Czynnikiem wywierającym wpływ przy ustalaniu parametrów powietrza wewnętrznego jest przeznaczenie pomieszczeń. W przypadku pomieszczeń wyposażonych w wentylację wilgotność względna nie jest na ogół normowana. Jednakże mając ustaloną temperaturę powietrza wewnętrznego, możemy określić granice wilgotności względnej. W pomieszczeniach produkcyjnych dla określonego typu produkcji tworzymy sztuczny klimat, tj. określamy zakres temperatur i wilgotności względnej.

Najodpowiedniejszymi parametrami powietrza wewnętrznego zapewniającymi dobre samopoczucie człowieka w stanie spoczynku lub podczas wykonywania lekkiej pracy są:

– w zimie tp = 20 do 22ºC,

– w lecie tp = 23 do 25ºC przy wilgotności względnej w granicach 40 do 60%.

Optymalne granice wilgotności względnej dla komfortu cieplnego wynoszą od 35 do 70%.

Ustalono, że np. przy prędkości powietrza od 0,15 do 0,25 m/s w strefie przebywania ludzi i wilgotności względnej powyżej 48% stan powietrza jest niezadowalający.

Warunki optymalne pozwalają na:

– wahania temperatury w strefie przebywania ludzi w wysokości 2ºC, tj. +/- 1ºC,

– wahania wilgotności względnej w granicach +/- 10%, gdyż nie są one w sposób przykry odczuwalne przez człowieka.

Przy temperaturze ~25ºC zaleca się utrzymywać wilgotność względną na poziomie 50% +/- 5%.

Uwaga! Dla warunków zimowych, jeśli wystąpi wysoka wilgotność względna powietrza, to należy sprawdzić czy nie wystąpi wykraplanie się pary wodnej na przegrodach budowlanych, których temperatura nie może być niższa od temperatury punktu rosy powietrza w pomieszczeniu.

Wilgoć w pomieszczeniu powstaje na skutek:

* obecności ludzi:

W1 = n * w [G/h], gdzie:

n – ilość osób przebywających w pomieszczeniu,

w – ilość pary wodnej oddawanej przez człowieka przy określonej aktywności i temperaturze powietrza [G/h],

* w wyniku infiltracji powietrza do pomieszczenia:

W2 = G * (x2 – x1) * 10-3 [kG/h],

gdzie:

G – ilość powietrza przenikającego do pomieszczenia przez otwory okienne i drzwiowe,

x2 – zawartość wilgoci w powietrzu na zewnątrz pomieszczenia w [G/kG],

x1 – jw., lecz wewnątrz pomieszczenia [G/kG].

G = S(a * G1 * l) [ kG/h],

gdzie:

a – współczynnik charakteryzujący otwór – od 0,33 do 2,0:

– 0,33 – okna metalowe podwójnie szklone,

– 2,00 – drzwi i wrota

G1 – ilość powietrza wdzierająca się przez 1 m długości szczeliny w zależności od szerokości szczeliny i prędkości wiatru [kG/h],

l – długość szczeliny w [m].

Przykład dla okna metalowego, podwójnego, uszczelnionego, przy szerokości szczeliny 1 mm, prędkości wiatru 5 m/s i długości 1 m.

G = 0,33 * 11,8 * 1 = 3,894 [kG/h]

Wartość G1 = 11,8 przyjmujemy z nomogramu.

* wskutek parowania ze zbiorników, mokrych powierzchni oraz mokrych materiałów:

W3 = [(370 * F * (tp – tmp)]/585 [kG/h],

gdzie:

F – zmoczona powierzchnia w [m2],

tp – temperatura powietrza w pomieszczeniu w [ºC],

tmp – temperatura powietrza termometru wilgotnego w pomieszczeniu w [ºC].

* wydzielanie pary wodnej towarzyszące procesom chemicznym, a w szczególności spalaniu paliw, np.: kotły, piece gazowe, olejowe z otwartym paleniskiem – spalanie 1 kG benzyny daje 1,4 kG pary wodnej,

* wydzielanie się pary wodnej przez nieszczelności urządzeń, podczas styku gorących powierzchni z ciałami wilgotnymi.

Ilość powietrza wentylacyjnego w oparciu o zyski wilgoci wyniesie:

V = (1000 * W)/[g * (xw -xn)] [m3/h],

gdzie:

W – sumaryczna ilość wilgoci [kG/h],

xw – zawartość wilgoci w powietrzu usuwanym z pomieszczenia [G/kG],

xn – zawartość wilgoci w powietrzu nawiewanym do pomieszczenia [G/kG],

g – 1,2 kG/m3.

Procesy zmian stanu powietrza mogą być dokonywane w centralach wentylacyjnych. W przypadku, gdy chcemy redukować wilgoć zawartą w powietrzu, centrala musi być wyposażona w chłodnicę i nagrzewnicę.

Jeżeli temperatura powierzchni chłodnicy będzie niższa od temperatury punktu rosy powietrza, to proces ochładzania będzie przebiegał przy zmiennej zawartości wilgoci, gdyż nastąpi wykroplenie się pary wodnej z powietrza (wodę odprowadzamy poza centralę). W tym przypadku będziemy mieli jednocześnie chłodzenie i suszenie powietrza.

Doprowadzenie nawiewanego powietrza do żądanej temperatury wykona nagrzewnica.

Tam, gdzie jest to możliwe, stosujemy recyrkulację, co ma uzasadnienie ekonomiczne, gdyż zawartość ciepła w powietrzu recyrkulacyjnym jest mniejsza w lecie i większa w zimie w powietrzu zewnętrznym; zmniejsza się zapotrzebowanie zimna lub ciepła dla przygotowania powietrza wewnętrznego.

Usunięcie wilgoci w pomieszczeniu, w którym wilgoć powstaje jak w wyżej wymienionych przypadkach, jest łatwe, lecz gdy mamy do czynienia z usuwaniem dużej ilości wilgoci w zdarzeniach szczególnych – tj. nowo wybudowany budynek, zalanie pomieszczenia, zalanie budynku na skutek powodzi, to jej usuwanie jest długotrwałe.

W nowo zbudowanych budynkach nie można zamieszkać, zanim nie usunie się wilgoci z pomieszczeń, która może być przyczyną zachorowań.

W wilgotnych budowlach tworzą się grzyby, pleśnie. Wilgoć może też spowodować uszkodzenie wnętrza, urządzeń, tapet itp.

Proces naturalnego suszenia budynku trwa niekiedy długo i zależy od warunków atmosferycznych. Suszenie naturalne może być stosowane dla niewielkich budynków i przy dobrej (słonecznej) pogodzie. W większych budynkach oraz w przypadku konieczności przyspieszenia procesu suszenia – stosuje się sztuczne suszenie. Dzięki temu zaistnieje możliwość wcześniejszego oddania budynku do użytku, uniknie się również szkód powstałych na skutek dłuższego działania mrozu i wilgoci.

Stosowane sztuczne sposoby suszenia, poza zwykłym suszeniem ścian, mają spowodować wzrost koncentracji CO2 w powietrzu, wskutek czego zostaje przyspieszony proces twardnienia zaprawy w murach, tynkach. Twardnienie zaprawy wapiennej polega na reakcji chemicznej, w której wapno gaszone Ca(OH)2 łączy się z CO2 i przechodzi w węglan wapnia CaCO3 przy wydzielaniu się wody w postaci pary. Proces ten można przyspieszyć tylko przez usuwanie parującej wody. Świeża, wilgotna zaprawa nie jest w stanie związać dostatecznej ilości CO2.

W przeszłości do suszenia budynków używano stalowych koszy na koks z otwartym paleniskiem. System ten powodował, że często po upływie krótkiego czasu na ścianach wysuszonych tylko powierzchownie pojawiała się wilgoć. Ponadto istniało niebezpieczeństwo zatrucia tlenkiem węgla.

Powszechnie obecnie stosowane metody osuszania powietrza w pomieszczeniach odbywają się przez:

– pochłanianie (absorbowanie) z niego wilgoci przez materiały higroskopijne,

– ochładzanie powietrza z wykraplaniem się pary wodnej na zimnych powierzchniach.

Dorota Węgrzyn

Fot. z archiwum firmy Uniwersal

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ta strona korzysta z ciasteczek (cookies) Więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są włączone na "zezwalaj na pliki cookie", aby umożliwić najlepszy z możliwych sposób przeglądania. Jeśli w dalszym ciągu chcesz korzystać z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub kliknięciu przycisku "Akceptuję", a następnie użytkownik wyraża zgodę na to.

Zamknij