Pompy w domowych instalacjach. Woda dobrze zasysana

Jednym ze sposobów pozyskiwania wody na potrzeby gospodarstw domowych jest pobór wody z własnej studni. Studnia może być jedynym źródłem zaopatrzenia w wodę zarówno domu, jak i ogrodu. Dlatego warto zastanowić się, jakie mamy metody pozyskiwania wody ze studni w aspekcie zastosowania odpowiedniej pompy. W praktyce stajemy przed wyborem pompy głębinowej lub powierzchniowej.

Zastosowanie pompy głębinowej uniezależnia nas od głębokości lustra wody. Jedynym ograniczeniem są maksymalne osiągi pompy. Wymagają one jednak studni o określonej, często kosztownej konstrukcji. Dlatego w wypadku poboru wody z niezbyt głębokich studni zarówno kopanych, jak i wierconych warto zastanowić się nad wyborem pompy powierzchniowej. W tym wypadku wskazane jest zastosowanie pomp samozasysających.

Dzięki specyficznej konstrukcji pompy te posiadają zdolność zasysania powietrza w przewodzie ssawnym. Wytworzone w ten sposób podciśnienie w przewodzie ssawnym umożliwia podniesienie lustra wody w studni dzięki działaniu ciśnienia barometrycznego. Teoretycznie maksymalna wysokość ssania określona jest wielkością ciśnienia barometrycznego i wynosi ok. 10,3 m. Zależność wysokości ssania od ciśnienia barometrycznego sprawia, że w różnych miejscach naszego globu maksymalna wysokość ssania może być inna. Na przykład w terenach wysokogórskich możemy podnieść wodę z głębokości prawie o połowę mniejszej niż nad morzem.

Rzeczywista maksymalna wysokość ssania H (rysunek) jest ograniczona poprzez straty ciśnienia w przewodzie ssawnym oraz konieczność zabezpieczenia pompy przed kawitacją. Przy założeniu ciśnienia barometrycznego na poziomie 10,3 m maksymalna wysokość ssania wynosi około 7 do 8 m.

Pod względem konstrukcji, a co za tym idzie – sposobu zasysania powietrza, popularne pompy samozasysające dzielą się na dwa typy. Jednakże w obu wypadkach niezbędnym elementem procesu samozasysania jest obecność wody w korpusie.

Zawór sprężynowy

Pierwsze rozwiązanie charakteryzuje się zastosowaniem zaworu sprężynowego łączącego część tłoczną i ssawną pompy. Obracający się wirnik pompy przetłacza wodę z części ssawnej do tłocznej, wytwarzając podciśnienie w przewodzie ssawnym. Dzięki zaworowi woda nie zostaje wtłoczona do przewodu tłocznego, lecz wraca do komory ssawnej i może być „ponownie” wykorzystana. Zassane powietrze natomiast jako lżejsze uchodzi do przewodu tłocznego. W momencie pojawienia się w pompie wody ze studni zawór sprężynowy zamyka się pod wpływem wzrostu ciśnienia w komorze tłocznej. Kończy się etap zasysania i pompa rozpoczyna normalną pracę.

Dyfuzor

Drugie rozwiązanie wykorzystuje dyfuzor jako element zasysający powietrze. Woda w korpusie pompy przepływa przez dyszę dyfuzora, wytwarzając podciśnienie w przewodzie tłocznym. Podobnie jak w poprzednim rozwiązaniu powietrze jako lżejsze uchodzi do przewodu tłocznego, woda natomiast pozostaje w korpusie, krążąc poprzez dyszę dyfuzora. W momencie pojawienia się wody pompa podejmuje normalną pracę. Pompy wykorzystujące dyfuzor są wyposażone w ręczny zawór pozwalający „wyłączyć” dyfuzor, gdy pompa rozpocznie pracę normalną. Pozwala to na zwiększenia parametrów pracy pompy.

Zalety

Istotną zaletą pomp samozasysających w stosunku do pomp tzw. normalnie ssących są właściwości eksploatacyjne. W wypadku pomp normalnie ssących uruchomienie pompy do pracy ze ssaniem jest możliwe jedynie po całkowitym zalaniu pompy i przewodu ssawnego. Ponadto każda nieszczelność przewodu ssawnego, która prowadzi do zassania powietrza, powoduje przerwanie strumienia wody i przerwanie tłoczenia wody. Wad tych nie posiadają pompy samozasysające. Do uruchomienia pompy wystarczy zalanie samej pompy bez konieczności zalewania przewodu tłocznego.

Żeby zapewnić optymalną pracę pompy samozasysającej, dobrze jest przy montażu stosować kilka poniższych zasad.

Przewód ssawny powinien być ułożony ze stałym wzniosem w kierunku pompy. Wszelkie załamania i obniżenia przewodu mogą powodować powstawanie kieszeni powietrznych, co utrudnia przepływ wody w przewodzie ssawnym.

Aby zmniejszyć opory przepływu w przewodzie ssawnym, pompa powinna być montowana możliwie blisko studni, ograniczając tym samym długość przewodu.

Średnica przewodu ssawnego powinna być możliwie duża w celu zmniejszenia oporów hydraulicznych.

Warto zmontować zawór stopowy, który pozwoli na utrzymanie zassanego wcześniej słupa wody. Kolejne uruchomienie pompy będzie łatwiejsze, bez konieczności ponownego odsysania powietrza.

Przewód ssawny powinien być wykonany szczególnie starannie, eliminując nieszczelności umożliwiające zasysanie powietrza. Zasysane powietrze może utrudniać uruchomienie pompy lub w skrajnych wypadkach uniemożliwić wytworzenie wymaganego podciśnienia.

Wskazane jest zainstalowanie sterownika pompy posiadającego funkcję zabezpieczenia przed suchobiegiem (o ile pompa nie posiada zintegrowanego sterownika z tą funkcją). Funkcja ta chroni pompę nie tylko przed skutkami obniżenia zwierciadła wody w studni, stanowi również zabezpieczenie przed przekroczeniem dopuszczalnego czasu zasysania.

Przedstawione cechy pomp samozasysających w połączeniu z niewysokimi kosztami instalacji sprawiają, że są one chętnie wykorzystywane w gospodarstwach domowych i stanowią alternatywę dla instalacji z pompami głębinowymi.

Ryszard Gawronek

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij