Uwaga! Jesteś w ukrytej kamerze, czyli kwiatki instalacyjne… Grzejnik skorodowany

Instalacja centralnego ogrzewania została wykonana w domu jednorodzinnym na Mazurach. Do zasilania układu zastosowano kocioł na paliwo stałe. Zabezpieczeniem całego systemu jest otwarte naczynie wzbiorcze  usytuowane na poddaszu. W instalacji zostały zainstalowane grzejniki stalowe płytowe. Zamontowano je we wszystkich pomieszczeniach łącznie z łazienką. Do napełniania instalacji wodą wykonano podejście wykonane na odgałęzieniu przewodu zasilającego budynek w wodę zimną. Ten odcinek przewodu wykonano z rury miedzianej o średnicy 15 mm. Odgałęzienie na wodzie zimnej poza kurkiem kulowym nie posiada żadnego zabezpieczenia przed przepływem wstecznym oraz żadnego urządzenia (wodomierza) do pomiaru ubytków wody w instalacji. Instalacja została wykonana przez miejscowego „instalatora”, który wykonując ją, bazował na tzw. własnym doświadczeniu. Niestety tzw. złote rączki popełniły wiele błędów, które doprowadziły do zniszczenia grzejników i ciągłego zapowietrzania się instalacji.

Po dwuletniej eksploatacji na grzejnikach pojawiły się pod lakierem pęcherze w miejscach, gdzie doszło do perforacji ścianki grzejnika. Właściciel obiektu zakwestionował jakość grzejników płytowych i zażądał od producenta wymiany na nowe.

Popełniono następujące błędy:

1. Grzejniki stalowe płytowe nie mogą być instalowane w instalacjach pracujących w systemach otwartych. Są one przeznaczone wyłącznie do pracy w instalacjach pracujących w systemach zamkniętych wyposażonych w pompę obiegową oraz w przeponowe naczynia wzbiorcze. Otwarte naczynia wzbiorcze powodują, iż do instalacji dostaje się tlen, który wywołuje błyskawiczną korozję grzejników stalowych. W instalacji centralnego ogrzewania wyposażonej w grzejniki płytowe woda powinna mieć odczyn pH pomiędzy 8,0 a 9,5. Najlepiej jest napełnić instalację wodą wodociągową. Ma ona naturalną skłonność do przechodzenia w odczyn zasadowy. Bardzo istotna jest kwestia zawartości tlenu w wodzie, którego zawartość powinna być mniejsza od 0,1 mg/l (niektórzy producenci grzejników dopuszczają poniżej 0,05 mg/l). Zawartość jonów agresywnych Cl i SO² razem powinna być mniejsza od 50 mg/l, zawartość zaś jonów Cl powinna być mniejsza od 30 mg/l. W prawidłowo skonstruowanej i zabezpieczonej instalacji trwałość grzejników stalowych może dochodzić do 40 lat. W instalacji otwartej okres ten skraca się do kilku lat. Bardzo duży wpływ na korozję grzejników ma również wielkość ubytków wody w instalacji. W systemie zamkniętym wielkość ubytków wody nie powinna przekraczać 5% pojemności całej instalacji na rok. Wielkość ubytków wody w instalacji otwartej nie powinna przekraczać 10%. W przypadku, kiedy ubytki wody w zładzie wynoszą kilka pojemności instalacji rocznie, trwałość grzejników może ulec skróceniu do ok. 2-3 lat. Właściciel domu uzupełniał ubytki wody w instalacji do momentu, „kiedy się przelało”, a ile razy tak „przelewał” w roku – nie był w stanie określić.

2. Grzejniki stalowe płytowe nie mogą być instalowane w pomieszczeniach o wilgotności powyżej 60%. Na jednym ze zdjęć widać suszące się mokre ręczniki nad grzejnikami. Cieknąca z nich woda zalewa grzejniki. Grzejników płytowych stalowych nie powinno się instalować w łazienkach, w których wentylacja nie działa poprawnie. Taką jest ciągła wentylacja mechaniczna. Nawet poprawnie zaprojektowana wentylacja nie działa prawidłowo latem. Wówczas to temperatura wewnątrz łazienki zbliżona jest do temperatury na zewnątrz budynku. To w tym okresie, kiedy nie działa ogrzewanie, grzejnik jest najbardziej narażony na korozję powierzchni zewnętrznej. Na jego powierzchni kondensuje się wówczas para wodna, która utrzymując się przez dłuższy czas, może doprowadzić do zniszczenia powłoki zewnętrznej grzejnika. Między innymi nie należy też instalować tego typu grzejników w takich pomieszczeniach, jak myjnie samochodowe, rzeźnie, pralnie, chłodnie, itp.

3. Za zaworem zasilającym instalację ogrzewczą nie zainstalowano wodomierza, dzięki któremu można monitorować ilość ubywającej wody.

4. Za zestawem wodomierzowym musi być zainstalowany zawór antyskażeniowy, który powinien zabezpieczyć wewnętrzną instalację wodociągowa (na wodzie zimnej) przed skażeniem. W przypadku jego braku może dojść do przepływu wstecznego w instalacji i zanieczyszczona (skażona) woda z instalacji ogrzewczej może przedostać się do wewnętrznej instalacji wodociągowej. Może to nastąpić w przypadku uszkodzenia kurka kulowego lub pozostawienia go w pozycji otwartej lub nie całkiem domkniętej. Jeżeli do instalacji ogrzewczej dodawane są inhibitory korozji lub inne substancje chemiczne, może dojść do zatrucia pokarmowego mieszkańców tego budynku.

Woda w instalacji ogrzewczej nie spełnia wymagań zawartych w Polskiej Normie (PN-93/C-04607 „Woda w instalacjach ogrzewania. Wymagania i badania jakości”.) dotyczącej jakości wody w  systemach ogrzewczych. W takim przypadku prawie zawsze dochodzi do przedwczesnego zużycia się grzejników (korozji), co jest widoczne na zdjęciu. Producent (dystrybutor) może uniknąć wypłaty odszkodowania za zniszczone grzejniki z tytułu gwarancji, powołując się na niespełnienie wymagań zawartych w ww. normie (nie dozowano inhibitora korozji).

Andrzej Świerszcz

Prenumerata Magazynu Instalatora

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij