za nas nie wybuduje instalacji, a jedynie umiejętna ręka i wiedza instalatora.

Mam również nadzieję, że pojawi się dyskusja samych zainteresowanych, którzy na samą myśl o płaceniu niemałych pieniędzy za kolejne certyfikaty zaczną zastanawiać się nad zasadami funkcjonującymi w naszym państwie.

Proponuję zdrowy rozsądek, a także szacunek dla zdobytej wiedzy, i zachęcam do przekazywania własnych uwag do Ministerstwa Energetyki – celem wyrażenia negatywnej opinii w zakresie ponownego weryfikowania wykwalifikowanych instalatorów, przy aprobowaniu tego systemu dla nowych kadr.

PS
Przepraszam, ale chyba trzeba troszkę skrócić tekst ustawy…

dr inż. Zbigniew Tomasz Grzegorzewski

Art. 131.

1. Osoba dokonująca instalacji mikroinstalacji lub małych instalacji, zwana dalej „instalatorem”, może wystąpić z pisemnym wnioskiem do Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego, zwanego dalej „Prezesem UDT”, o wydanie certyfikatu.

2. Certyfikat jest dokumentem potwierdzającym posiadanie przez instalatora kwalifikacji do instalowania następujących rodzajów odnawialnego źródła energii:

1)         kotłów i pieców na biomasę lub
2)            systemów fotowoltaicznych lub
3)            słonecznych systemów grzewczych, lub
4)         pomp ciepła, lub
5)         płytkich systemów geotermalnych.

3. Certyfikat może być wydany instalatorowi, który spełnia następujące warunki:

1)         posiada:

a) pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych;

b) dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe, wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572, z późn. zm.13) lub inny równoważny dokument potwierdzający kwalifikacje do instalacji urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych lub elektrycznych lub

c) udokumentowane trzyletnie doświadczenie zawodowe w zakresie instalowania lub modernizacji urządzeń i instalacji: sanitarnych, energetycznych, grzewczych, chłodniczych lub elektrycznych,

d) świadectwo ukończenia co najmniej dwusemestralnych studiów podyplomowych lub równorzędnych, których program dotyczył zagadnień zawartych w zakresie programowym szkoleń określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 145 pkt 2, lub

e) zaświadczenie o ukończeniu szkolenia u producenta danego rodzaju odnawialnego źródła energii, które w części teoretycznej i praktycznej zawierało zagadnienia w zakresie projektowania, instalowania, konserwacji, modernizacji lub utrzymania w należytym stanie technicznym odnawialnego źródła energii;

2)         nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów i obrotowi gospodarczemu;

3) ukończył szkolenie podstawowe dla osób ubiegających się o wydanie certyfikatu instalatora mikroinstalacji lub małej instalacji, poświadczone zaświadczeniem, przeprowadzone przez akredytowanego organizatora szkoleń, o którym mowa w art. 140 ust. 1 lub w art. 146, w zakresie dotyczącym instalowania danego rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii;

4)         złożył z wynikiem pozytywnym egzamin przeprowadzony przez komisję egzaminacyjną, odpowiednio dla danego rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia ukończenia szkolenia podstawowego.

4. Instalator, który posiada:

1)         dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej lub

2)         dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zakresie urządzeń i systemów energetyki odnawialnej wydany na podstawie przepisów ustawy o systemie oświaty, lub

3)         dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku lub w specjalności w zakresie odnawialnych źródeł energii, albo urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych, cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2012 r. poz. 572, 742 i 1544)

– może uzyskać certyfikat, jeżeli spełnia warunki, o których mowa w ust. 3 pkt 1 lit. a oraz w pkt 2.

Art. 132.

1. Egzamin dla instalatorów ubiegających się o wydanie certyfikatu przeprowadza się co najmniej dwa razy w ciągu roku. Informację o terminie i miejscu egzaminu Prezes Urzędu Dozoru Technicznego, zwany dalej „Prezesem UDT”, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Dozoru Technicznego, co najmniej na trzydzieści dni przed planowanym terminem egzaminu.

2. Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „Komisją”, przeprowadzającą egzamin dla osób ubiegających się o wydanie certyfikatu uprawniającego do instalowania danego rodzaj instalacji, powołuje Prezes UDT.

3. Członków Komisji powołuje na 4 lata Prezes UDT spośród osób wskazanych we wnioskach podmiotów, o których mowa w ust. 4, oraz wyznaczonych przez Prezesa UDT.

4. Wniosek o powołanie członka komisji mogą zgłosić w szczególności:

1) izby gospodarcze i izby rzeczoznawców oraz stowarzyszenia naukowo-techniczne, pod warunkiem że zgodnie ze statutem wykonują działalność w zakresie odnawialnych źródeł energii;

2) jednostki i instytucje o zasięgu regionalnym lub ogólnokrajowym wykonujące działalności w zakresie danego rodzaju odnawialnego źródła energii;

3) producenci oraz przedsiębiorcy wykonujący działalność w zakresie odnawialnego źródła energii;

4) ośrodki szkoleniowe lub szkoły, w których jest prowadzone kształcenie zawodowe z zakresu odnawialnych źródeł energii lub energetyki.

5. W skład Komisji wchodzi co najmniej 7 członków przeprowadzających egzamin dla danego rodzaju instalacji określonego w art. 131 ust. 2.

Art. 133.

1. Wniosek, o którym mowa w ust. 1,  zawiera w szczególności:

– imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;

– datę i miejsce urodzenia wnioskodawcy;

– adres zamieszkania oraz adres do korespondencji wnioskodawcy;

– numer PESEL, o ile został nadany, albo rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość wnioskodawcy;

– określenie zakresu certyfikatu, ze wskazaniem rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii;

– aktualne miejsce pracy lub wykonywania działalności gospodarczej przez wnioskodawcę.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć następujące dokumenty:

kopię dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań, o których mowa w art. 131 ust. 3  pkt  1 lit. b-e lub w ust. 4;

oświadczenie o wyrażeniu zgody albo odmowie ujawnienia w rejestrze, o którym mowa w art. 151 ust. 1 pkt 1, informacji dotyczących miejsca pracy albo wykonywania działalności gospodarczej przez instalatora.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć także oświadczenie następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny oświadczam, że posiadam pełną zdolność do czynności prawnych, korzystam z pełni praw publicznych, nie byłem karany.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których mowa w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.12)).

5. Wniosek złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinien być opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

Art. 134.

1. Przed wydaniem certyfikatu Prezes UDT dokonuje sprawdzenia spełnienia przez instalatora ubiegającego się o wydanie certyfikatu wymagań, o których mowa w art. 131 ust. 3 lub 4.

2. Prezes UDT, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku, jest obowiązany do wydania wnioskodawcy certyfikatu albo zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu.

3. Certyfikat wydaje się na 5 lat.

Art. 135.

Prezes UDT odmawia wydania certyfikatu po stwierdzeniu, że osoba ubiegająca się o wydanie certyfikatu nie spełnia któregokolwiek z wymagań określonych w art. 131 ust. 3 lub 4 albo gdy instalatorowi cofnięto certyfikat, a od cofnięcia certyfikatu nie upłynął rok.

Art. 136.

1. Prezes UDT cofa wydany certyfikat, w przypadku:

1)            ograniczenia lub utraty zdolności do czynności prawnych instalatora;

2)            pozbawienia instalatora z mocy prawomocnego wyroku sądowego praw publicznych;

3)            skazania instalatora prawomocnym wyrokiem sądu za umyślnie popełnione przestępstwo  przeciwko wiarygodności dokumentów i obrotowi gospodarczemu;

4)         gdy certyfikat jest wykorzystywany przez instalatora niezgodnie z jego zakresem lub istnieją udokumentowane dowody, że mikroinstalacja lub mała instalacja jest zainstalowana niezgodnie z obowiązującymi przepisami.

2. Instalator, któremu cofnięto certyfikat, może ubiegać się ponownie o wydanie certyfikatu po upływie roku od dnia cofnięcia certyfikatu.

Art. 137.

1. Prezes UDT, na wniosek instalatora złożony nie później niż na 30 dni przed dniem upływu ważności uprzednio wydanego certyfikatu przedłuża ważność certyfikatu na okres kolejnych 5 lat, pod warunkiem że instalator:

1)         złoży oświadczenie, że spełnia warunki, o których mowa w   131 ust. 3 lub 4 ;

2)         w terminie 12 miesięcy poprzedzających dzień upływu ważności certyfikatu ukończył szkolenie przypominające, potwierdzone zaświadczeniem, przeprowadzone przez akredytowanego organizatora szkoleń;

3)            przedstawi wykaz zainstalowanych, poddanych modernizacji lub utrzymywanych w należytym stanie technicznym minimum pięciu referencyjnych mikroinstalacji lub małych instalacji w celu potwierdzenia ciągłości pracy.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1,  zawiera dane określone w art. 133 ust. 1.

3.  Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć następujące dokumenty:

1) wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, zawierający w szczególności:

a)  wskazanie miejsca lub miejsc zainstalowania instalacji,

b) opis mikroinstalacji albo małej instalacji, w szczególności jej rodzaj i moc zainstalowaną, z określeniem rodzaju wykonanych czynności;

2) oświadczenie o następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.[1])) oświadczam, że dane zawarte we wniosku o przedłużenie ważności certyfikatu są zgodne z prawdą.” Klauzula ta zastępuje pouczenie organu  o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

4. Prezes UDT przed przedłużeniem ważności certyfikatu dokonuje sprawdzenia spełnienia przez instalatora wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 oraz przyjmuje oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

5. Prezes UDT odmawia przedłużenia ważności certyfikatu w przypadku, gdy instalator nie spełnia któregokolwiek z wymagań określonych w ust. 1.

Art. 138.

1. W przypadku utraty lub zniszczenia certyfikatu, na wniosek instalatora, Prezes UDT wydaje wtórnik tego dokumentu.

2. Instalator, który po uzyskaniu wtórnika certyfikatu odzyskał utracony dokument jest obowiązany zwrócić ten dokument Prezesowi UDT.

Art. 139.

1. Osoby będące obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz osoby będące obywatelami innych państw, którym na podstawie umów międzynarodowych lub przepisów prawa Unii Europejskiej przysługuje prawo podjęcia zatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mogą instalować mikroinstalacje lub małe instalacje, jeżeli posiadają:

1) ważny certyfikat lub równoważny dokument wydany w tym państwie zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku IV dyrektywy 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i zgłoszą Prezesowi UDT zamiar rozpoczęcia instalacji mikroinstalacji i małej instalacji nie później niż 30 dni przed zamierzonym rozpoczęciem instalacji, lub

2) certyfikat wydany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, powinno zawierać dane określone w art. 133 ust. 1, i stanowi podstawę wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 151 ust. 1 pkt 1. Zgłoszenie powinno również zawierać oświadczenie wnioskującego, że certyfikat lub równoważny dokument wydany w  innym państwie, jest ważny i może być stosowany w obrocie.

Art. 140.

1. Akredytowanym organizatorem szkolenia podstawowego lub przypominającego, o których mowa w art. 131 ust. 3 pkt 3 oraz w art. 137 ust. 1 pkt 2, może być podmiot, który:

1)         posiada system zarządzania szkoleniami;

2)         posiada warunki lokalowe i wyposażenie gwarantujące prawidłowe przeprowadzenie szkoleń;

3)            dysponuje kadrą posiadającą kwalifikacje niezbędne do przeprowadzenia szkolenia;

4)         uzyskał akredytację Prezesa UDT, zwaną dalej „akredytacją”, w zakresie szkolenia odpowiedniego dla danego rodzaju instalacji, o których mowa w art. 131 ust. 2.

2. System zarządzania szkoleniami, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera w szczególności:

1)            wskazanie osoby odpowiedzialnej za zarządzanie organizacją szkoleń i za informacje związane ze szkoleniem;

2)            procedurę dokumentowania i weryfikacji kompetencji personelu prowadzącego szkolenia oraz zapewnienia ciągłej aktualizacji ich wiedzy;

3)            procedurę rejestrowania uczestników szkoleń oraz dokumentowania przebiegu szkoleń wraz z oceną ich efektywności;

4)            procedurę nadzoru nad:

a)            aktualizacją i dokonywaniem zmian w programach szkoleń i materiałach szkoleniowych,

b)         stanem urządzeń technicznych, w tym wyposażeniem laboratoryjnym lub innymi urządzeniami do zajęć praktycznych;

5)         zasady informowania o:

a)         cenniku opłat za szkolenia oraz trybie ich wnoszenia,

b)         miejscu odbywania, datach i godzinach rozpoczęcia oraz zakończenia szkolenia,

c)         zakresie programowym szkolenia, w tym przepisach prawnych, normach, specyfikacjach technicznych i innych pomocach niezbędnych do realizacji programu szkolenia,

d)            wyposażeniu dostarczanym przez organizatora, w tym środkach ochrony indywidualnej oraz wymaganiach bezpieczeństwa i higieny pracy związanych z miejscami szkolenia,

– dla danego rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii, przy uwzględnieniu dobrej praktyki szkoleniowej.

Art. 141.

1. W celu uzyskania akredytacji podmiot składa do Prezesa UDT pisemny wniosek o udzielenie akredytacji odpowiednio do danego typu szkolenia i rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii, w zakresie, w którym zamierza prowadzić szkolenia.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) oznaczenie firmy organizatora szkolenia, jego siedziby i adresu miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) organizatora szkolenia oraz numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli zostały nadane;

3) określenie:

a) typu przeprowadzanych szkoleń,

b) rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii w zakresie, w którym zamierza prowadzić szkolenie,

c) miejsca lub miejsc prowadzenia szkolenia.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, organizator szkolenia jest obowiązany dołączyć następujące dokumenty:

1)         tablicę korelacji zakresu programowego szkolenia prowadzonego przez organizatora z zakresem programowym szkolenia określonym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 145 ,

2)            procedury systemu zarządzania szkoleniami, o których mowa w art. 140 ust. 2 pkt 2-4;

3)         wykaz szkoleń z określeniem zakresu programowego dla danego typu szkolenia, z podziałem na grupy tematyczne i zagadnienia,

4)         wykaz zajęć szkoleniowych oraz liczby godzin edukacyjnych,

5)         wykaz urządzeń technicznych, w tym wyposażenia laboratoryjnego lub innych urządzeń do zajęć praktycznych,

6)         wykaz osób prowadzących zajęcia teoretyczne i praktyczne wraz z ich danymi osobowymi dotyczącymi wykształcenia oraz przebiegu praktyki zawodowej

– dla danego typu szkolenia i rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których mowa w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

5. Wniosek złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinien być opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

Art. 142.

1. Prezes UDT przed udzieleniem akredytacji dokonuje oceny wniosku oraz dokumentów złożonych przez organizatora szkoleń oraz sprawdzenia spełnienia przez organizatora szkolenia wymagań, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1-3.

2. W przypadku stwierdzenia w czasie sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, że organizator szkolenia nie spełnia któregokolwiek z wymagań, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1-3, Prezes UDT wzywa organizatora szkolenia do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

3. Prezes UDT, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia złożenia wniosku, jest obowiązany do udzielenia akredytacji organizatorowi szkolenia  albo zawiadomienia  o odmowie udzielenia akredytacji.

4. Akredytacja jest udzielana na 5 lat, od dnia jej udzielenia, i podlega okresowej weryfikacji, nie rzadziej jednak niż raz w czasie ważności udzielonej akredytacji.

Art. 143.

Prezes UDT odmawia udzielenia akredytacji organizatorowi szkoleń, jeżeli organizator szkolenia nie spełnia któregokolwiek z wymagań, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1-3.

Art. 144.

Prezes UDT cofa udzieloną akredytację, jeżeli wyniki okresowej weryfikacji, o której mowa w art. 142 ust. 4, są negatywne.

Art. 145.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki i sposób udzielania akredytacji organizatorowi szkoleń oraz sposób jej okresowej weryfikacji i cofnięcia akredytacji, wzór wniosku o udzielenie akredytacji, wzór zgłoszenia, o którym mowa w art. 146 ust. 1 pkt 1, oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego ukończenie szkolenia,

2) zakres programowy szkoleń podstawowych i przypominających, części teoretycznej i praktycznej, obejmujący minimalny zakres wiedzy i umiejętności odpowiednio dla danego rodzaju instalacji, o których mowa w art. 131 ust. 2, w przypadku osób ubiegających się o wydanie lub przedłużenie ważności certyfikatu,

3) wymagania kwalifikacyjne dla kandydata na członka Komisji, sposób doskonalenia zawodowego w czasie trwania powołania oraz sposób ich dokumentowania, tryb powoływania, okresowej weryfikacji i odwoływania członków Komisji, sposób działania Komisji oraz wynagradzania jej członków,

4) sposób opracowywania, weryfikacji i przechowywania katalogu pytań egzaminacyjnych,

5) warunki, formę i tryb przeprowadzania egzaminu oraz kryteria jego łącznej oceny,

6) sposób wnoszenia opłat, o których mowa w art. 150 ust. 1,

7) wzory wniosków o wydanie certyfikatu oraz o przedłużenie ważności certyfikatu, wzór graficzny certyfikatu i jego wtórnika oraz wzór zgłoszenia, o którym mowa w art. 139 ust. 1 pkt 1,

8) sposób prowadzenia rejestrów, o których mowa w art. 151 ust. 1, oraz warunki i sposób przechowywania dokumentacji dotyczącej udzielonej akredytacji i wydania certyfikatu

– mając na uwadze zapewnienie odpowiedniej jakości montażu mikroinstalacji i małych instalacji, bezstronny i niezależny przebieg postępowań w sprawie akredytacji organizatorów szkoleń oraz certyfikacji instalatorów danego rodzaju instalacji, a także sposób dokumentowania, ewidencjonowania oraz przechowywania dokumentacji dotyczącej postępowań.

Art. 146.

1. Podmiot prowadzący działalność w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, może być organizatorem szkolenia podstawowego lub przypominającego, o których mowa w art. 131 ust. 3 pkt 3 oraz art. 137 ust. 1 pkt 2, jeżeli posiada:

ważną akredytację udzieloną przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
i zgłosi Prezesowi UDT zamiar rozpoczęcia szkoleń nie później niż 60 dni przed zamierzonym rozpoczęciem szkoleń, lub akredytację udzieloną na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, powinno zawierać dane określone w art. 141 ust. 2, i stanowi podstawę wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 151 ust. 1 pkt 2. Zgłoszenie powinno również zawierać oświadczenie wnioskującego, że akredytacja udzielona przez inne członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jest ważna.

Art. 147.

1. Przy Prezesie UDT działa Komitet Odwoławczy, zwany dalej „Komitetem”, który liczy nie więcej niż 10 osób posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie dotyczącym certyfikacji i akredytacji.

2. Do zadań Komitetu należy rozpatrywanie odwołań w sprawach odmowy wydania certyfikatu,  cofnięcia certyfikatu, odmowy przedłużenia ważności certyfikatu, odmowy udzielenia akredytacji oraz cofnięcia akredytacji.

3. Kadencja Komitetu trwa 4 lata.

4. W skład Komitetu wchodzą proporcjonalnie, w liczbie zapewniającej brak dominacji którejkolwiek ze stron, osoby reprezentujące organy administracji rządowej, ogólnopolskie stowarzyszenia i organizacje: konsumenckie, pracodawców, gospodarcze i naukowo-techniczne, jeżeli zakres ich działania obejmuje zadania związane z promowaniem wykorzystania odnawialnych źródeł energii.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa UDT o zgłoszonych kandydatach, na wniosek organów, stowarzyszeń i organizacji, o których mowa w ust. 4, powołuje oraz odwołuje członków Komitetu.

6. Organizację i tryb pracy Komitetu określa regulamin nadany przez Prezesa UDT w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki.

7. Obsługę administracyjno-organizacyjną Komitetu zapewnia Urząd Dozoru Technicznego

Art. 148. 1.

W przypadku:

1)            odmowy wydania certyfikatu, cofnięcia certyfikatu oraz odmowy przedłużenia ważności certyfikatu,

2)            odmowy udzielenia  akredytacji  lub cofnięcia akredytacji

– przysługuje odwołanie.

2. Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, wnosi się za pośrednictwem Prezesa UDT do Komitetu w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu, cofnięcia certyfikatu, odmowie przedłużenia ważności certyfikatu, odmowie udzielenia  akredytacji  lub cofnięcia akredytacji.

3. Odwołanie rozpatruje trzyosobowy zespół, wyznaczony spośród członków Komitetu przez Przewodniczącego Komitetu, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia odwołania.

4. Nadanie pisma z odwołaniem w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do Komitetu.

Art. 149.

1. Po rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w art. 148 ust. 1, Komitet:

1)            stwierdza zasadność odwołania i przekazuje sprawę Prezesowi UDT do ponownego rozpoznania, albo

2)         oddala odwołanie.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, osobie lub podmiotowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego, za pośrednictwem Komitetu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o oddaleniu odwołania. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji.

Art. 150.

1. Mając na względzie bezstronny i niezależny przebieg postępowań w sprawie akredytacji organizatorów szkoleń oraz certyfikacji instalatorów w danym rodzaju instalacji, a także zapewnienie właściwego dokumentowania, ewidencjonowania i bezpiecznego przechowywania ich dokumentacji, pobiera się opłaty za:

1)            przeprowadzenie egzaminu, która nie może być niższa niż 5% i wyższa niż 20% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującej w dniu ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Dozoru Technicznego terminu egzaminu;

2) wydanie certyfikatu, która nie może być wyższa niż 5% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o wydanie certyfikatu;

3)            przedłużenia ważności certyfikatu, która nie może być niższa niż 5% i wyższa niż 10% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o przedłużenie ważności certyfikatu;

4)         wydanie wtórnika certyfikatu, wynoszącą 50 zł za każdy wydany wtórnik;

5)            udzielanie akredytacji, wynoszącą 150% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o udzielenie akredytacji.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia pokrycia kosztów przeprowadzania egzaminów, wydawania dokumentów oraz udzielania akredytacji.

3. Opłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3 i 5, nie podlegają zwrotowi w razie odmowy przez Prezesa UDT wydania certyfikatu, przedłużenia ważności certyfikatu, albo udzielenia akredytacji.

4. Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią przychód Urzędu Dozoru Technicznego.

Art. 151.

1. Prezes UDT prowadzi w systemie informatycznym rejestry:

1)            certyfikowanych instalatorów, wydanych certyfikatów i ich wtórników;

2)            akredytowanych organizatorów szkoleń.

2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje następujące dane:

1)         imię (imiona) i nazwisko instalatora;

2)         datę i miejsce urodzenia instalatora;

3)         numer PESEL – o ile został nadany, albo rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość instalatora;

4)         adres zamieszkania oraz adres do korespondencji;

5)         numer zaświadczenia ukończenia szkolenia;

6)         numer protokołu z przeprowadzonego egzaminu;

7)         numer, datę i miejsce wydania certyfikatu  lub jego wtórnika;

8)         datę ważności i zakres certyfikatu;

9)         miejsce pracy albo wykonywania działalności gospodarczej przez instalatora

10)       datę cofnięcia certyfikatu.

3. Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 7 i 8, są jawne. Dodatkowo jawne są dane, o których mowa w ust. 2 pkt 9, w przypadku wyrażenia przez zainteresowanego zgody na ich ujawnienie odpowiednio na warunkach, o których mowa w art. 133 ust. 2 pkt 2.

4. Do rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wpisuje się osoby, o których mowa w art. 139.

5. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje dane, o których mowa w art. 141 ust. 2.

6. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,  jest jawny.

7. Do rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wpisuje się podmioty, o których mowa w art. 146.

Art. 152.

1. Prezes UDT administruje i przetwarza dane zawarte w rejestrach w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

2. W przypadku wygaśnięcia ważności certyfikatu lub jego cofnięcia, Prezes UDT po 5 latach od daty wygaśnięcia lub cofnięcia certyfikatu usuwa z rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dane dotyczące instalatora.

3. W przypadku wygaśnięcia akredytacji organizatora szkoleń lub jej cofnięcia, Prezes UDT po 3 miesiącach od daty wygaśnięcia lub cofnięcia  akredytacji usuwa dane organizatora szkoleń z rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

Art. 153.

Dokumentacja dotycząca postępowania w sprawie wydania certyfikatów, ich wtórników oraz udzielenia akredytacji jest przechowywana przez Prezesa UDT przez okres  5 lat.


13) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703 i Nr 281, poz. 2781, z 2005 r. Nr 17, poz. 141, Nr 94, poz. 788, Nr 122, poz. 1020, Nr 131, poz. 1091, Nr 167, poz. 1400 i Nr 249, poz. 2104, z 2006 r. Nr 144, poz. 1043, Nr 208, poz. 1532 i Nr 227, poz. 1658, z 2007 r. Nr 42, poz. 273, Nr 80, poz. 542, Nr 115, poz. 791, Nr 120, poz. 818, Nr 180, poz. 1280 i Nr 181, poz. 1292, z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 145, poz. 917, Nr 216, poz. 1370 i Nr 235, poz. 1618, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 31, poz. 206, Nr 56, poz. 458, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1705, z 2010 r. Nr 44, poz. 250, Nr 54, poz. 320, Nr 127, poz. 857 i Nr 148, poz. 991, z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 139, poz. 814, Nr 149, poz. 887 i Nr 205, poz. 1206, z 2012 r. poz. 941 i 979 oraz z 2013 r. poz. 827.




{nice1}

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij